Մինչեւ Նյու Յորք հասնելը շատ ժամանակ անցավ, եւ ճանապարհին ոչ մի ցնցուղի չհանդիպեցի։ Ամեն ինչ այնպես էր, ինչպես հաշվարկել էի Եկատերինբուրգում՝ ճամփորդությունից առաջ. մեկ օր մինչեւ Մոսկվա (գնացքից հետո օդեկոլոնն էլ չի օգնում), եւս մեկ օր մինչեւ Նյու Յորք թռչելը (գումարած այն ժամանակը, որ անցկացրել եմ Դոմոդեդովոյում), եւս մեկ գիշեր անցկացրի Նյու Յորքի օդանավակայանում, քանի որ ուշ գիշերով էի ժամանել։ Եվ ահա առավոտը եկավ, երեկոյան Միրթլ Բիչի ավտոբուսի տոմս գնեցի։ Ընդհանուր առմամբ, կարելի է ամբողջ օրը զբոսնել, միայն մեկ խոչընդոտ կա՝ իմ գարշահոտությունը։ Բայց սա Ամերիկա է, սա Նյու Յորք է (կարծես թե այստեղ ամեն ինչ այսպես է հոտում, բայց ոչ), նստել չի կարելի։ Ընդհանուր առմամբ, թքած ունենալով՝ գնացի զբոսնելու։ Ասում են՝ Նյու Յորքը գարշահոտ է, չգիտեմ, չզգացի։ Կամ գուցե ինքս էլ ավելացրի։ P.S. Նիկիտոզն օգնեց հաշվել առանց ցնցուղի օրերի քանակը, նա դա արեց մեկ-երկու րոպեում։ Դա ինձ ընդհանրապես չէր վախեցնում։ Բայց նրա ծիծաղը հիշեցի։ P.P.S. երեկոյան փակվեցի կայարանի զուգարանում։ Ոչ թե խցիկում, այլ ԶՈՒԳԱՐԱՆՈՒՄ։ Լվացվեցի ինչպես կարող էի՝ լվացի թեւատակերս, ատամներս մաքրեցի, փոխեցի գուլպաներս ու ներքնազգեստս։ Իսկ երբ թակում էին զուգարանի դուռը, մտածում էի Ամերիկայի մասին ուղեցույցի «Բացահայտիր Ամերիկան» գրքի խոսքերի մասին, որ «ամերիկացիները բոլորը տարբեր են, չի կարելի նրանց մասին միավորող բան ասել։ Երբեմն թվում է, որ նրանք դուրս են գալիս թույլատրելիի սահմաններից»։ Մտածում եմ՝ ես էլ մի փոքր դուրս կգամ =)