17 հուլիսի, 2009 թ.
Եթե կարդացել եք իմ նախորդ գրառումը, ապա արդեն գիտեք, որ այստեղ՝ Նյու Յորքում, անօթեւան ռուս ուսանողներ են ապրում։ Այսպիսով, իմ պատմության շարունակությունը։
Ռիկշաների ավտոտնակում ես ծանոթացա մի ռուս տղայի հետ, ով Նյու Յորք էր ժամանել գրպանում երեք հարյուր դոլարով եւ առանց աշխատանքի առաջարկի (offer): Այդպիսի գումարով այստեղ անելիք չկա, ուստի նա նույնիսկ չփորձեց բնակարան փնտրել, այլ շաբաթական 200 դոլարով հեծանիվ վարձեց եւ սկսեց պտտվել Մանհեթենում՝ փորձելով գումար վաստակել։ Պետք է ասել, որ նրան հաջողվեց, եւ նա կարողացավ իր համար բնակարան վարձել։ Բայց մինչ այդ նա երեք շաբաթ անցկացրեց Կենտրոնական այգում, մետրոյում եւ ռիկշաների կայանատեղիում։
Հաջորդ կերպարը 20-ամյա ղազախ տղա է, ով նորմալ ապրում եւ աշխատում էր, բայց մի պահ ինչ-ինչ պատճառներով սկսեց խմել եւ խմեց իր ունեցած ամբողջ գումարը։ Արդյունքում՝ արդեն երրորդ օրն է՝ գիշերները թափառում է մետրոյում՝ 30 դոլարով եւ մի բանկա գարեջրով։
Իրականում, ես էլ նրանցից շատ չեմ տարբերվում։ Հազիվ բավականացնում է սննդի եւ մետրոյի համար։ Բայց գոնե ապրելու տեղ ունեմ։
Այո, եւ ամենակարեւորը՝ մեզանից՝ ռուս տղաներից, ոչ ոք չի հուսահատվում։ Մենք պտտում ենք ոտնակները, ջանք թափում, աշխատանք փնտրում։ Եվ մենք հավատում ենք, որ ամեն ինչ հիանալի կլինի։
