Արթնացանք։ Հագնվեցինք։ Փաստաթղթերը ստուգված են։ Բոլոր երկաթեղենը (գաջեթները) տանը թողեցինք։ 4 հոգու համար 1 հեռախոս... տեղացին բացատրեց դեպի հյուպատոսարան տանող ճանապարհը։ Մեզ մնացել էր 40 րոպե։ Go. Մենք արագ էինք քայլում, որպեսզի չթուլանանք։ Ճանապարհին վայելում էինք Եկատերինբուրգի գեղեցիկ տեսարանները, ինչպես տեղացիներն են այն անվանում, եւ քննարկում, թե ով է ավելի շատ վախենում... Պերվոմայսկայա փողոց... եւս մեկ փողոց եւ մերն է... եւ...

@$#$%@$%$#%@ !!!!!!!!! Սա Գոգոլի փողոցը չէ!!! Սա ԳՈՐԿՈՒ փողոցն է!!! ԻՆՉՊԵՍ !?!?!?!?!.... շոկային դադար.... չի կարող պատահել!!!! @$#@&*& !!!!!!!!

Վազում ենք տեղացիների մոտ՝ իմանալու, թե ինչպես հասնել հյուպատոսարան։ 10-ից 8-ը չգիտեն, թե ինչպես հասնել այնտեղ եւ որտեղ է այն։ 10-ից 2-ը ցույց են տալիս տարբեր ուղղություններ 0_0

Անիծվի!!! Մենք չորսով վազում ենք անհայտ ուղղությամբ՝ մեղադրելով ինքներս մեզ անխելքության համար, որ տաքսի չնստեցինք, որ 2GIS-ով նոութբուքը վերցրել էինք, բայց չէինք նայել... վախ աչքերում... Բառնաուլից համակարգողի զանգը. «ՈՐՏԵ՞Ղ ԵՔ !?!?».... իսկ ի՞նչ ասենք... ազնվորեն պատասխանում ենք, որ չգիտենք, որ մոլորվել ենք եւ փորձում ենք ելք գտնել.... բոլորը շփոթված են.... ոտքերը հրաժարվում են վազել։ Օրգանիզմը հուշում է, որ այս ռեժիմով աշխատելու մտադրություն չունի.... Որտե՞ղ է այս անիծյալ ԳՈԳՈԼԻ փողոցը?? Որտե՞ղ է այդ կարմիր շենքը՝ դրոշով????...

Ընդհանուր առմամբ մենք 4 կիլոմետր վազեցինք... բայց այնուամենայնիվ գտանք հյուպատոսարանը։ Այնպես որ, եթե հնարավորություն կա 3-4 հոգով 300 ռուբլի հավաքել տաքսու համար, գնացեք տաքսիով։ Եվ դուրս եկեք մեկ ժամ շուտ։

Ինչպես հետո պարզվեց, կարելի էր հանգիստ քայլել, քանի որ մեր ամբողջ պատվիրակությունից նշանակված ժամին ներս թողեցին ընդամենը 10 հոգու։ Մնացածի համար հարցազրույցը անհայտ պատճառներով հետաձգվեց 3,5 ժամով։ Սպասման ժամեր։ Նյարդեր... Նյարդեր... ՆՅԱՐԴԵՐ !!!.... առաջին տասնյակից մի տղա վիզա չստացավ... մենք փորձում էինք դրական մտածել եւ մի փոքր հիստերիկ ծիծաղում էինք ցանկացած կատակի վրա, միայն թե չմտածենք հարցազրույցի մասին։ 13:40... հետ վերադառնալու ժամանակն է... հարցազրույցից հետո մեզ ուղղված տեսաուղերձներ նկարահանելով, ինչպիսիք են «մենք վիզա կստանանք!! անպայման!! խնդրում եմ!!», մենք վերադառնում ենք շենք։ Տեղի կարգապահները իրենց մռայլ «Ինչո՞ւ եք հավաքվել, սեղմվեք պատին» արտահայտությամբ ոչ մի կաթիլ լավատեսություն չէին ավելացնում։ Հերթը հասավ... մետաղորսիչների միջով պտույտներ... 4-րդ հարկ... մատնահետքեր։ Նստած ենք սպասասրահում։

Վայրի ծիծաղ։ Ոչ թե պարզապես ծիծաղ, այլ իրական բարձր ծիծաղ այն անկյունից, որտեղ որոշվում էր յուրաքանչյուրի ճակատագիրը)) Ինչպես պարզվեց, հյուպատոսը ծիծաղում էր ինչ-որ սիրուն անհեթեթության վրա, որը փորձում էր նրան հասցնել հերթական դողացող ուսանողը))... զարմանալի է, թե նյարդերը ինչ են անում մարդկանց հետ... մեր խմբից մի տղա Lifeguard-ի փոխարեն ասաց Safeguard.... բոլորը ծիծաղում էին՝ հյուպատոսի գլխավորությամբ... ինչպես պարզվեց, հարցազրույցը stand up comedy ձեւաչափով շոու է )))) Նյարդային ուսանող եւ հյուպատոս.... վերջինս՝ անչափ սիրուն եւ զվարճալի մարդ՝ բարձր ծիծաղով եւ հիանալի ամերիկյան անգլերենով։ Եթե հարցազրույց անցնողը ինչ-որ բան չէր հասկանում, նա վանկերով էր խոսում, միայն թե նրա խոսքերը լսելի լինեն։ Ամեն ինչ դրական է, կատակներով եւ ժպիտներով։ Քաղաքավարի, բարյացակամ, բացարձակապես ոչ լարված երկու կողմերի համար էլ.... Հյուպատոսը, ի դեպ, շատ զվարճալի է աղավաղում ազգանունները, իսկ երբեմն, հատկապես ծանր դեպքերում, ասում է ինչ-որ բան, օրինակ՝ «Maria Sko@$@$@$%ova... oh... i'm sorry, i can't read this letters. Maria, come here» )))))