«Իմ Ամերիկա»
Ինչո՞ւ ես այդքան ուժգին ձգում ինձ, ազատ կյանքի եւ ժպիտների երկիր։
Այժմ, այսօրվա տխրության մեջ, ես այնքան շատ սխալներ եմ գործում...
Կարո՞ղ ես արդյոք ինձ վերափոխել, մեծ ազատ տերություն։
Չէ՞ որ ես անհնազանդ թելի պես եմ, գիշերային պիժամայի վրայի քաշված թելի պես...
Ամեն երազում ես երազում եմ քո մասին, հին ֆիլմերի ժապավեններում տեսնում եմ քո կերպարը...
Եվ երկրի վրա քեզնից գեղեցիկ ոչինչ չկա, իմ հիասքանչ աստվածուհի։
Ընդունիր ինձ, երբ գամ քեզ մոտ, ընդունիր, հենց որ ծնկի իջնեմ...
Չէ՞ որ իմ անհեթեթ եռուզեռի մեջ միայն դու կարող ես բոլոր օղակները շղթայի մեջ հավաքել։
Ես կխոնարհվեմ քեզ, Երազանքների երկիր, հենց որ իջնեմ «երկնային թռչնից»
քո քնքուշ մայրաքաղաքի գրկում, ես կխոնարհվեմ քեզ, երազանքների երկիր։
Միայն ընդունիր ինձ եւ պատահաբար մի՛ վիրավորիր, երբ գամ քեզ մոտ այլ ափից, եւ պահիր երազանքս որպես գաղտնիք...
Ցտեսություն, իմ սիրելի Ամերիկա։
