Պատկերացրեք, որ այժմ 2029 թվականն է, եւ International Exchange Center-ը նշում է իր քառասունամյակը։ Այդ առիթով ընկերությունը եզակի (բնականաբար՝ անվճար) ճամփորդություն է տրամադրում մի քանի հաջողակների, որոնք օգտվել են ընկերության ծառայություններից 2010 թվականին։ Այդ հաջողակների թվում եք նաեւ դուք։

Այս ճամփորդության էությունը հետեւյալն է. մասնակիցը պետք է ընտրի մի վայր, որտեղ երբեք չի եղել, եւ մի տարեթիվ, որտեղ ցանկանում է հայտնվել։ Միակ սահմանափակումը՝ տարեթիվը պետք է լինի ձեր ծննդյան օրվանից մինչեւ երկու հազար քսանինը թվականն ընկած ժամանակահատվածում։

Թեեւ ծրագրի հովանավորը երաշխավորում է մասնակցի վերադարձը ողջ եւ առողջ ուղիղ երկու շաբաթ անց, բայց ճամփորդությունն ինքնին հեշտ չէ, եւ ինչ-որ բան կարող է սխալ ընթանալ։ Այդ պատճառով ձեզ սկսում են մարզել տարբեր արտակարգ իրավիճակների համար։ Օրինակ՝ տեղի է ունեցել սխալ, եւ չնայած բոլոր ստուգումներին՝ ձեզ ուղարկել են մեկ այլ մասնակցի ցանկության համաձայն։

Կարո՞ղ եք արդյոք որոշել տարեթիվը, որտեղ հայտնվել եք։ Իհարկե, կարելի է հարցուփորձ անել մարդկանց կամ թերթ գնել, բայց եթե փորձեք առանց դրա՞։ Ի՞նչը առաջին հերթին աչքի կընկնի։

Լավ է, եթե դուք նորաձեւության գիտակ եք եւ հագուստով կարող եք որոշել ոչ միայն տարածաշրջանը, որտեղ հայտնվել եք, այլեւ տարեթիվը։ Կամ, ենթադրենք, դուք մեքենաների գիտակ եք եւ առանց մտածելու կորոշեք, թե ուր եւ երբ եք հայտնվել։ Ճիշտ է, բացառված չէ, որ կարող եք հայտնվել մի տեղ, որտեղ բոլորը հիջաբով են, իսկ փողոցներում հարեւանություն են անում վաթսունականների «Կոպեյկաները» եւ «Կադիլակները»։ Սակայն հիջաբով կանանց ուշադիր նայելիս կարելի է նկատել ոմանց մոտ չորրորդ մոդելի iPhone-ներ, իսկ «Կոպեյկաների» անիվների տակ ասֆալտը կատարյալ հարթ է եւ մնում է չոր նույնիսկ հորդառատ անձրեւի ժամանակ, իսկ ավելի լավ կպչողականության համար նաեւ մի փոքր տաքացված է։

International Exchange Center-ի եւ մրցույթի մասին առաջին մասը գրվել է որպես փոքրիկ ներածություն (դե, իհարկե, նաեւ մի փոքր շողոքորթելու նպատակով =)։ Այնուամենայնիվ, հարցը, թե ինչն է առաջին հերթին արտաքնապես փոխում փողոցները, մնում է։ Եթե վերցնենք այնպիսի քաղաքներ, ինչպիսիք են Լոնդոնը կամ Փարիզը, այսինքն՝ այն եվրոպական քաղաքները, որոնք քայլում են առաջընթացին համընթաց եւ որտեղ փոփոխությունները տեղի են ունենում սահուն, այլ ոչ թե ցատկերով, ինչպես մեզ մոտ՝ Ռուսաստանում, ապա երկու հազարերորդ եւ երկու հազար տասներորդ թվականների տարբերությունը նկատելը դժվար կլինի, թեեւ լիովին հնարավոր է՝ մանրուքներին ուշադիր նայելիս։

Բացի նրանից, թե ինչ կփոխվի արտաքնապես, իհարկե, հետաքրքիր է, թե ինչ կփոխվի ներքնապես։ Մարդը փոխում է աշխարհը՝ հարմարեցնելով այն իրեն, իսկ հետո ինքն է հարմարվում այն ամենին, ինչ ստեղծել է։ Ընդ որում՝ մարդը մնում է մարդ, եւ գալիք քսան տարիների ընթացքում դժվար թե հորինի մի նոր բան միմյանց հետ հարաբերություններում, որը չկա հիմա կամ չի եղել նախկինում (հին Հունաստանում կամ Գոմորում)։ Կասկածելի է, որ մարդու մարմնի մեջ ներկառուցված հարյուրավոր տերաբայթ հիշողությամբ ֆլեշկաները (ավելի արդյունավետ սառեցման եւ նյարդերի միջոցով կառավարվող սնուցման համար) ինչ-որ արմատական բան կփոխեն մոր եւ դստեր հարաբերություններում։ Թեեւ նոր տեխնոլոգիաները կարող են օգնել հաշմանդամներին զգալ եւ լինել «սահմանափակ հնարավորություններ չունեցող անձինք»։

Եթե ավելի մասշտաբային նայենք, ապա անխուսափելի են գերբնակեցման եւ ուրբանիզացիայի հետ կապված խնդիրները, բայց ես վստահ եմ, որ մարդը լիովին ունակ է հարմարվել նաեւ դրան։