Գլուխ տասնմեկերորդ. շատ տխուր է

Ես մի փոքր սխալվեցի: Շտապելու պատճառով ինչ-որ բան չգրեցի: Թեեւ շատ բան չգրեցի... Մի խոսքով, մի օր Կիրյուշայի հետ աշխատանքի գնալիս մտանք գրավատուն): Ձախ կողմում կիթառներ, ուժեղացուցիչներ, մոտոցիկլետներ եւ գործիքներ էին, իսկ աջ կողմում՝ զարդեր: Եվ մի գեղեցիկ օր ես տեսա այն: Իմ երազանքների կիթառը: Այն համապատասխանում էր իդեալական էլեկտրակիթառի վերաբերյալ իմ բոլոր պահանջներին՝ հնաոճ ձեւ, համեստ տեսք... իսկ երբ լսեցինք այն եւ տեսանք, որ այն Ճապոնիայից է, պարզ դարձավ՝ պետք է վերցնել եւ հնարավորինս շուտ: Վաճառողը հաճույքով կատարում էր մեր բոլոր խնդրանքները, մենք զրուցեցինք, նա ասաց, որ իր կինը ռուս է, եւ այդ պատճառով ինքը շատ է հարգում բոլոր ռուսներին, ասաց, որ այս կիթառը 70-ականների է, այդ պատճառով էլ այն այդքան հիանալի, մեղմ եւ խորն է հնչում: Մինչեւ հաջորդ օրը մենք ասեղների վրա էինք, եւ հենց առավոտյան, առանց նախաճաշելու, գնացինք այն վերցնելու: Ես ձեռք բերեցի իմ երազանքը 200 դոլար ծիծաղելի գումարով՝ հիանալի պատյանի հետ միասին...

Իսկ հաջորդ օրը աշխատանքի գնալիս հեռվից տեսանք, որ գրավատան մոտ ինչ-որ բան այն չէ: Ամեն ինչ շրջափակված էր ոստիկանության եւ շտապօգնության կողմից, շուրջը ռացիաներով ոստիկաններ էին: Սարսափելի բան էր տեղի ունեցել: Իսկ արդեն գիշերը՝ տուն վերադառնալիս, գրավատանը տեսանք փակցված տղամարդու եւ կնոջ ֆոտոռոբոտներ: Պարզվեց, որ այդ երկուսը ներխուժել են գրավատուն՝ զարդերի բաժինը կողոպտելու նպատակով, եւ գրավատան աշխատակիցները կանգնել են նրանց ճանապարհին: Նրանք գնդակահարել են նրանց... Եվ այդ սիրալիր տղային, որը մեկ օր առաջ մեզ կիթառ էր վաճառել... Մեր երակներում արյունը սառեց: Երկար ժամանակ գրավատան դռներին մեծ կողպեք էր կախված եւ այդ սարսափելի լուսանկարները, շուրջը ծաղիկներ էին դրված: Մենք ավելի զգուշավոր դարձանք: Կարեսան մեզ տանում էր աշխատանքի իր մեքենայով եւ բերում տուն, երբ մենք սկսեցինք հերթափոխով աշխատել, ասում էր, որ անհանգստանում է մեզ համար:

Մենք տեսանք Ամերիկայի այլ կողմերը: Այստեղ միշտ չէ, որ ամեն ինչ հարթ է: Այստեղ էլ մահանում են, ինչպես եւ ամենուր...