Աշխատանքի առաջին շաբաթը դժվար անցավ։ Որովհետեւ ուզում էի զբոսնել Մանհեթենում, արեւայրուք ընդունել լողափում, այցելել հայտնի թանգարաններ, մի խոսքով՝ անել ամեն ինչ, բացի աշխատելուց!! Դու տնից հազարավոր մղոններ հեռու ես, երջանիկ ես, բայց աշխատանքը այնքան ժամանակս էր խլում, որ ես միայն քնում էի, աշխատավայրում աներեւակայելի համեղ ուտում եւ աշխատում...
Այո, իհարկե, մի դրական կողմ կար, որ մենք կարող էինք ուտել գրեթե ամեն ինչ, այդ նրբահամ ուտեստները... մմմ.... Շուտով, սակայն, ես այնքան հոգնեցի այդ ամենից, որ ուզում էի պարզապես սովորական սենդվիչ!! Այդ խխունջները, ծովախեցգետինները, ծովախեցգետինները հիսուն տեսակի սոուսներով, մրգերով լցոնված արքայախնձորները, աննախադեպ չափերի եւ հիանալի համի տորթերը եւ մի ծով այլ բաներ, որոնք ես երբեք կյանքումս չէի փորձել եւ երբեք չէի կարողացել ճիշտ արտասանել դրանց անունները.... Սա մեզ համար չէ, սովորական ուսանողների համար չէ!!!))))
Ես ձեզ ազնիվ կասեմ, որ հարսանիքներին, ծննդյան տարեդարձերին եւ նմանատիպ միջոցառումներին մատուցողի աշխատանքը ծանր է! Դու պետք է աներեւակայելի ծանր սկուտեղներ կրես, անընդհատ վազես խոհանոց եւ հետ դեպի դահլիճ, խոհանոցից մեկ այլ խոհանոց, մի դահլիճից մյուսը, որտեղ ավելի շատ մատուցողներ են պետք։ Հաճախորդներին այնքան էին կերակրում, որ մենք հասցնում էինք միայն վազել սկուտեղներով՝ բերելով նոր ուտեստներ եւ հավաքելով հները... որոնց նրանք նույնիսկ չէին դիպչել։ Աշխատանքային օրը կարող էր տատանվել 8-ից 14 ժամ, մի անգամ ես աշխատել եմ 17 ժամ... բայց դա այլ տեղ էր.... Երբ հիշում եմ, թե դրա համար որքան եմ ստացել, վատ եմ զգում...
Երբ վերջին հյուրը հեռանում է, պետք է դեռ հավաքել դահլիճը... գիտեք, հեշտ չէ հավաքել 350 հոգանոց դահլիճը!!! Իսկ եթե բախտդ չի բերում, ապա պետք է նաեւ սեղանները դասավորել վաղվա միջոցառումների համար, թեեւ դրանք արդեն այսօրվանն են, եւ սպասարկել դրանք! Բայց դրան սովորում ես, չգիտեմ ինչու, բայց ամեն օր, թեեւ արթնանում էի այն մտքով, որ ոչ մի տեղ չեմ ուզում գնալ, միեւնույն է, ուրախությամբ գնում էի աշխատանքի։ Միգուցե ինչ-որ մեկը իմ մեջ ինչ-որ բան էր միացրել, օրինակ՝ ուրախության կոճակ??
Մի անգամ ես տաք ապուր թափեցի հյուրի վրա... մի քիչ շաղ տվեցի... պառավը այնքան զայրացավ... ես արագ անհետացա այդ սեղանի մոտից)) հետո մյուս մատուցողներն ինձ ասացին, որ ոչ ոք ինձ չի նախատի, այստեղ նույնիսկ եթե մատուցողները սպասք են կոտրում, ոչ ոք չի պահում աշխատավարձից)) դա լավ է, որովհետեւ ես իհարկե մի քիչ սպասք կոտրել եմ, բայց չէի պատրաստվում վճարել դրանց համար։
Ինձ նյարդայնացնում էր այն, որ ես նույնիսկ չէի տեսնում ընկերներիս, որովհետեւ նրանք աշխատում էին առավոտյան կամ ընդհանրապես չէին աշխատում, այսինքն՝ նրանք գնում էին, երբ ես դեռ քնած էի, իսկ ես գալիս էի, երբ նրանք արդեն քնած էին։
Ոչ, աշխատանքը հաճախ զվարճալի էր, մենք միշտ կատակում էինք, ուրախանում, բայց առաջին աշխատավարձը ստիպեց ինձ մտածել, թե ինչպես ապրել այս գումարով??? Շաբաթական 34 ժամվա համար ես ստացա ընդամենը 200 դոլար, ինձանից պահեցին 60 դոլար հարկ!!! Մարդիկ, աշխատեք կանխիկի համար, որովհետեւ գումարը ձեզ պետք է հիմա, երբ դուք Ամերիկայում եք, ոչ թե հետո, երբ դուք Ռուսաստանում եք եւ հետ եք ստանում բոլոր հարկերը!! Իհարկե, դա հաճախ ձեզանից կախված չէ։
Բայց, գիտեք, ես լավ փորձ ձեռք բերեցի!
Լուսանկարում մենք վերադառնում ենք աշխատանքից, հարսանիք էր, եւ ինձ թույլ տվեցին վերցնել հարսանեկան ծաղկեփունջը)) իսկ հավայան ուլունքները ցրված էին որպես աքսեսուարներ)))
