Ինձ բախտ վիճակվեց ծանոթանալ մի ձեռներեցի հետ, ով զբաղվում էր զբոսանավերի եւ նավակների ամենատարբեր վերանորոգումներով։ Խոսքից խոսք, պարզվեց, որ նրան հենց հիմա մեկ աշխատող է պետք։ Պայմանավորվեցինք, որ առավոտյան նա կգա ինձ հետեւից եւ ցույց կտա, թե ինչն ինչոց է։ Սկզբում նա խոստացավ ժամում 8$, իսկ արդեն մեկ շաբաթ անց՝ 9$: Հետագա բարձրացումը կախված կլիներ աշխատանքային պարտականությունների կատարման որակից։ Ուռռա՜։ Ես հիմա աշխատանք ունեմ!=)

Ինչպես եւ խոստացվել էր, առավոտյան գործատուն ինձ վերցրեց մեքենայով։ Զբոսանավերի վերանորոգման վրա ես մնացի ուղիղ 40 օր, աշխատում էի շաբաթը 6 օր, օրական 8 ժամ, երբեմն՝ ավելի։ Վերջում աշխատավարձս հասավ ժամում 11$-ի։ Այդ աշխատանքում մենք զբաղվում էինք ամեն ինչով, ինչ կարելի է անել զբոսանավի հետ։ Սովորական ներկումից մինչեւ 37 թվականի հազվագյուտ նմուշի վերականգնում։

Աշխատանքի մեջ ամենահետաքրքիրը մարդիկ էին՝ յուրաքանչյուրը իր հուզիչ պատմությամբ։

Օրինակ՝ ինձնից հետո այնտեղ աշխատանքի անցավ Ալեքսը։ Սկզբում նա լավ էր առաջ գնացել Ռուսաստանում, եղել էր իր ընկերության տնօրենը։ Բայց նրան ենթարկեցին, մեղադրեցին մի կույտ փող գողանալու մեջ, ինչի պատճառով Լյոխան ստիպված եղավ գաղտնի հեռանալ երկրից՝ հատելով սահմանը։ ԱՄՆ-ում 4 տարվա ընթացքում նա դիմել է քաղաքական ապաստանի համար, դրա վրա ծախսել է գրեթե իր ամբողջ գումարը եւ արդյունքում մի քանի անգամ մերժում ստացել։ Չբախտավորվեց։ Հիմա նա պատրաստվում է մեկնել Կանադա, քանի որ Ամերիկայից նրան ցանկացած պահի կարող են արտաքսել Ռուսաստան, որտեղ բոլորն արդեն նրան մահացած են համարում։

Կամ Կոլյան՝ իր ընտանիքով Ուկրաինայից։ Նրանք իրենց հայրենիքում խանութների ցանց ունեին, բայց Նիկոլայի կնոջը նույնպես անարդարացիորեն մեղադրեցին եւ բանտ նստեցրին։ Նա ծախսեց գրեթե իր ամբողջ գումարը, որպեսզի կնոջը հանի բանտից՝ չհեռանալու ստորագրությամբ, եւ փախավ իր երկրից ազատված կնոջ եւ 8 տարեկան 2 երեխաների հետ։

Եվ նման պատմություններ քիչ չէին։ Առհասարակ, այստեղ՝ աշխատանքի վայրում, ես ծանոթացա ԱՄՆ-ում ապրող ամենալավ եւ բարի ռուսներից մի քանիսի հետ։ Նրանք պարզապես տուժել էին անարդարությունից։