Ես բնավ չեմ զղջում, որ 2009 թվականին գնացի ԱՄՆ, ստիպված էի մի փոքր ավելի շուտ վերադառնալ, բայց դա սարսափելի չէ։ Սարսափելին կլիներ հրաժարվել ուղեւորությունից, ինչը գրեթե արել էի եւ անում էի 2009-ի սկզբի ողջ ձմռան ընթացքում։ Ամեն օր ես որոշում էի գնալ, հետո որոշում էի չգնալ։ Սկսեմ այն վայրից, որտեղ հրաժեշտ տվեցի մայրիկիս։ Առավոտյան ես արթնացա անսովոր կերպով, վերջապես որսացի ինչ-որ նշանակալի բանի կանխազգացումը։ Դա շատ տեղին էր։ Չեմ հիշում, թե ինչ էր օրվա առաջին եւ երկրորդ կեսի սկզբում, հիշում եմ, թե ինչ էր մեկնելուց քիչ առաջ։ Մեկնելուն երկու ժամ էր մնացել, հավաքեցի սպորտային պայուսակս, հետո, ի դեպ, շատ զղջացի դրա համար, ավելի ուշ կբացատրեմ։ Քայլում եմ սենյակում, նայում պատուհանից։ Նայում եմ տներին, գործարաններին եւ մտածում, որ երեւի երկար ժամանակ չեմ տեսնի այս սովորական տեսարանը։ Քայլում եմ, ամեն ինչ նորից ստուգում։ Նայում եմ ժամացույցին, ահա այն՝ հինգ րոպե, դե, ամեն ինչ սկսվեց։ Հագնվում եմ, միջանցքում սովորության համաձայն կողքիս կանգնած է մայրիկը, նայում է, թե ինչպես եմ հավաքվում, միայն այս անգամ ես հասկանում եմ, որ կարող եմ հավաքվել շատ երկար ժամանակով։ Արեւային ակնոցներս հագա, նայեցի հայելու մեջ։ Մայրիկի հետ ամուր գրկախառնվեցինք։ Այդ պահին ինչ-որ անհարմար զգացի, այնպիսի պարանոյիկ միտք անցավ, որ գուցե ընդմիշտ։ Ուսիս պայուսակը, դուրս եկա մուտք, դուրս եկա փողոց, ընկերներն արդեն սպասում էին բակում։ Կոլյան եւ Սանյան ինձ հասցրին օդանավակայան։ Այնտեղ մուտքի մոտ մենք մի քիչ կանգնեցինք, ծխեցինք եւ վերջ, ես թռա։ Հաջորդ պատմությունը կլինի արդեն այն վայրից, որտեղ ես Ամերիկայում եմ։ Ճիշտ է, շատ բան կարելի էր պատմել տարբեր քաղաքներով տեղաշարժվելու մասին, ինչպիսիք են Կիեւը, Մոսկվան, բայց դա շատ երկար կլինի, միակ բանը, որ կպատմեմ իմ տեղաշարժերից, այն է, թե ինչպես ինձ գրեթե հետ ուղարկեցին Շերեմետեւոյում։ Շերեմետեւոյի գրանցման կետում գրանցման աշխատակցուհին հարցնում է. - Դուք Green Card-ո՞վ եք թռչում։ - Ոչ։ Փոխանակման ծրագրով։ - Ո՞ւր եք թռչում։ - Այնտեղ ու այնտեղ։ - Ցավոք, ես չեմ կարող ձեզ գրանցել չվերթի համար։ Ինձ համար դա կատաղեցուցիչ էր։ Շոկ։ Ես ամեն ինչ արել էի, մեկուկես տարի անում էի այդ ամբողջ աղբը, տեղեկանքներ էի հավաքում, ամեն տեսակի թղթեր, թույլտվություններ էի հավաքում, վերականգնվում էի ինստիտուտում, մի կույտ փող էի վճարում, մեքենան վաճառեցի, ամեն ինչ կարգավորեցի։ Կարճ ասած, պարզվեց, որ նրա համակարգչում իմ մասին ինչ-որ այլ տեղեկություն էր մուտքագրված, որ, իբր, ես թռչում եմ Կալիֆոռնիա, իսկ ես նրան իբր կեղծ տեղեկություն եմ ասել։ Կարճ ասած, ես այդ պահին հասկացա, որ նրա հետ չի կարելի վիճել, որովհետեւ ավելի վատ կլինի։ Ես հանգիստ հարցնում եմ, թե ինչ է պատահել, ասում եմ, որ սա ինչ-որ սխալ է, ցույց եմ տալիս բոլոր փաստաթղթերը, շատ քաղաքավարի եմ խոսում նրա հետ, բայց չեմ ստրկամտում, արդյունքում ամեն ինչ հարթվեց։ Ես չգիտեմ, թե ինչ կանեի, եթե նա ինձ քաղաք ուղարկեր, ես մեկ օր չէի քնել, փողը զուտ ԱՄՆ-ի համար առաջին ժամանակի համար, Մոսկվայում ոչ ոք չկար, պայուսակը ուսիս անխնա ճնշում էր... Ես դուրս եմ գալիս Նյու Յորքում JFK օդանավակայանից! Ես Ամերիկայում եմ! ...Ներսում այդպիսի բան, ինչ-ինչ պատճառներով, չկար։ Անհանգստության տարօրինակ զգացում կար, որովհետեւ շուրջը ինչ-որ կասկածելի անձնավորություններ են շրջում։ Ես միայնակ էի թռչում, քանի որ ինքնաթիռում ուսանողներից ոչ ոք չկար։ Իսկ նախապես ինտերնետով ոչ ոքի հետ չհաջողվեց պայմանավորվել այդ ամսաթվերի համար։ Արսենին պետք է գար, բայց մեկ օր ուշ։ Օդանավակայանում սկսում եմ փնտրել ուսանողների՝ ինձ նման։ Արեւոտ էր, ժամը երեկոյան վեցի կողմերն էր։ Ամառ։ Զարմանալիորեն շատ մարդաշատ չէր։ Արդյունքում գտա Ռուսաստանից ինչ-որ աղջիկների, օգնեցի նրանց հասնել Մանհեթեն։ Խորհուրդ. Քենեդի օդանավակայանից ավելի լավ է գնալ Jamaica station՝ AirTrain-ով, այն գնում է ուղիղ JFK-ից, իսկ Ջամայկայից արդեն մետրոյով, դա կարժենա ամեն ինչ միասին մոտ ութ դոլար, բայց ես դրա մասին չգիտեի, այն ժամանակ գնացի ավտոբուսով։ Ավտոբուսում անմիջապես նկատեցի երկու սեւամորթի, իմ տարիքի տղաներ, նրանք նստած էին ավտոբուսի ամենավերջին նստատեղին, ես մոտեցա նրանց, սկսեցի շփվել, կարճ ասած, նրանք ծաղրեցին ինձ, երեւի)) բայց քանի դեռ գնում էինք, ողջ ճանապարհին նրանց հետ ինչ-որ բան էի բլբլում, միայն թե երեւի նրանք ծաղրեցին իմ անգլերենը։ Հարցրի նրանց, թե երբ իջնել Մանհեթենում, նրանք, ի դեպ, համառորեն ասում էին Մանեթն, ահա այսպիսի բարբառ... Իջա Մանհեթենում MetLife երկնաքերի շրջանում։ Ահա այստեղ, ի դեպ, հայտնվեց մարմնում հաճելի անհանգստության այն զգացումը, որ իբր Ամերիկայում եմ! Նույնիսկ հստակ հիշում եմ, թե երբ... Երբ ես քայլում էի ավտոբուսի սրահով՝ պայուսակով դեպի ելք, եւ նայեցի ավտոբուսի պատուհաններով դեպի փողոց, տեսա մայթը եւ մաքուր ամերիկյան ինչ-որ ոգի, մթնոլորտ, չգիտեմ, թե ինչպես դա նկարագրել... կարճ ասած, որ իբր հիմա ես արդեն դուրս կգամ եւ կանեմ առաջին քայլը, կարծես մարդը ոտք է դնում լուսնի վրա, հեհե))) ... Այդ զգացումը երեւի շատերին է ծանոթ։ Ահա հենց այս վայրում ես զղջացի, որ սպորտային պայուսակ եմ վերցրել։ Երկու օր երկրներով ու քաղաքներով, օդանավակայաններով ու փողոցներով թափառելուց հետո ես այնքան էի հոգնել այն ուսիս կրելուց, որ մտածում էի՝ հիմա կընկնեմ հենց այստեղ՝ ինչ-որ փողոցում եւ կքնեմ... Խորհուրդ. Ֆիզիկապես նույնպես պետք է պատրաստվել, այլ ոչ թե խմել մեկնելուց առաջ, թեեւ դա իմ կարծիքն է, իմ բոլոր ծանոթները նշում էին մեկնումը, եւ ես նույնպես))) Մի վերցրեք սպորտային պայուսակներ, վերցրեք անիվներով եւ բռնակով պայուսակներ։ «Հեյ, գնացինք» ասացի ինքս ինձ եւ կիսաթեքված դիրքով առաջ գնացի փողոցով... Ի դեպ, այստեղ ես մի փոքր ոգեւորվեցի, չէ՞ որ ես Ամերիկայում եմ! Ես անմիջապես հասկացա հնարքը՝ պետք է շտապ շարժվել դեպի քառակուսի, այդ պահին ես դեռ միայնակ էի։ Անմիջապես հիշեցի այն գրքույկի մասին, որը INTEX-ը հանձնում է բոլոր ուսանողներին մեկնելուց առաջ, այն ինձ չափազանց օգնեց ԱՄՆ-ում։ Դրանում ես գտա հոսթելների ցուցակ (էժան գիշերակաց, հանրակացարանային տիպի, 4 հոգի մեկ սենյակում, նվազագույն հարմարություններ (նրանց համար, ովքեր չգիտեն)) նշմարեցի փողոցը ցուցանակի վրա՝ 42-րդ փողոց... գտա այս վայրին ամենամոտ հոսթելը եւ վազեցի փնտրելու։ Ստիպված էի երկար փնտրել, որովհետեւ նրանց մոտ ամենեւին էլ պարտադիր չէ, որ տան համարը անպայման լինի շենքի վրա, այն կարող է պարզապես չլինել, փողոցները երկար են... Ճանապարհին ինձ հանդիպում էին տարբեր անձնավորություններ, ոսկեգույն մազերով կինը հեծանիվով ինչ-որ բան էր տեղափոխում տեղի շրջակայքում, օգնեց ինձ շարժման ուղղությամբ, ինչ-որ սեւամորթ օգնեց ինձ, կոլա վաճառողը սայլակով օգնեց ինձ, արդյունքում Աստծո օգնությամբ, ՄԻՆՉԵՎ ՄԹՆԵԼԸ!!! Ես հասցրի գտնել ապաստան։ Խորհուրդ. Մանհեթենում կան փողոցներ եւ պողոտաներ։ Պողոտաները գնում են կղզու երկայնքով, իսկ փողոցները՝ դրանց ուղղահայաց! Սա այն դեպքում, եթե հանկարծ ինչ-որ բան գտնելու կարիք լինի!)) Հոսթելը ես վարձեցի 42 դոլարով, եթե ինչ-որ մեկին պետք է, այս հոսթելը գտնվում է կղզու հենց սրտում՝ գրեթե Times Square-ում, BigAppleHostel է կոչվում, հասցեն չեմ հիշում, Times Square-ի մոտ է, կես րոպե քայլելու հեռավորության վրա։ «Վերջապես տանը» մտածեցի ես, բայց սխալվեցի, թեեւ սենյակում ես դեռ միայնակ էի, գիշերը քնի ամենախոր փուլում քունս պարբերաբար խանգարում էին ամեն տեսակի անձնավորություններ, իհարկե նրանք հազիվ թե հասկանային ռուսական հայհոյանքը, որով, ըստ էության, ես նրանց ծածկում էի) Բայց քնել ինձ, կարծում եմ, հաջողվեց, արթնացա ժամը տասի կողմերը։ Միտք առաջացավ զանգահարել տուն՝ Ռուսաստան։ Առաջին հարկում կար հեռախոս, որից կարելի էր զանգահարել քարտերով։ Ով չգիտի, բացատրում եմ՝ համակարգը այնտեղ այսպիսին է։ Գնում եք քարտեր՝ միջինը 5 դոլարով, դրա վրա կա անվճար համար՝ Toll free number եւ պին կոդ։ Ժամանակի համակարգը ես այդպես էլ հիմնովին չհասկացա, որոշ քարտերով կարելի է խոսել մեկ ժամից ավելի, որոշները բավականացնում են մի քանի րոպեի։ Հավաքում եք անվճար համարը, հետո մուտքագրում պին կոդը եւ դրանից հետո հեռախոսահամարը Ռուսաստանում։ Ավելի լավ է, ինչպես արդեն ասացի, գնել անսահմանափակ բջջային՝ միջազգային կապի հնարավորությամբ։ Լսափողը վերցրեց մայրիկը, ասացի, որ ամեն ինչ նորմալ է, որ թռել եմ առանց պատահարների։ Եվ վերջապես, այն բանից հետո, երբ ես քնեցի, կարող եմ գնալ եւ վերջապես տեսնել ԱՄՆ-ն։ Հենց հոսթելի առաջին հարկում ես ծանոթացա Սաշայի հետ, մենք անմիջապես նրա հետ գտանք ընդհանուր լեզու, երկար չձգձգեցինք, անմիջապես պայմանավորվեցինք այսօր գնալ էքսկուրսիաների, իսկ հաջորդ օրը գնալ աշխատանքի։ Մենք դուրս եկանք հոսթելից եւ որոշեցինք ինչ-որ տեղ ճաշել, մտանք հոսթելի մոտ գտնվող ինչ-որ կերակրարան, հմ, գները մեզ չուրախացրին։ Բայց բառացիորեն հինգ րոպե անց նստած էինք Times Square-ի Մակդոնալդսում, ես ուտում էի Բուրիտո, իսկ Շուրիկը՝ ինչ-որ ձվով համբուրգեր։ Սանյայի հետ շփվել մենք սկսեցինք անմիջապես, դեռ հոսթելում մենք գտանք ընդհանուր լեզու, դե, դա հասկանալի է, առիթը ո՞րն է!!! Մենք ԱՄՆ-ում ենք։ Նստած ենք, նշանակում է, Մակդոնալդսում, կիսվում ենք տպավորություններով։ Նայում ենք ներքեւ՝ անցնող մարդկանց, եղանակը արեւոտ է, տրամադրությունը՝ լավ։ Մենք մեծ օրվա ակնկալիքի մեջ ենք։ Ամեն ինչ սուպեր է։ Նախաճաշից հետո մենք շարժվեցինք ոչ բարդ երթուղով, սկզբում որոշեցինք նայել Empire State Building-ին, հետո այցելել Ազատության արձան։ Այդպես էլ արեցինք։ Այդ օրը մենք զբոսնեցինք Բրոդվեյով, եղանք Empire State Building-ում, Ազատության արձանի մոտ, տարբեր այգիներում... եւ այլն։ Երեկոյան հոսթելում մենք գտանք ինտերնետ եւ բացելով իմ Վկոնտակտե էջը, ես տեսա Սենյայի հաղորդագրությունը... Իսկ նախապատմությունը այնպիսին էր, որ մենք նրա հետ պետք է հանդիպեինք Empire State Building-ի մոտ այսինչ ժամին, ես գնացել էի, նա չկար.. եւ դրանից հետո հոսթելում ես կարդում եմ հաղորդագրությունը Վկոնտակտե-ում. ya tebya ne na shol u empire state building perezvoni srochno 89647... Ես հիշեցի, որ ունեմ հեռախոսային քարտ, վազում եմ հեռախոսի մոտ, հավաքում բոլոր թվերը, պարզվում է, որ ես ունեմ ընդամենը 30 վայրկյան խոսելու համար։ Սպասում եմ... Լռություն.. Սպասում եմ.. Նորից լռություն... Եվ ահա դրանք՝ ազդանշանները.. Արսենին վերցնում է լսափողը, ինչ-որ բան է գոռում լսափողի մեջ, ես ընդհատում եմ նրան, ասում եմ, որ հոսթելը Times Square-ի մոտ է, տան համարը, փորձում եմ հիշել փողոցը.. կապը կտրուկ ընդհատվում է. Բաժանորդը գտնվում է ցանցի գործողության գոտուց դուրս))))).. Մի փոքր հիասթափված ես վազեցի խոհանոց, Սենյայի հետ կապ չկա, ոչինչ, աշխատանքի վայրում՝ Կոնգերսում կհանդիպենք, մտածեցի ես, եւ հենց այդ ժամանակ հոսթել է մտնում Սենյան։ Հեհե, ո՞նց գտար, դե ի՞նչ, ո՞նց... եւ այլն։ Կարճ ասած, ամեն ինչ հարթ սկսվեց... Հաջորդ առավոտ հոսթելում պատահեց այն, ինչից վախենում էի, ես հիվանդացա։ Ջերմություն, թուլություն, բոլորին են ծանոթ այդ ախտանիշները, բայց անելու բան չկա, սկսեցինք հավաքվել Կոնգերս։ Ընդ որում՝ մտանք հեռախոսներ գնեցինք, բանկում դեբետային քարտեր ձեւակերպեցինք եւ եւս մեկ անգամ արագ զննեցինք տեղանքը։ Այո, հոսթելում մենք գիշերում էինք չորսով՝ Սենյան, ես եւ Սաշան, եւ մեզ հետ կար ինչ-որ փոքրիկ սեւամորթ թզուկ։ Սեւ... դժոխքի պես։ Ավելի սեւ չէի տեսել։ Արդյունքում պարզվեց, որ նա ՄԱԿ-ում ինչ-որ ցեղի ներկայացուցիչ է։ Մդյա... ՄԱԿ-ը հոսթելում)))) սա շոգ է... ))) դե նա ընդհանրապես սուպեր մարդ է, բարյացակամ! Ցույց էր տալիս մեզ լուսանկարներ իր վայրերից.. դժոխքի պես վայրեր։ Ինչ-որ հետամնաց տեղ։ Ես ինձ շատ վատ էի զգում, ջերմությամբ եւ ուսիս ծանր պայուսակով ես այնուամենայնիվ ավարտեցի այդ օրը մեր պլանավորած ամեն ինչ։ Ի դեպ, ձեզ կպատմեմ օգտակար տեղեկություն քարտերի ձեւակերպման վերաբերյալ! Եթե դուք ունեք դեբետային քարտ եւ մնացորդը զրո է կամ ցածր, ապա յուրաքանչյուր գնում կլինի 35$ միջնորդավճարով! Եթե մնացորդը բացասական է կամ զրո, գնումներ մի կատարեք։ Ես մի անգամ, չիմանալով դա, գնումներ կատարեցի, արդյունքում իմ միջնորդավճարները կուտակվեցին 300$, իսկ ես գնել էի մի քանի անգամ մի քանի բանկա կոլա, ինչ-որ ուտելիք, ընդհանուր առմամբ յուրաքանչյուր գնում 5$-ից թանկ չէր։ Իսկ բուն քարտը մեզ ձեւակերպեցին առանց խնդիրների։ Մենք քարտերը ձեւակերպեցինք Bank of America-ում՝ լավ ստուգված բանկ։ Bank of America-ի ընդարձակ լուսավոր սրահը պայծառ էր, դրսում արեւոտ էր եւ լավ, այդ օրվա եղանակը հիասքանչ էր։ Բանկում մեզ դիմավորեց 27 տարեկան մի աղջիկ՝ հաճելի արտաքինով, միջին հասակի, սեւ մազերով։ Ինչպես հետո պարզվեց, նա Աֆղանստանից է։ Մեզ հետ, իսկ մենք այդ պահին երեքն էինք՝ Արսենին, Սաշան եւ ես, նա շատ քաղաքավարի եւ բարյացակամ էր։ Աղջիկը հարցրեց մեզ, կարո՞ղ եմ ձեզ ինչ-որ բանով օգնել, մենք ասացինք, թե ինչու ենք եկել։ Արդյունքում քարտերի ձեւակերպումը տեւեց մոտ 1 ժամ երկու հոգու համար, Սաշան չսկսեց քարտ ձեւակերպել՝ հիմնավորելով դա նրանով, որ ցանկանում է քարտ ձեւակերպել տեղում՝ աշխատանքի մոտակայքում։ Ալեքսանդրը մտադիր էր գնալ Մեյն նահանգ... Ընթացակարգի վերջում նա մեզ բերեց ժամանակավոր, բայց արդեն օգտագործման համար պատրաստ քարտեր, մեկ ամսվա ընթացքում մեր նշած հասցեին պետք է գային արդեն պատրաստ քարտերը՝ մեր անուններով։ Մենք նշեցինք մեր աշխատանքի հասցեն։ Քարտերը եկան մեկ ամիս անց։ Եթե դուք վստահ եք, որ կապրեք մեկ վայրում մեկ ամսից ավելի, ապա ես կարծում եմ, կարելի է նշել նաեւ տան հասցեն, թեեւ վստահ չեմ։ Բոլոր գործերից հետո մենք վերադարձանք հոսթել, վերցրինք պայուսակները, հրաժեշտ տվեցինք Սաշային եւ շարժվեցինք դեպի ավտոկայան, որտեղ հաջողությամբ գնեցինք տոմս, նստեցինք ավտոբուս եւ ուղղվեցինք դեպի մեր աշխատանքի վայրը... Ավտոբուսում ես արդեն ինձ չափազանց ցավալի էի զգում, ջերմությունը միայն բարձրանում էր։ Գումարած ամեն ինչին՝ ամերիկյան ավտոբուսներում անխնա աշխատում են օդորակիչները։ Մենք նստեցինք նստատեղերի վերջին շարքում, ես նստած էի աջ կողմում, ավելի ճիշտ՝ պառկած էի։ Վերջին շարքը լայն է, հիշեցնում է բազմոց։ Նայում էի պատուհանից Նյու Յորքի ճարտարապետության ողջ շքեղությանը եւ հասկանում, որ ես հասել եմ այնտեղ, ուր ուզում էի այդքան երկար։ Հայվեյի հսկայական խցանումները զարմանալիորեն արագ էին շարժվում։ Այն, որ Ամերիկայում արագընթաց ավտոմայրուղիների համակարգը շատ խելամիտ է կառուցված, ես համոզվեցի։ Ամերիկյան ավտոմայրուղիների համակարգը, որը դեռ Ռուզվելտն էր կառուցում, ծակում է ողջ երկիրը։ Ինչի հաշվին կարելի է հասնել կետ Ա-ից կետ Բ բավականին արագ։ Բանն այն է, որ Հայվեյներում երթեւեկությունը արագընթաց է, ճանապարհի մեծ մասում խաչմերուկներ չկան, միշտ գնում ես ուղիղ։ Որպեսզի ինչ-որ տեղ թեքվես, գոյություն ունեն այսպես կոչված Exit-ներ։ Աջ թեքվելու տեղեր։ Գումարած՝ դրանք շատ լայն են։ Բայց այս ամենի չնայած՝ խցանումները այնտեղ մանկական չեն։ Բայց ի տարբերություն ռուսական խցանումների՝ դրանք գրեթե երբեք չեն կանգնում։ Մեր նշանակման վայր մենք հասանք մեկուկես ժամից եւ զարմանալիորեն ջերմության դեմ հաբը ինձ հուսալիորեն օգնեց։ Ավտոբուսի վարորդը մեզ իջեցրեց մեր խնդրանքով Կոնգերս կոչվող քաղաքում՝ դպրոցի մոտ։ Եղանակը գերազանց էր, արեւը շողում էր եւ շատ լուսավոր էր։ Կոնգերսը պարզվեց շատ սիրուն, հարմարավետ ամերիկյան փոքրիկ քաղաք՝ 8000 բնակչությամբ։ Կոկիկ արահետներ, մաքուր ամերիկյան խանութներ, կարճ կտրված սիզամարգեր՝ ամերիկացիների կիրքը, ի դեպ։ Այս ամենը ստեղծում էր շատ բարենպաստ մթնոլորտ։ Մեր խնդիրը այդ պահին շատ բանալ էր. - գտնել գործատու։ Ճանապարհին մենք հանդիպում էինք ծխած տեղի երեխաների՝ կարմրած աչքերով, մեքսիկացիների՝ ավտոնորոգման կետում, որոնք կասկածանքով էին նայում մեզ, եւ մի քեռու՝ հին մեքենայով, որը բարեհաճորեն ի վերջո հասցրեց մեզ տեղ։ Մոտենալով տեղին՝ անմիջապես նկատեցինք երեք տղաների, որոնք նստած էին եզրաքարին։ Հագած էին մոխրագույն շապիկներ։ Ես անմիջապես հասկացա, որ սրանք ռուս տղաներ են, որոնք մեր պես եկել են աշխատելու այստեղ եւ արդեն աշխատում են։ Հետագայում նրանք դարձան իմ համաբնակիչները։ Անպայման մենք զրուցեցինք նրանց հետ, ով որտեղից է, ինչպես է աշխատանքը եւ այլ մանրամասներ։ Օրակարգում առաջացավ շատ արդիական թեմա՝ Բնակարան։ Շատ վստահ լուծվեց, հենց աշխատանքի մոտ տեղակայված էր Մոթել։ Մոտ կես ժամ անց աշխատանքից ժամանեցին չորրորդ, հինգերորդ եւ վեցերորդ տղաները։ Արդյունքում մենք Սենյայի հետ համագործակցեցինք Վոլժսկիից եւ Ուկրաինայից եկած տղաների հետ։ Եվ ապրում էինք հինգով մեկ սենյակում։ Հաջողությամբ գտնելով համաբնակիչներ՝ ինչպես եւ պլանավորել էինք, մենք լուծեցինք առաջին խնդիրը։ Երկրորդ խնդիրը՝ ավելի կարեւոր, աշխատանքն էր։ Հաջորդ օրը մենք գնացինք, ինչպես եւ բոլորը, աշխատանքի առավոտյան 9-ին։ Քեւինը՝ մեր պետը, մաքուր ամերիկացի էր եւ ուներ շատ օրիգինալ կազմվածք՝ սովորական ուսերը համակցվում էին հսկայական՝ երկու անգամ ավելի լայն հետույքի հետ, հետագայում անձամբ ինձ, որպես գործատու, նա շատ գոհացրեց։ Քեւինը մեզ տվեց ստորագրելու ինչ-որ թղթեր, տվեց աշխատանքային հագուստ, տվեց բանալիներ, որպեսզի նշենք գալը, գնալը։ Եվ տարավ մեզ աշխատանքի։ Ամեն ինչ ընթանում էր հստակ նշված պլանով, երբ հանկարծ ես տեսա կյանքումս առաջին անգամ ինչ-որ անմոռանալի բան... Կանգ առնելով խաչմերուկում՝ մենք հանգիստ սպասում ենք կանաչ լույսին, երբ հանկարծ Քեւինը գոռում է. Oh my god!!! Մեր առջեւ մեր ճանապարհին ուղղահայաց աջ է թեքվում Ջիպ Ամենագնաց եւ նրա հետեւի աջ մասին մեծ արագությամբ բախվում է մեկ այլ Ջիպ։ Տուժած մեքենան թռչում է ճանապարհի մյուս մաս, շրջվում է եւ կախվում կողքի վրա... Այսպիսի բան ես հաստատ չէի կարող ակնկալել։ Արդյունքում մենք առաջինը մոտեցանք տուժածին, դուրս եկանք մեքենայից։ Սկսեցինք օգնել! Ընդ որում՝ մենք Արսենիի հետ հագնված էինք նույն կերպ՝ նույն մոխրագույն շորտերով եւ շապիկներով, երեւի մենք նման էինք ինչ-որ փրկարարների։ Ես հերոսաբար վարորդին դուրս քաշեցի մեքենայից։ Ղեկին Կին էր, նա արդյունքում վթարի մեղավորն էր։ Աշխատանքի առաջին օրը նորմալ անցավ։ Եկանք հսկայական պահեստ, հավաքում էինք մեծ փայտե արկղեր։ Երեկոյան զբոսնեցինք մինչեւ խանութ, զրուցեցինք։ Հաջորդ օրը նույնն էր։ Որոշ ժամանակ անց մեզ վերցրին արտագնա աշխատանքի։ Մեր աշխատանքը կայանում էր կահույքի բեռնման եւ բեռնաթափման, իրերի փաթեթավորման, արկղերի հավաքման եւ պահեստում աշխատելու մեջ։ Այս ամենը վճարվում էր 10 դոլար ժամում։ Այն, ինչ ինձ ամենից շատ է դուր գալիս Ամերիկայում, այն է, որ վճարում են ավելի շատ եւ շաբաթը մեկ անգամ։ Իմ առաջին չեկը ես ստացա աշխատանքը սկսելուց ուղիղ մեկ շաբաթ անց։ Գումարը նորմալ էր՝ 300 դոլար մանրով, Ռուսաստանի համար 300 դոլար շաբաթական աշխատավարձը պարզապես գերազանց է։ Իսկ Ամերիկայում եւ հատկապես Նյու Յորքում դա գրեթե nothing է։ Արդյունքում մենք ստանում էինք ավելի շատ՝ միջինը 500-ից 700 դոլար շաբաթական։ Հետագայում աշխատանքի մենք արթնանում էինք շատ վաղ, գալիս էինք երբեմն շատ ուշ, գնում էինք տարբեր վայրեր՝ հիմնականում Նյու Յորք նահանգ եւ մերձակա նահանգներ։ Բայց մեր աշխատանքի ամենահիմնական վայրը Վեսթ Փոյնթի գեղատեսիլ փակ տիպի զինվորական ավանն էր։ Գեղատեսիլագույն վայր, կյանքի համար ամենահարմարավետ վայր եւ ընդ որում՝ շատ հանգիստ, զրոյական հանցավորություն։ Ընդհանուր առմամբ, սա անիրական է, ինձ շատ դուր եկավ։ Երբեմն աշխատանքի ընդմիջումներին մենք դուրս էինք գալիս փողոց՝ ծխելու։ Եվ ահա պատկերացրեք, կանգնած եք ճանապարհին, ամենուր ամեն ինչ կանաչ է, լանդշաֆտը գերազանց է, ամեն ինչ շատ կոկիկ է՝ տներ, մայթեր, ամեն ինչ մաքուր է անթերի։ Կանգնած եք, որսում եք լռությունը եւ երբեմն կարելի է լսել, թե ինչպես է ճանճը թռչում, կամ լսել ինչ-որ հեռավոր բան։ Այնտեղ ես հասկացա, թե ինչու են ամերիկացիները այդքան հանգիստ վերաբերվում, երբ նրանց մոտ ինչ-որ մեկը գալիս է, ասում է. Կարո՞ղ եմ մտնել եւ մտնում է՝ նույնիսկ կոշիկները չսրբելով, քայլում է գորգերի վրայով կոշիկներով։ Որովհետեւ այնտեղ այնքան մաքուր է, որ կարելի է լիզել ասֆալտը՝ կմնաս մաքուր։ Շատ բան հետո դեռ տեղի էր ունենում. Ոստիկանությունը մեզ կանգնեցնում էր, հաճախակի ընտրվում էինք այգի.. հիանալի այգի, ի դեպ, Rockland park, ֆուտբոլ էինք խաղում Շրի Լանկայի հետ, ես գնացել եմ Բոստոն, Նյու Յորք, Մանհեթեն... նրա բերանը... աշխարհի կենտրոնը... Պաբում հարբեցի մինչեւ հիշողության կորուստ, շատ բաներ էլ կան, որ չես պատմի։ Բայց որ գնացի, բնավ չեմ զղջում։ Կարող եմ ասել, որ ԱՄՆ-ն եւ Ռուսաստանը քիչ բանով են նման.. բայց ինչ-որ բանով հաստատ։ Մի խոսքով՝ կատաղություն..