Մի երեկո, Մանհեթենում զբոսնելիս, Լենայի հետ պատահաբար հայտնվեցինք մի խանութի մոտ, որը ես ճանաչեցի դեռ մոտ 300 մետր հեռավորությունից։ Դա Նյու Յորքի ամենահայտնի սքեյթ-խանութներից մեկն է՝ Blades-ը։ Հա, եւ իհարկե, ես այնտեղից առանց տախտակի դուրս չեկա։ Չէ՞ որ իմ հինը կոտրվել էր դեռ Ռոչեստերում։
Այդպես ես ինձ համար զբաղմունք գտա, մինչ Լենան ցերեկը աշխատում էր։ Ես սահում էի Սթեթեն Այլենդի լողափի սքեյթ-պարկում, իսկ երեկոյան մոտենում էի Մանհեթեն, եւ մենք զբոսնում էինք մինչեւ ուշ գիշեր։
Ծանոթացա մի քանի տղաների հետ, միասին սահեցինք փողոցներով։ Անկեղծ ասած, կարծում էի, որ երբ գամ, այստեղ բոլորը անհավանական հնարքներ են անելու։ Պարզվեց՝ այդպես չէ, եւ նույնիսկ ես կարողացա ոչ մեկ անգամ տպավորել ամերիկացիներին իմ սահելու ոճով։ Հաճելի էր։
Ընդհանուր առմամբ, այդպես էին անցնում օրերը Նյու Յորքում։ Ցերեկը սահում էի, երեկոյան գնում էի Լենայի մոտ՝ Մանհեթեն, նա ինձ կերակրում էր աշխատանքից բերած բլիթներով եւ սուրճով, հետո գնում էինք զբոսնելու։ Եվ դա անհավանական էր։ Պարզապես շատ հաճելի էր ոչինչ չանելը, ուղղակի թափառել երեկոյան Նյու Յորքի փողոցներով։
Ես դեռ շատ երկար կկարոտեմ այս քաղաքը։
