Ամբողջ ամառ շատ էի ուզում գնալ Փիթսբուրգ, այս քաղաքը հայտնի է նրանով, որ գտնվում է երեք գետերի վրա, եւ դրա ու շրջակայքում կա մոտ 1900 կամուրջ: Քաղաքն ունի նաեւ հոկեյի, բեյսբոլի եւ ամերիկյան ֆուտբոլի սեփական թիմերը: Յուրաքանչյուր մարզաձեւի համար կա առանձին մարզադաշտ: Այս քաղաքում կարելի է տեսնել Եվրոպայի մի փոքր մասնիկը. սա էլ հենց տարբերում է Փիթսբուրգը մնացած Ամերիկայից:
Ամառն ավարտվեց, բայց ես շատ էի ուզում տեսնել քաղաքը: Եվ վերջին պահին՝ աշխատանքային սեզոնի ավարտից երեք օր առաջ, միտք հղացավ, որ եթե չտեսնեմ Փիթսբուրգը, ապա հաստատ կզղջամ դրա համար: Ուստի պլանը հետեւյալն էր՝ ավարտում եմ աշխատանքը, հաջորդ օրը հրաժեշտ եմ տալիս բոլորին, երեկոյան նստում ավտոբուս եւ գնում Փիթսբուրգ (իսկ հետո այնտեղից ուղիղ Նյու Յորք՝ տուն թռիչքս JFK-ից էր): Պլանը կար, բայց քանի որ ամբողջ օրը աշխատում էի, իսկ երեկոյան փորձում էի հրաժեշտ տալ բոլոր նրանց, ում ճանաչել էի ամռան ընթացքում, Փիթսբուրգում կոնկրետ անելիքների կամ տեսարժան վայրերի մասին հստակ գաղափարներ չունեի: Աշխատանքի վերջին օրը գրեթե ազատ էր, եղանակն էլ այնքան էլ լավը չէր, ուստի որոշեցի վերցնել նոութբուքս եւ պարզել, թե ինչ կարող եմ հասցնել անել Փիթսբուրգում մեկ օրվա ընթացքում: Մի քանի ժամ համացանցում նստելուց հետո պարզեցի գրեթե ամեն ինչ, թե ինչ պետք է տեսնել եւ որտեղ է այն գտնվում, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում տաքսուց կամ անցորդներից հարցնեմ ճանապարհը:
Այս քաղաքի ամենագեղեցիկ բանը դիտահարթակներից բացվող տեսարանն է, որտեղից կարելի է տեսնել ամբողջ կենտրոնը, հյուսիսային եւ հարավային մասի մի փոքր հատվածը: Ինձ շատ դուր եկավ այս քաղաքը, թեեւ այնտեղ անցկացրեցի ընդամենը մեկ օր: Խորհուրդ եմ տալիս բոլորին գնալ այնտեղ եւ սեփական աչքերով տեսնել, հատկապես գիշերային Փիթսբուրգը. կարելի է ժամերով նստել դիտահարթակին եւ չնկատել, թե ինչպես է ժամանակն անցնում:
Այնտեղ այնքան հարմարավետ է, որ քեզ տանն ես զգում:
Ի վերջո, ես դա արեցի: Հետո եկա Նյու Յորք, տեղավորվեցի հոսթելում, մի քիչ զբոսնեցի, իսկ հետո վերափաթեթավորեցի իրերս. ունեի ճամպրուկ, 2 պայուսակ եւ ուսապարկ, իսկ դրանցից պետք էր ստանալ մեկ ճամպրուկ եւ ուսապարկ: Վերափաթեթավորելիս դեն նետեցի գրեթե ամեն ինչ, ինչն ինձ պետք չէր: Արդյունքում ամեն ինչ տեղավորեցի եւ հանգիստ խղճով գնացի դիտելու գիշերային Նյու Յորքը: Հաջորդ օրը հասկացա, որ ոչ մի րոպե չպետք է կորցնել եւ պետք է տեսնել այն, ինչ վաղուց էի ուզում (Բրուքլինի բուսաբանական այգին եւ հենց Բրուքլինը): Անցյալ տարի ես մեկ օր ապրել եմ Բրուքլինում, բայց չհաջողվեց տեսնել որոշ անկյուններ: Արդյունքում վաղ առավոտյան դուրս եկա հոսթելից եւ մետրոյով հասա բուսաբանական այգի (այգին ինքնին փոքր է, բայց պարզապես զբոսնելն այնտեղ հաճելի կլիներ): Բրուքլինում զբոսնել չհաջողվեց, քանի որ նորից մենակ էի, եւ մի փոքր վախենում էի (Բրուքլին գնալու ճանապարհին մետրոյի գնացքում ինձ հետ երեք ոստիկան կար. սեպտեմբերի 9-ն էր, ոստիկանությունը գրեթե ամենուր էր, քանի որ մոտենում էր սեպտեմբերի 11-ը): Ոստիկաններից մեկը հասցրեց վախեցնել ինձ, բայց ես հավաքվեցի եւ այնուամենայնիվ այցելեցի բուսաբանական այգի:
