Սան Դիեգոյում մնացի ընդամենը երկու օր եւ երեկոյան նորից նստեցի ավտոբուս, որպեսզի առավոտյան արդեն հասնեմ Լաս Վեգաս։ Ստացվեց այնպես, որ ուղիղ ավտոբուսային չվերթ չկար, եւ ստիպված էի փոխել ավտոբուսը Լոս Անջելեսում։ ԼԱ-ի կայարանում Լաս Վեգաս հասնել ցանկացողները շատ էին, եւ ստացվեց այնպես, որ ես կանգնած էի հենց այն դռան դիմաց, որտեղ ստուգում էին տոմսերը, եւ ինձ ասացին, որ ավտոբուսում տեղ չկա։ Ես շփոթված էի... իմ պլանով Լաս Վեգաս պետք է հասնեի առավոտյան ժամը 6-ին, իսկ այստեղ անհայտ է, թե երբ եւ ինչպես... չվացուցակում հաջորդ ավտոբուսը չկար։ Ուզում էի հարցնել վարորդին, թե ինչպես վարվել, բայց նա մի կին էր, որը շատ զայրացավ, սկսեց գոռալ, որ իրեն պետք չէ սովորեցնել, թե ինչպես պետք է կատարի իր աշխատանքը։

Բայց ի վերջո ամեն ինչ լավ ստացվեց, եւ գտան մի քանի տեղ, որպեսզի կարողանամ նստել ավտոբուս։

Լաս Վեգաս հասնելուն պես կայարանում ինձ զգուշացրին, որ զգույշ լինեմ, քանի որ մենակ եմ, ով գիտի՝ ով կարող է անհանգստացնել։ Հասա ավտոբուսի կանգառ (սովորական երթուղային ավտոբուսի) եւ մոտ կես ժամ սպասեցի։ Լաս Վեգասում ավտոբուսային գիծը լավ է զարգացած, բայց միակ եւ հսկայական թերությունը այն է, որ ավտոբուսները գալիս են 20 րոպեն մեկ։

Գիշերակացի վայր հասնելուն պես ինձ ասացին, որ բոլոր տեղերը զբաղված են եւ խնդրեցին սպասել մինչեւ առավոտյան 10-ը, որպեսզի գոնե կարողանան ինձ տեղավորել (ընդունարանում լավ տղա էր)։ Արդյունքում տրամադրությունս ընդհանրապես չկար որեւէ տեղ գնալու... նստեցի դրսի նստարանին, եւ այնտեղ մի տղամարդ որոշեց ծանոթանալ ինձ հետ... նա էլ էր այնտեղ գիշերում... խոսեցինք... եւ ես որոշեցի, քանի որ նա «իբր» լավ գիտի այստեղ ամեն ինչ, ապա կխնդրեմ նրան օգնել ինձ տոմս գնել դեպի Կանյոն։ Արդյունքում նա հստակ չգիտեր, բայց հաջողությամբ հարցրեց անցորդներից, եւ մենք հասանք այն վայրը, որտեղ տոմսեր էին վաճառում, եւ ես անմիջապես գնեցի հաջորդ օրվա ավտոբուսային տուրի տոմսը (100 դոլարով)։ Առավոտյան ասացին, որ ինձ կվերցնեն։

Դրանից հետո վերադարձա հոսթել... ստացվեց այնպես, որ կացարանը շատ էժան էր... եւ ես պատվիրեցի մեկտեղանոց համար... այլ տարբերակներ էլ չկային։ Տեղավորվեցի համարում, իսկ այնտեղ երկտեղանոց մահճակալ կար, որ եթե ինչ-որ մեկի հետ ճանապարհորդեի, ավելի էժան կստացվեր, եւ հեռուստացույց կար... բայց նույնիսկ ես, որ ամբողջ ամառ հեռուստացույց չէի նայել, հատուկ չէի ձգտում դրան։ Ես կարգի բերեցի ինձ եւ ամբողջ օրը քնեցի, որովհետեւ ուժ չէր մնացել։ Իսկ նպատակս Կանյոնն էր, ոչ թե Լաս Վեգասը... պետք է այնտեղ գնալ ընկերությամբ եւ արդեն 21 տարեկան, որպեսզի լիարժեք հանգստանալ։

Հաջորդ օրը գնացի Կանյոն, կես օր ճանապարհին, դեռ մինչեւ հասկացանք, թե ով որ մասը գնա նայելու... հետո ֆիլմ նայեցինք, հետո մեկ ժամ մի կետում, հետո մեկ ժամ մյուսում... եւ հետո հետադարձ ճանապարհը։ Իսկ արդեն հաջորդ օրը եւ երեկոյան ես նայեցի Լաս Վեգասը։ Քայլեցի, հիացա շատրվաններով։

Իսկ հետո ինքնաթիռը դեպի Վաշինգտոն։

Այնպես որ, եթե ձեզ անհրաժեշտ է որեւէ տեղեկություն կամ օգնություն Ամերիկայով ճանապարհորդելու հարցում, դիմեք անձնական հաղորդագրություններով։