Ամերիկա... կարծում եմ՝ յուրաքանչյուր մարդ երազում է գոնե մեկ անգամ լինել այնտեղ... դե, ի՞նչ ասեմ, իհարկե, ես էլ բացառություն չէի, եւ ինձ էլ էր ձգում այդ հեռավոր եւ այն ժամանակ այդքան անհասանելի թվացող երկիրը։ Եթե մեկ տարի առաջ ինձ ասեին, որ ես կգնամ Ամերիկա եւ գրեթե ամբողջ ամառը կանցկացնեմ այնտեղ, ես, անկեղծ ասած, չէի հավատա եւ երկար ժամանակ կծիծաղեի այդ մարդու վրա...
Ինձ համար, իրականում, ամեն ինչ շատ արագ եւ անսպասելի ստացվեց... Work and Travel ծրագրի մասին ես վաղուց գիտեի, բայց մայրիկիս մեկ անգամ ասելուց հետո անմիջապես մոռացել էի դրա մասին... Բանն այն է, որ ողջ գիտակից կյանքում ես տնային աղջիկ եմ եղել, ոչ մի տեղ չեմ գնացել, տնից երկար ժամանակով չեմ բացակայել։ Այդ պատճառով ես անընդհատ ստիպված էի ապացուցել ծնողներիս, որ իրենց դուստրն արդեն ինքնուրույն է եւ գլուխ ունի ուսերին։ Բայց ծնողները ծնողներ են, եւ այն միտքը, որ իրենց երեխան ապրելու է մեկ այլ երկրում, բոլորովին այլ մայրցամաքում, նրանց սարսափի մեջ էր գցում... վերջիվերջո, ես գրեթե հաշտվել էի մտքի հետ, երբ հանկարծ հրաշք տեղի ունեցավ, եթե, իհարկե, դա կարելի է այդպես անվանել... Մի խոսքով, օգոստոսի վերջին իմացա, որ իմ համադասարանցիներից մեկը գնացել է Work and Travel ծրագրով... դե, ի՞նչ կա դրանում, կմտածեք դուք, իսկ ինձ համար դա փրկօղակ էր... Պարզապես այդ համադասարանցիս շատ «հայտնի անձնավորություն» էր ուսուցիչների եւ ծնողների շրջանում, քանի դեռ մենք սովորում էինք դպրոցում, քանի որ գրեթե բոլոր ծնողական ժողովները սկսվում էին նրա հաճախելիության, առաջադիմության եւ այլնի թեմաներով։ Սկզբունքորեն անգլերենից նա գիտեր միայն այնպիսի տարրական արտահայտություններ, ինչպիսիք են՝ «Hello, how are you?», «I am fine, thank you!» եւ դրանով, երեւի, վերջ։ Մի խոսքով, ես որոշեցի, որ սա իմ հնարավորությունն է... այսպես ասած, եթե սա էլ չօգնի, ապա կարելի է թաղել երազանքդ։ Մայրիկիս արձագանքը այն լուրին, որ այդ համադասարանցիս գնացել է Work and Travel ծրագրով, վերադարձել է տուն ողջ-առողջ, եւ նույնիսկ գումար է վաստակել, գերազանցեց իմ բոլոր սպասելիքները... ասել, որ նա զարմացած էր, նշանակում է ոչինչ չասել... նա շոկի մեջ էր! Եվ այստեղ ես անցա գործի. «Դե ինչպե՞ս, չէ՞ որ նա կարողացավ, նշանակում է՝ ես էլ կկարողանամ!» Սկսվեցին երկար վեճեր, խորհրդածություններ, զրույցներ, եւ վերջիվերջո ես հաղթեցի! Երջանկությանս սահման չկար! Երազանքս մեկ, թեկուզ շատ փոքրիկ քայլով մոտեցավ իրականացմանը...
