Եվ ահա մենք Բոստոնում ենք։ Ես եւ Իրան՝ երկուսով։ Տեղափոխությունն ավարտված է, պայուսակները դատարկված են, բնակարանը՝ հարմարեցված։ Տղաներին (Սանյային եւ Անյուտկային) թողեցինք Old Orchard Beach-ում, թեեւ հրավիրել էինք մեզ հետ գալ, նրանք հրաժարվեցին՝ պատճառաբանելով ինչ-որ աշխատանք եւ վատ անգլերենը։

Բնակարանի համար վճարելուց, մթերք եւ առաջին անհրաժեշտության իրեր գնելուց, շաբաթական երթեւեկության տոմս ձեռք բերելուց եւ տանամուտը նշելուց հետո մեր մոտ մնացել էր 130 դոլար՝ երկուսիս համար։ Սիրում եմ նման իրավիճակները՝ էքստրեմալ, երբ ուզես-չուզես, պետք է ինչ-որ բան անել։ Եթե մինչ այդ ամբողջ ամիս մենք պառկած էինք, առցանց դիմումներ էինք լրացնում եւ բողոքում, որ ոչ ոք չի պատասխանում, ապա նվազագույն միջոցներով եւ առանց աշխատանքի մնալով՝ սկսեցինք գործել։ Մենք կիրառեցինք բոլոր օտարերկրյա ուսանողների կողմից սիրված դռները թակելու եղանակը, երբ պարզապես քայլում ես փողոցով եւ մտնում բոլոր հաստատությունները՝ «Do you need help?» հարցով, մինչեւ դրական արդյունքի հասնես։ Ես միշտ շեշտը դնում եմ ռեստորանների եւ հանրային սննդի այլ հաստատությունների վրա (խուսափելով ֆասթ-ֆուդից), նախ՝ այնտեղ կադրերի մշտական հոսունություն կա, երկրորդ՝ միշտ կարելի է ինչ-որ բանով սնվել, ընդ որում՝ այդ ինչ-որ բանը կարող է շատ համեղ լինել, երրորդ՝ դա բավականին հետաքրքիր աշխատանք է, որը կարող է պետք գալ ապագայում ընտանեկան կյանքում կամ գուցե աշխատանքում, չորրորդ՝ դա պարզապես հիանալի եւ շատ յուրահատուկ կոլեկտիվ է։ Բայց դե, ոչինչ։ Հաջողությունը ինձ ժպտաց յոթերորդ դռան մոտ։

...Դրանք ֆինանսական թաղամասի սրտում գտնվող շատ թանկարժեք ճապոնական ռեստորանի դռներն էին։ Ավելի շատ ինձ շփոթեցնում էր այն, որ ռեստորանը գտնվում էր քաղաքի ամենաբարձր երկնաքերի ստորոտում։ «Այնտեղ երեւի փողոցից պարզ մարդկանց չեն ընդունում», - կասկածում էի ես։ Ես շատ չէի ուզում հիմար երեւալ մենեջերի եւ կոլեկտիվի առաջ՝ նման անսովոր ձեւով աշխատանք խնդրելով։ Չէ՞ որ Ամերիկայում աշխատանք փնտրելու ավանդական եղանակ կա, որը ներառում է պարտադիր հայտարարությունների, ռեզյումեների, հարցազրույցների եւ այլնի մի ամբողջ ցանկ։ Իսկ ես այստեղ ներխուժում եմ եւ աշխատանք խնդրում նման հաստատությունում։ Բայց ինչ-որ բան ինձ հուշում էր...

Հաջորդ պահին ես արդեն կանգնած էի մենեջերի դռան մոտ, ում մոտ ինձ ուղեկցել էր շատ ոչ բարյացակամ հայացքով մի ճապոնացի։ Դա ձախողում էր, որովհետեւ առաջին իսկ վայրկյաններից Մայքը (այդպես էր մենեջերի անունը), առանց ձայնը ցածրացնելու, ինձ շատ տարօրինակ հարցեր էր տալիս՝ ո՞վ եմ ես եւ ի՞նչ եմ անում իր աշխատասենյակում։ Բայց չնայած նման «ջերմ» ընդունելությանը՝ Մայքը ինձ նետեց մի ամբողջ կույտ թուղթ, որը պետք էր լրացնել, եւ առանց շատ խոսելու՝ ինձ տվեց աման լվացողի աշխատանք։ Թեեւ այդ պահին դա էլ էր ինձ բավարարում։

Սկսվեցին աշխատանքային առօրյա օրերը։ Շաբաթական 30-35-40 ժամ։ Ինձ դուր էր գալիս այդ վայրը, դուր էր գալիս կոլեկտիվը, նույնիսկ Մայքն արդեն թվաց հիանալի մարդ։ Մենք կատակում էինք, հաճախ միմյանց ծառայություններ մատուցում։ Դրա համար նա միշտ հյուրասիրում էր ինձ բարից հերթափոխից հետո, թեեւ ես ընդամենը 20 տարեկան էի։ Անցավ եւս մեկ շաբաթ, եւ նա ինձ առաջարկեց սուշի առաքողի հավելյալ աշխատանք։ Ես համաձայնեցի։

Դա հիանալի էր։ Թերեւս միակ աշխատանքը, որն ինձ իսկապես դուր էր գալիս։ Ես հեծանիվով շրջում էի քաղաքով՝ ուսապարկով սուշի հասցնելով ծույլ եւ ապահովված ամերիկացիներին։ Քանի որ ռեստորանը Բոստոնի ապահովված մասում էր, հաճախորդներն էլ համապատասխան էին։ Ես եղել եմ բոլոր երկնաքերերում, տեսել եմ շատ էլիտար բնակարաններ, ինձ դուր էր գալիս պարզապես ուսումնասիրել քաղաքը։ Արդեն մեկ շաբաթ անց ես գիտեի 3 մղոն շառավղով բոլոր անցումները, արահետները եւ ճանապարհները։ Ինչպես ասաց Մայքը, ես խանութի բացումից ի վեր ամենաարագ առաքիչն էի։ Այդ խոսքերը ինձ շատ էին ուրախացնում, առավել եւս ուրախացնում էին աշխատավարձը եւ թեյավճարները։ Ի նշան երախտագիտության՝ Մայքը իմ գրաֆիկից հանեց աման լվացողի հերթափոխերը։

Ժամանակն անցնում էր, ես ավելի ու ավելի շատ ժամանակ էի տրամադրում աշխատանքին։ Ժամերի քանակը հասնում էր շաբաթական 80-ի, իսկ տուն վերադառնում էի երբեմն առավոտյան ժամը 5-ին։ Մայքի հանդեպ իմ վստահությունը մեծանում էր։ Ես զգում էի, որ նրանք ինձ կարիք ունեն, հիմա ավելի շատ, քան ես՝ նրանց։ Եվ ես ճիշտ էի։ Այնպես ստացվեց, որ ընդամենը մեկ շաբաթվա ընթացքում ռեստորանից հեռացավ երեւի 5-6 խոհարար։ Ոչ, ոչ թե կոնֆլիկտների պատճառով, թեեւ դա էլ էր լինում, պարզապես բազմաթիվ օբյեկտիվ պատճառներով։ Իսկ խոհանոցում մնացել էր ընդամենը 2 խոհարար, որոնք ստիպված էին աշխատել կրկնակի հերթափոխով՝ առանց հանգստյան օրերի։ Այդ ժամանակ ես կանգնեցի գծի վրա։ Ինձ էքսպրես դասընթացով սովորեցրին պատրաստել տաք ճապոնական ուտեստներ, եւ արդեն 2 օր անց ես կանգնած էի որպես անկախ խոհարար։ Շոգ էր, ես անհանգստանում էի, վախենում էի փչացնել պատվերը կամ այն շատ դանդաղ պատրաստել, բայց ես բարձունքում էի։ ԱՅՈ, չեմ վախենա այդ բառից, ես բարձունքում էի։

Բայց ես ուրիշ խնդիր ունեի։ Ես սկսեցի գիտակցել, որ աշխատանքի վրա շատ ժամանակ եմ ծախսում, որ մեկ ամիս ընդհանրապես չեմ հանգստացել, որ ես իմ սիրելի քաղաքում եմ եւ այն չեմ տեսնում խոհանոցից այն կողմ։ Սեպտեմբերի 1-ն էր, երբ որոշեցի, որ բավական է, որ սա իմ վերջին օրն է։ Ես ասացի Մայքին. նա նույնքան տխրեց, որքան զարմացավ։ Լուռ մաղթելով ինձ հաջողություն՝ նա շրջվեց եւ գնաց այն նույն աշխատասենյակը, որտեղ ես նրան հանդիպել էի։ Իսկ ես դուրս եկա՝ պարտքի զգացումով եւ ճամփորդության մեկնելու հաստատուն ու աներեր գաղափարով։