Իմ ճանապարհորդությունը սկսվեց այն պահից, երբ ժամանեցի Մերիլենդ նահանգ, որտեղ աշխատում էի։ Ես ապրում էի Լորել փոքրիկ քաղաքում եւ աշխատում էի որպես լողավազանի փրկարար։ Ինձ համար փրկարարի աշխատանքը ոչ թե աշխատանք էր, այլ հանգիստ։ Ես անընդհատ լողում էի եւ արեւայրուք ընդունում։ Քանի որ ես լողավազանում միակ փրկարարն էի, ստիպված էի անընդհատ շփվել այցելուների հետ, ինչը շատ բարելավեց իմ անգլերենը. այցելուներն ինձ հաճախ ուղղում էին եւ սովորեցնում, թե ինչպես ճիշտ արտասանել։ Սովորեցի նաեւ մի քիչ իսպաներեն։ Շատ բախտս բերեց այցելուների հետ, նրանք միշտ օգնում էին ինձ, նույնիսկ հեծանիվ գնեցին, որպեսզի ոտքով չքայլեմ։ Ես պարզապես պաշտում եմ նրանց։ Մեկնելուց առաջ շատ էի լացում, դժվար էր նրանցից բաժանվելը։
Ամենադժվարը փրկարարական դասընթացներն անցնելն էր։ Մենք պետք է 120 կգ կշռող մարդուն հանեինք ջրի հատակից, լողայինք նրա հետ եւ առաջին օգնություն ցուցաբերեինք։ Մինչեւ հիմա չեմ հավատում, որ դա արել եմ։ Այժմ ես սերտիֆիկացված փրկարար եմ։
