Հանդիպում.
Մեր խումբը փոքր էր՝ մոտ 12 հոգի։ Բոլորը բարեհաջող հասան երկար սպասված նպատակակետին (դեսպանատուն) եւ, որ ավելի կարեւոր է՝ ժամանակին։ Մեզ դիմավորեց IEC.Exchange-ի աշխատակիցը, այնուհետեւ նա ներկայացրեց որոշ մանրամասներ։ Մեզ խնդրեցին գրպաններից հանել բոլոր ավելորդ իրերը, որպեսզի անվտանգության ստուգման ժամանակ դեմքով գետին չընկնենք եւ չզայրացնենք պահակներին։
Փորձության սկիզբը.
Փոքրիկ քնարական շեղում։ Ուզում եմ պարզաբանել «զայրացած կամ չար պահակների» մասին հատվածը։
Չգիտեմ՝ ձեր պարագայում ինչպես, բայց մեզ նրանցով վախեցնում էին։ Սա չափազանցություն չէ, այլ մաքուր ճշմարտություն։ «Նրանք այնտեղ զայրացած են, դառնացած, մի խոսքով՝ ավելի լավ է նրանց չդիպչել եւ ավելորդ անգամ նրանց հետ չխոսել»։ Նման հայտարարություններից հետո այս «հրեշների» էության մասին բավականին հստակ պատկերացում է ձեւավորվում։
Իրականում ինչպիսի՞ն են նրանք իմ աչքերով։ Զարմանալիորեն, ես ուզում եմ եւ պաշտպանելու եմ նրանց։ Իհարկե, փորձության ավարտից հետո (ոչ միայն մեր հոսքի), որոշ մասնակիցներ նրանց մասին ոչ այնքան հաճո բաներ էին ասում։ Այնուամենայնիվ, ես կփորձեմ օբյեկտիվ լինել։ Ինձ դնել նրանց տեղը։
Ի՞նչ կանեիր դու, եթե լինեիր այդ պաշտոնում եւ ունենայիր նույն «իշխանությունը», ինչ նրանք։ Օրինակ՝ պահակը (կամ դու նրա տեղում) տեսնում է ուսանողի, որը հեռու է իր «պահակային» կյանքում առաջինը լինելուց, ինչ-որ բանից վախեցած կամ պարզապես ապշած։ Ենթադրենք, ուսանողը իրեն ոչ ադեկվատ է պահում (կակազում է, «դանդաղ» է մտածում)։ Համազգեստով մարդը մտքում մտածում է. «Նորից նույնը, ինչքան հոգնեցի այս ամենից... իսկ եթե այս աշխատակիցը նաեւ հոգնած է (ինչ-ինչ պատճառներով, իրեն վատ է զգում)։ «Տաք ձեռքի տակ» ընկնելու վիճակի մասին ընդհանրապես ավելի լավ է լռել։ Այսպիսով, ենթադրենք, սա հենց մեր իրավիճակն է։ Ի՞նչ կանեիր դու նրա տեղում։ 125-րդ, 126-րդ, 127-րդ... անգամ օգնե՞լ, թե՞ հանգստանալ հոգով եւ ծաղրել։ Դժվար ընտրություն է, չէ՞։
Ինքնավստահ մարդիկ այս հարցում անհանգստանալու ոչինչ չունեն։ Ցանկացած գիշատիչ ընտրում է իր համար թույլ կամ «հոտից» առանձնացած զոհ։ Եթե դու զոհ չես եւ սովոր չես թույլ տալ, որ քեզ նեղացնեն, խնդիրներ չպետք է առաջանան։ Մեկ փոքր վերապահումով. «Քիթը բարձր պահել խորհուրդ չեմ տալիս»։ Եղեք քաղաքավարի եւ ընկերասեր, դե եւ մի քիչ էլ համբերատար։
Բոլորը հավասար են, կարծես ընտրված լինեն.
Եկավ երկար սպասված պահը՝ «պարգեւատրման արարողությունը», իհարկե, սա կատակ է։ Եկել է դեսպանատան եւ նրա բնակիչների հետ դեմ առ դեմ հանդիպելու ժամանակը։
Ինչի՞ց սկսվեց այս հանդիպումը։ Մի փորձեք, միեւնույն է՝ չեք գուշակի։ Ես ձեզ կօգնեմ, այն սկսվում է շարքից։ Նախապես (մինչեւ հյուպատոսություն ուղարկվելը), յուրաքանչյուր մասնակցի ասվել էր հերթական համարը եւ խստորեն խորհուրդ էր տրվել հիշել այն։ Ձեզ բոլորիդ շարում են մեկ շարքով՝ ըստ հերթական համարի։ Եվ, փառք Աստծո, որ մեկ շարքով։ Ինչո՞ւ, փառք Աստծո։ Այստեղ երկու պատճառ կա։
Առաջին՝ իրավահավասարությունը «եռում է»։ Ոչ, ոչ մի սեռական կամ սանտիմետրային դասակարգում չկա։
Երկրորդ՝ մի՞թե դպրոցում երբեք չեք ցանկացել գլխավորել այդ շարքը։ Ոչ-ոչ, «ուղիղ կանգնեք» եւ «հանգիստ» հրամանները դուք չեք լսի, բայց... Հանկարծ այնպես ստացվի, որ դուք լինեք առաջինը։ Իմ կարծիքով՝ դա հիանալի է։ Միակ բացասական կողմը՝ շարքում առաջինը առաջինն է կառափնարանում (հարցազրույցում)։
Այն բանից հետո, երբ բոլորը տեղավորվեցին եւ հանգստացան, պահակը մի քանի բառ ասեց եւ մի քանի խորհուրդ տվեց։ Պ – պահակ, Ու – ուսանողներ, Հ – հեղինակ։
Պ. Բարեւ ձեզ, տղաներ, տրամադրությունն ինչպե՞ս է։ (ոչ այնքան այդպես, բայց հաստատ նա դա նկատի ուներ)
Ու. Բարեւ ձեզ։
Հ. Ինչ-որ մեկը հետաքրքրվեց «վիզան հեշտ է» խմբի ճակատագրով, որը հարցազրույց էր անցել մեզանից առաջ։
Հ. Համազգեստով մարդը ժպտաց (չարախնդորեն) եւ սկսեց պատմել։ Այս պատմությունից ես շատ լավ հիշեցի մի պահ։
Պ. Վիզա չի ստացել միայն մեկ աղջիկ։
Ու. Ինչո՞ւ։
Պ. Աստված մի արասցե, տղաներ, հյուպատոսի «Ձեզ Ռուսաստանում ինչ-որ բան պահո՞ւմ է, թե՞ պատրաստ եք «շատ համարձակ» տեղափոխվել օվկիանոսից այն կողմ (ԱՄՆ)» հարցին պատասխանեք՝ «բացարձակապես ոչինչ, միշտ պատրաստ եմ»։
Հ. «Պ»-ի ժպիտը դառնում էր ավելի լայն։
Ու. Նա շիկահե՞ր էր։
Հ. Շատ անտեղի, կարծրատիպային հարց, բայց այնուամենայնիվ։
Պ. Այո։ Ընդ որում՝ ամուսնացած չէր։
Հ. Հնարավոր է՝ պատմությունը երկարեր, բայց հնչեց «զանգը» եւ մեզանից առաջինը ճանապարհ ընկավ......
