Ես դրախտում եմ! Հայտնվեցի դրախտում! Իսկ ես չգիտեի, չէի մտածում, որ կարող է այսպես ստացվել: Ոչ, դա ամենեւին չի նշանակում, որ վերջ՝ ես այստեղ եմ մնալու: Բայց ես պաշտում եմ Աֆրիկան: Եվ, հավանաբար, կսիրեմ այն հիմա ողջ կյանքում: Հիմար են այն մարդիկ, ովքեր թերահավատորեն են վերաբերվում ՀԱՀ-ին եւ կարծում են, որ ավելի լավ է գնալ «ստուգված վայրեր»: (Դե, մենք բոլորս գիտենք, թե դրանք ինչ վայրեր են, եկեք բարձրաձայն չարտասանենք դրանց անունները): Նիկը ինձ տվեց իր հեծանիվը: Արտաքնապես այն (հեծանիվը) բավականին պատշաճ տեսք ունի: Բայց իրականում այն երկաթից է: Այսինքն՝ ձիու պես ծանր: Նրա հետեւի աստղանիշը փչացած է, եւ ով գիտի՝ էլ որքա՞ն կդիմանա: Առջեւի արգելակը լավ չի աշխատում, բայց դա առջեւի անիվի ծռվածության պատճառով է: Իսկ մնացածը՝ պարզապես սուպեր: Երեկ դրանով գնացի ափի երկայնքով: Անցա ողջ Բենթրի Բեյը եւ Քլիֆթոնը, բայց Քեմփս Բեյ այդպես էլ չհասա: Մյուս անգամ: Այնտեղ քաղաքի ամենամեծ լողափն է: Թեեւ նույն Ատլանտիկան է: Բայց դա ոչինչ: Մարդիկ ամռանը միեւնույն է լողանում են: Իսկ Հնդկական օվկիանոս հասնելու համար պետք է երեք ժամ մեքենայով գնալ դեպի Ասեղի հրվանդան եւ լողանալ դրանից այն կողմ: Հնդկականը ավելի տաք է, քան Ատլանտիկայի ջրերը: Գեղեցիկ լուսանկարներ արեցի: Ճանապարհը անցնում էր, ինչպես միշտ Քեյփթաունում, լեռների երկայնքով: Ալիքներ, Տասներկու առաքյալների լեռները՝ ամպերի գլխարկով: 13 հոկտեմբերի, 2008 թ.