Ավտոբուսը գնաց ուղիղ 17 ժամ... Դա դեռ ոչինչ, բայց իմ կողքին նստած էր մի գեր սեւամորթ կին, որի հետույքը ոչ մի կերպ չէր տեղավորվում մեկ տեղի վրա։ Ընդ որում, նա ակնհայտորեն տառապում էր անմիզապահությամբ, քանի որ ամեն կես ժամը մեկ վազում էր զուգարան։

Բայց ահա, պատուհանից դուրս սկսեցին հայտնվել արմավենիներ, դարձավ նկատելիորեն ավելի տաք։ Ֆլորիդան՝ Ամերիկայի ամենաարեւոտ նահանգը։ Ես կռահում էի, որ ավտոբուսը կանգ կառնի ոչ թե քաղաքի կենտրոնում, այլ ինչ-որ չինական թաղամասում։ Օ՜խ... Ինչքան բան ես չգիտեի...

Իջա ավտոբուսից, նայեցի փողոցին եւ... քոռանամ ես։ Ես սեւամորթների թաղամասում եմ... Ընդ որում՝ ակնհայտորեն ինչ-որ տեղ ծայրամասում...

Սկզբունքորեն, այն որոշումը, որը ես կայացրեցի, ճիշտ էր՝ չմտածել։ Այդպես ավելի հեշտ է։ Մտա առաջին պատահած մթերային խանութը, մեկ դոլարով գնեցի 3 հսկայական տարօրինակ բանան եւ շատ համեղ կոկոսի հյութ։ Մմմ... Ես հասկանում եմ, թե ինչու Ամերիկայում գեր մարդիկ ավելի շատ են, քան Ռուսաստանում։ ԱՄՆ-ում սնունդը առանձին թեմա է։ Այն պարզապես հիանալի է։ Թխվածքաբլիթները բերանում հալվում են, Snickers-ները՝ ինչպես մեր 90-ականներին, նույնիսկ ավելի լավ, չիփսերը՝ սրանք բոլորովին էլ այն զզվելի Lays-ը չեն, սրանք աստվածային չիփսեր են...

Բայց վերադառնանք իրականությանը։ Իսկ այն լավագույններից չէր։ Նստեցի նստարանին, կերա բանանները, խմեցի հյութը։ Եվ նորից առաջացավ հարցը՝ ի՞նչ անել հետո։ Այս անգամ զով չէր։ Ես մենակ եմ, շուրջս սեւամորթներ են, եւ ոչ բոլորի դեմքերն են բարյացակամ։ Ո՞ւր գնալ։ Ինչպե՞ս գտնել այդ անիծյալ հոսթելը, որի մասին գիտեմ միայն հասցեն։ Ինչո՞ւ այստեղ մետրո չկա։ Լավ, ինչո՞ւ այստեղ ԱՆԳԱՄ ավտոբուսներ չկան։ Էլ չեմ ասում այս ծանր պայուսակի մասին, որը 2 օրվա մեջ ուսս արյունոտել էր։

Արդյունքում՝ գլխավոր նպատակս դարձավ դուրս գալ այս թաղամասից մինչեւ գիշերվա վրա հասնելը։ Անցորդներին ուղղված իմ հարցերին, թե ԻՆՉՊԵՍ հասնել այդ հասցեի հոսթել, նրանք կամ ձեռքերն էին տարածում, կամ ասում էին՝ go straight, far far away։ Բարեբախտաբար, “go straight, far far away” խորհրդին 2 ժամ հետեւելուց հետո ես հանդիպեցի մի ամերիկացու, որը չիզբուրգեր էր ծամում, եւ նա ինձ շատ օգնեց (ամերիկացին, ոչ թե չիզբուրգերը)։ Սկզբում նա զանգահարեց իր որդուն, որը նախկին ոստիկան էր։ Վերջինս պարզեց, թե որտեղ է գտնվում այդ հոսթելը։ Պատասխանը հուսադրող չէր՝ քայլել մոտ 14 ժամ շոգին՝ ծանր պայուսակով։ Լինում են, չէ՞, բարի մարդիկ։ Արդյունքում՝ մենք այդ ամերիկացու հետ հասանք նրա տուն, նա ցույց տվեց իր բնակարանը, ջուր տվեց եւ տարավ հոսթել։ Այս ամենի վրա նա ծախսեց մոտ 5 ժամ իր ժամանակից։ Ծիծաղելի էր մեքենայի հետեւի նստարանին նստած լսել, թե ինչպես էին խոսում իմ իրավիճակի մասին. “Oh, man, you are crazy!”

Հոսթել հասնելով երեկոյան ժամը 9-ի մոտ՝ ես եւս մեկ ժամ սպասեցի սեփականատիրոջը եւ 3 օրով սենյակ վարձեցի, որտեղ ապրում է եւս 7 մարդ։

Հաջորդ ամբողջ գիշերը եւ օրվա կեսը ես քնեցի։ Երեկոյան ծանոթացա ռուսերեն խոսող աղջիկների հետ, բայց ոչ Ռուսաստանից։ Ես այնքան ուրախ էի լսել ռուսերեն խոսակցություն...

Հիմա Օռլանդոյում 23:36 է։ Վոլոգդայում՝ 7:36։

Վաղը նոր օր կլինի=)