Եվ ահա մենք մոտենում ենք Չիկագոյին։ Անմիջապես զգում ես ինչ-որ նոր, անսովոր եւ մեծ բան։ Մեծ քաղաքին մոտենալու մասին կարելի է դատել դեպի կենտրոն տանող ճանապարհների եւ հաղորդակցությունների լայնությունից։ Այսպիսով, Չիկագո մտնելիս ճանապարհն այնքան է լայնանում, որ միշտ չէ, որ հասցնում ես վերադասավորվել քեզ անհրաժեշտ ելքի համար, եւ հետո ստիպված ես լինում ավելորդ մղոններ կտրել։ Մայրուղիները միաձուլվում, բաժանվում եւ հատվում են պարզապես որպես փողոցներ։ Ես նաեւ լսել եմ, որ Չիկագոյում, եւ ընդհանրապես Իլինոյսում, նահանգներում ամենահեշտն է վարորդական իրավունք ստանալը։ Դա անմիջապես զգացվում է հենց ճանապարհին։ Վարորդներն այնքան ծայրահեղ եւ համարձակ են վարում, որ հիշում ես լավ խորհրդային կատակը մեքենայի կամ իրավունքի առաջնահերթության մասին։

Չիկագոն հսկայական է։ Երբ նոր ես մտնում այնտեղ, անմիջապես սպասում ես այն պահին, երբ արդեն կտեսնես դաունթաունը երկնաքերերով, բայց անցնում է մեկ ժամ, մեկ ու կես, երկու ժամ, իսկ դրանք դեռ չեն երեւում։ Չիկագոյի շրջանը Նյու Յորքից հետո աշխարհի ամենամեծ ագլոմերացիան է։ Այնպես որ, համբերատար եղեք։

Չիկագոն այրվել է 19-րդ դարի վերջին եւ հետո նորից կառուցվել է զրոյից։ Դա զգացվում է բավականին գծային հատակագծում եւ օբյեկտների հաջող դասավորվածության մեջ։ Փողոցները լայն են, տները՝ բարձր եւ հիանալի ներդաշնակ են միմյանց հետ, ի տարբերություն Նյու Յորքի։ Այստեղ կարելի է տեսնել բարձրահարկ ճարտարապետության այնպիսի գլուխգործոցներ, որ ամբողջ Մանհեթենը թվում է ինչ-որ գավառական եւ սովորական, պարզ եւ ոչ աչքի ընկնող։ Այստեղ է նաեւ նահանգների ամենաբարձր շենքը՝ Sears Tower-ը։ Ճիշտ է, այս տարի այն վերանվանեցին ինչ-որ նոր բանով, բայց տեղացիների եւ ամբողջ աշխարհի զբոսաշրջիկների սրտերում այն դեռ Sears է։

Չիկագոն անսովոր մաքուր է։ Չկա աղբի գարշահոտություն, որը չի լքում քեզ Նյու Յորքում։ Շատ պուրակներ, շատրվաններ, հրապարակներ։ Շունչդ կտրվում է, երբ դուրս ես գալիս գետի առափնյա հատված եւ տեսնում ես դարասկզբի այն առաջին երկնաքերերի հսկաները, որոնք շրջապատել են այն բոլոր կողմերից։ Այնուամենայնիվ, նախկինում շենքերը կառուցում էին հոգով, օժտում էին դեկորով, իսկ հիմա ամեն ինչ հանգում է ապակու եւ բետոնի մինիմալիզմին։

Միչիգան լճի առափնյա հատվածը արժանի է առանձին հոդվածի։ Հսկայական զբոսայգու գոտի, որը ձգվում է քաղաքի երկայնքով, հետիոտնային արահետներով, այգեգործական անսամբլներով, սպորտով զբաղվելու վայրերով եւ ամերիկացիների կողմից այդքան սիրված աբստրակտ քանդակների ցուցահանդեսով։ Այստեղ է նաեւ Navy Pier-ը՝ լճի խորքը գնացող երկար նավամատույցը, որը համատեղության կարգով հանդիսանում է ընտանեկան զվարճանքների էպիկենտրոնը։ Այստեղ կան փոքր, բայց շատ հարմարավետ լողափեր՝ իրական մանր սպիտակ գետային ավազով։ Ջուրը զարմանալիորեն տաք է, շատ տաք, որ նույնիսկ չես զգում ջերմաստիճանի տարբերությունը, երբ սուզվում ես դրա մեջ։

Երբ գիշերը իջնում է, Չիկագոն դառնում է ավելի կատարյալ։ Բարձրահարկ ճարտարապետության այս ամբողջ հեքիաթային հրաշքը սկսում է փայլել եւ լուսավորվել, իսկ հենց կենտրոնում՝ Լուպի շրջանում, վառվում են հայտնի թատրոնների եւ մյուզիքլների լույսերը։ Չիկագոն ընդհանրապես շատ մշակութային քաղաք է։ Նահանգներում ոչ մի տեղ չեմ հանդիպել այնքան ցուցանակների եւ հայտարարությունների, որոնք հրավիրում են բնակիչներին մշակութային երեկոների, դասական համերգների, թատերական պրեմիերաների։ Նույնիսկ մարդիկ, պարզ անցորդները, ավելի լուրջ եւ ինտելեկտուալ տեսք ունեն։

Ցավալի է այս քաղաքը այսքան շուտ լքելը։ Եթե ինձ հնարավորություն ընձեռվի եւս մեկ անգամ մեկնել նահանգներ, ապա նպատակակետը կլինի հենց Չիկագոն։