Թռիչք.

ա) օդանավակայան.

Դե ինչ, գնացինք։ Ես Շերեմետեւո ժամանեցի գիշերվա ժամը 2-ին, բարեբախտաբար ավտոբուսները դեռ աշխատում էին, բացի այդ, ես եկել էի երթեւեկության քարտով եւ ընդհանրապես ոչինչ չէի վճարել։ Գիտեք, լինում է երբեմն, գնում ես ինչ-որ տեղ այնպիսի ուրախությամբ, որ մտածում ես՝ վա՜յ, ինչ լավ է, շուտով ես այնտեղ կլինեմ!!! Եվ անհամբեր սպասում ես այդ պահին, իսկ այս անգամ... Եթե ես գնայի մայիսի վերջին, քննաշրջանը վաղաժամ հանձնած լինեի, ապա, ամենայն հավանականությամբ, այդքան տխուր չէր լինի։ Երբ բաժանվում ես այն մարդկանցից, ովքեր քեզ համար թանկ են, կարեւոր, երբ սկսում ես անհանգստանալ, թե ինչպես կլինի նրանց վիճակը, ապա մտածում ես՝ իսկ ինչո՞ւ պետք է գնալ հենց հիմա։ Բայց ես վստահ եմ, որ նրանց հետ ամեն ինչ լավ կլինի, որ նրանք ամեն ինչի կհասնեն առանց իմ օգնության։

Բայց մենք շեղվեցինք, վերադառնանք օդանավակայան։ Երբ ես ինչ-որ տեղ եմ գնում, սկսում եմ կամաց-կամաց մտնել «խեցու» մեջ։ Այո, կարելի է որոշ ժամանակ բացվել, բայց դա այն ժամանակ, երբ դու լավ նայես, հոտոտես։ Իսկ այստեղ հենց «շեմից» ինձ մոտեցավ մի աղջիկ. կարելի՞ է հարցնել։ Դուք Workandtravel ծրագրով ե՞ք։ Տարօրինակ հարց՝ հաշվի առնելով, որ ես ֆիրմային կանաչ շապիկով էի։ «Այո, իսկ դու ո՞ւր ես թռչում»։ Խոսքից խոսք իմացա, որ նա Տյումենից է, գիշերել է այստեղ, ձանձրույթից մեռնում է։ Գնացինք, սուրճ խմեցինք (ընդհանրապես, ես երկար փնտրում էի վարդակ, որտեղ կարող էի միացնել նոութբուքը, բայց այդպես էլ չգտա եւ միայն հետո հայտնաբերեցի այն անկյունում) 180 ռուբլով (ինչպես ասում են, սուրճի մեքենաները կփրկեն աշխարհը!) եւ սկսեցինք խոսել։ Թռիչքը 7:25-ին էր, ուստի 2 ժամ մենք անցկացրեցինք աշխարհիկ զրույցով, որից հետո ես լսեցի. Փարի՞զ։ Ես շրջվեցի եւ տեսա եւս մեկ աղջկա, իսկ կողքին՝ ՇԱՏ ծանոթ դիմագծերով մի տղայի։ Աղջիկը հարավից էր, հստակ չեմ ասի՝ որտեղից, բայց Կրասնոդարի շրջանից։ Հետաքրքիր է. ի՞նչն է մեզ դրդում պատմել այս կամ այն բաները բացարձակ անծանոթ մարդկանց։ Ինչպես դուք հետո կկարդաք մի համասեռամոլի մասին, ոմանք պատրաստ են պատմել իրենց անձնական կյանքի ամենափոքր մանրամասները։ Ի՞նչ նկատի ունեմ։ Այն, որ այս աղջիկը ինձ հետ կիսվեց իր նախկին ընկերոջ մասին տխուր պատմությամբ, ով նույնպես թռչում է Ամերիկա, բայց հիմա նույնիսկ չի բարեւում նրան։ Ես նրան տեսա, դե, այնքան էլ լավը չէր, ներկված շիկահեր, «սիրողական» մակարդակի, ասենք այսպես։ Իսկ այդ տղան ինձ ծանոթ թվաց, որովհետեւ նա, ինչպես պարզվեց, Սիկտիվկարից էր։ Դրա համար էլ մտածում եմ՝ ի՞նչ են այս մեր, կոմիական դիմագծերը։

Զրույցների ընթացքում հայտարարեցին նստեցումը, եւ մենք հնազանդորեն գնացինք։ Հավանաբար, ես այնքան տպավորեցի մաքսատան կնոջը, որ միայն ինձ (!!!) նա ուղարկեց ուղեբեռը Շառլ դը Գոլ (Փարիզ)՝ Նյու Յորքի փոխարեն։ Երեւի, երբ սափրվում եմ, ավելի շատ վստահություն եմ ներշնչում։ Եվ ահա երկար սպասված DutyFree-ն (անմաքս առեւտրի գոտի, որտեղ կարելի է ապրանքներ գնել խանութի անվանական գնից շատ ավելի էժան)։ Հետաքրքիր է, իսկ կա՞ն մարդիկ, ովքեր գնում են ինչ-որ տեղ բացառապես այդ խանութների համար։ Շատ հետաքրքիր բաներ կան՝ էժան ալկոհոլ, օծանելիք, հուշանվերներ (հավանաբար նրանց համար, ովքեր մոռացել են)։ Բայց հետաքրքրությունը հետաքրքրություն, իսկ խմած սուրճն ու հյութը իրենց զգացնել տվեցին։ Իհարկե, ինչպես միշտ, տղամարդկանց զուգարանը «փակ է մաքրման համար», նշանակում է ճանապարհը մեկն է՝ դեպի թռիչքուղի։ Բայց ավելի լավ է կանանցը։ Այսպես, թափառում եմ դրա մոտ, նայում եմ շուրջս եւ հոպ... Եվ հենց այդ ժամանակ դուրս է գալիս իմ «սիրելի» մաքսուհին։ «Սա կանանցն է»,- գոռաց նա։ «Բայց տղամարդկանցը մաքրման մեջ է»։ «Ուրեմն սպասիր»։ Լավ։ Ես մի քանի րոպե թափառեցի եւ որոշեցի կրկնել փորձը։ Մտածում եմ՝ հիմա հաստատ ոչ ոք չկա։ Հենց բացում եմ դուռը, իսկ այնտեղ նորից նա է!!! Նրա հայացքից ես ինձ զգացի այնպիսի մտահոգված այլասերված, ով միայն մտածում է, թե ինչպես մտնել կանանց զուգարան։ Ամոթահար եւ վիրավորված՝ ես սկսեցի սպասել Փարիզ թռչող ինքնաթիռին։

բ) Մոսկվա-Փարիզ

Ուրախությամբ, որ այլեւս չեմ հանդիպի այդ կնոջը, մտնում եմ ինքնաթիռ։ Ստյուարդները (կամ ինչպես ես էի նրանց անվանում «ուղեկցորդներ») իսկական ֆրանսիացիներ էին մեր պատկերացմամբ՝ ձիգ, կոկիկ, գալանտ եւ շատ համակրելի ֆրանսիացիների համար։ Ես նստեցի իմ նոր ծանոթների հետ պատուհանի մոտ (ի դեպ, միշտ ինձ էին հասնում այդ տեղերը) եւ մենք թռանք։ Իսկապես, երբ երկար-երկար չես թռչում, մոռանում ես ականջների, որովայնի այդ զգացողության մասին, «Լեգո» տիպի տնակների մասին... Ես հիշում եմ միայն, թե ինչպես էի մանկության տարիներին վազում ինքնաթիռում հիվանդի պես եւ վերջ։ Ուղեւորների կազմը հիմնականում բաղկացած էր տարեց ֆրանսիացիներից, ռուս ուսանողներից եւ մի քանի հանգստացողներից։ Կերակրում էին հեռու էր կուշտ լինելուց, ուստի այս ինքնաթիռում Կառլսոնի վերածվելու համար պետք կլիներ թռչել տարիներ։ Նշեմ շատ կարեւոր հանգամանք։ Զուգարանը 1-ն էր։ Այսպես։ Ինքնաթիռի կեսի համար հերթ էր գոյանում (հիմնականում ֆրանսիացիներից), աղմկում էին, պատմություններ պատմում եւ ամենատհաճը՝ ՔՆՆԱՐԿՈՒՄ ԷԻՆ, ԹԵ ԻՆՉՊԵՍ Է ԶՈՒԳԱՐԱՆՈՒՄ!!! Ես չէի հասկանում, բայց իմ ծանոթի թարգմանությամբ եւ զուգարանից դուրս եկողների բացականչություններից գուշակեցի, որ նրանց դուր է գալիս։ Բայց դա, ուղիղ ասած, եւ՛ զվարճալի էր, եւ՛ զզվելի։ Թռիչքը մնացած մասով անցավ առանց միջադեպերի, բոլորը ողջ մնացին, ոչ ոք չփսխեց, չնայած իմ հարեւանուհուն վախեցնելու իմ մեծ ցանկությանը։

գ) Շառլ դը Գոլում

Առաջին 2 բառերը, որ գալիս են մտքին «Շառլ դը Գոլ օդանավակայան» բառերի դեպքում՝ հսկայական եւ խճճված։ Ինչպես մինի-մինի քաղաք։ Իր ստորգետնյա անցումներով, մետրոյով, խանութներով, հանգստի գոտիներով։ Լավ է, որ մենք բոլորս միասին էինք, ուստի դժվարություններ գրեթե չկային։ Կանգառում ես իմացա իմ ուղեբեռի մասին, որ այն սպասում է ինձ կողքին (բայց բարեբախտաբար կինը խելացի էր եւ ասաց, որ կանի հնարավոր ամեն ինչ այն Նյու Յորք տեղափոխելու համար), ծանոթացա մի հարավցու հետ (ես այդպես կանվանեմ սեւամորթներին՝ թյուրիմացություններից խուսափելու համար, կարելի է նաեւ «հանքագործներ», բայց ավելի լավ է չարժե)։ Ուզում էի նրանից իմանալ, թե որտեղ է մեր E2 տերմինալը, սակայն նա ուզեց ինձ ինչ-որ տեղ տանել, ինչ-որ բան ցույց տալ, բայց ես որոշեցի, որ ավելի լավ է միանալ մեր խմբին։ Մենք այնտեղ երկար չմնացինք, 10:15-ին արդեն ինքնաթիռ կար, ուստի Ֆրանսիայի մասին ես որեւէ ամբողջական պատկերացում չկազմեցի։ Դե ինչ, երբ գնամ այնտեղ հանգստանալու, կկարողանամ ավելի լավ ճանաչել այն։

դ) Փարիզ-Նյու Յորք

Մեզ սպասվում էր 9 ժամվա թռիչք։ Անմիջապես ասեմ, կերակուրը լավն էր՝ հավ, բրոկկոլի եւ պյուրե, եւ բազմազան ըմպելիքներ՝ մինչեւ գինիներ, եւ բուտերբրոդներ, եւ այլն։ Իհարկե, չի կարելի, որ ամերիկացիները նիհարեն։ Զվարճանքներից մեր յուրաքանչյուրի առջեւ կար մինի-մոնիտոր, այնտեղ կարելի էր երաժշտություն լսել, խաղալ, ֆիլմեր դիտել եւ կողմնորոշվել, թե որտեղ ենք թռչում։ Իհարկե, ինչպե՞ս չվերցնել ինչ-որ բան «անվճար»՝ սրբիչներ չկային, փոխարենը կային ականջի խցաններ եւ աչքերի վիրակապ։ Նյու Յորքից Ատլանտա ինքնաթիռի եւ ժամանմանս միջեւ ես ունեի 4 ժամ, այնպես որ ես հանգիստ էի (ինչը հետո ինձ վատ անդրադարձավ), թեեւ մենք թռանք 30 րոպե ուշացումով այն պատճառով, որ ես իմ ծանոթների հետ նստեցի միասին եւ նրանցից 1-ին կորցրինք։ Ընդհանուր առմամբ, հետաքրքիր էր, եթե իմ իմաստության ատամը չսկսեր աճել եւ լինդս չցավեր, իսկ դրա հետ միասին նաեւ կոկորդս։ Բայց ոչինչ, չնայած այս ամենին եւ նրան, որ քնել ինձ գրեթե չհաջողվեց, ես ինձ բավականին հրաշալի էի զգում։ Բացի այդ, ինձանից 2 շարք այն կողմ կար տիպիկ ամերիկուհի-շիկահեր, ով պարբերաբար նայում էր ինձ եւ ժպտում։

Կար 4 զուգարան (ես այդքան հաճախ եմ հիշատակում դրանց մասին, որովհետեւ ֆրանսիացիները ինձ վրա անջնջելի տպավորություն թողեցին), այնպես որ «իրարանցում» ինչպես խորհրդային ժամանակներում երշիկի համար չկար։ Ամերիկայի երկնքում առաջինը աչքի զարնեց երկրաչափական ճիշտ փողոցները եւ գրեթե յուրաքանչյուր բակում լողավազանի առկայությունը։ Ընդհանրապես, ես պարբերաբար խոսելու եմ Ամերիկայի մասին հիացական տոնով, բայց դա այն պատճառով չէ, որ ես երկրպագում եմ, այլ պարզապես, որ մենք դա չունենք։ Բայց դա առայժմ։ Մի քանի տարուց մեր երկիր կձգտի յուրաքանչյուր մարդ եւ դա անելը մեր եւ Ձեր ուժերի մեջ է։

ե) JFK-EWR տեղափոխում

Մեզ հիասթափեցրին։ Ոչ մի մարդ մեզ չէր դիմավորում եւ ոչ ոք համապատասխանաբար չէր բացատրում, թե ինչպես եւ ուր հասնել։ Ես պետք է 1 օդանավակայանից (Քենեդու անվան) գնայի մյուսը։ Ես որոշեցի գնալ արագընթաց գնացքով, բարձրացա վերեւ (այո, ծանոթների հետ մենք հստակ չէինք էլ հրաժեշտ տվել), մտածում եմ՝ ումից հարցնեմ։ Նայում եմ՝ առողջ տղամարդ է կանգնած։ Ես նրան անգլերենով, նա հարցնում է՝ ռուսերեն խոսո՞ւմ ես։ Պարզվեց, որ նա ադրբեջանցի է, Էրիկ անունով։ Խորհուրդ տվեց ավտոբուսով, քանի որ ավելի արագ կստացվի։ Տարավ մինչեւ հարավայինը, ես տոմս գնեցի 22 դոլարով։ Նյու Յորքում բոլորը ինձ անվանում էին Ջիմի (կարծես Հարավային այգուց)։ Ինչո՞ւ՝ չգիտեմ, բայց, ամենայն հավանականությամբ, դա նրանց մոտ տղա է։ Գնում էի բավական երկար, բայց ոչ ոք ինձ չբացատրեց, որ պետք էր փոխանցել 1 ավտոբուսից մյուսին։ Ես դուրս եկա եւ այնտեղ կար մի տղամարդ, ով բաշխում էր։ Առաջին անգամ ցույց տվեց, ես չհասկացա, թափառեցի, վերադարձա։ Նա ասաց ինձ սպասել եւ երբ բաշխեց հերթական խմբաքանակը, տարավ ինձ մինչեւ ճանապարհ եւ ցույց տվեց ավտոբուսը։ Ահա թե ինչպես, օգնում են, օգնում են մարդիկ։ Մենք գնում էինք 40 րոպեի փոխարեն 2.30 րոպե 2 պատճառով՝ ա) երթեւեկություն; բ) գերզգույշ վարորդ (այո, Ամերիկայում սպասարկող անձնակազմը կամ հարավցիներ են, կամ մեքսիկացիներ, կամ ռուս ուսանողներ, սպիտակամորթները շատ քիչ են), ով նախընտրում էր բաց թողնել բոլորին եւ ամեն ինչին, քան ինքը գնալ (իսկ ժամանակը արդեն սկսել էր սեղմել, ուշանալու հավանականություն կար)։ Լավ, մոտենում ենք օդանավակայանին, սկսում են հայտարարել տերմինալները A, B, C։ Իսկ ինձ մոտ գրված չէ, թե որն է պետք։ Նայում եմ՝ դուրս է գալիս ստյուարդուհին, ես հարցնում եմ՝ որն է ինձ պետք։ Նա՝ ա, դա հեշտ է, պետք է նրանց զանգել։ Ահա, հիմա, օգնեց ինձ հրաշալի։ Կողմնորոշվելով ցուցանակներով՝ դուրս եկա B տերմինալ։

զ) Նյու Արքում

Ամերիկայում օդանավակայանների կառուցվածքը այլ է։ Այստեղ յուրաքանչյուր ավիաընկերություն ունի իր ելքը եւ իր տերմինալները։ Գտա «Դելտան», մոտենում եմ՝ ժողովուրդը շատ է էկոնոմում, փոխարենը առաջին կարգում ոչ ոք չկա։ Գնում եմ այնտեղ։ Հարավցին հարցնում է՝ Դուք առաջին կարգի՞ եք։ Ես՝ ոչ։ Նա՝ ուրեմն ոչնչով չեմ կարող օգնել։ Ես՝ դե դուք գոնե բացատրեք ինձ, օգնեք։ Նա մի քիչ «գարշահոտեց», բայց ամեն ինչ ձեւակերպեց։ Զարմանալին այն է, որ ինձ տվեցին նստեցման կտրոն թռիչքից 10 րոպե առաջ, իսկ ինքնաթիռը ուշացավ թռիչքով 30 րոպեով եւ ոչ ոք չի անհանգստանում, հանգիստ կանգնած են։ Ինքնաթիռը, իհարկե, էր, մեղմ ասած, փլատակ։ Երեք աթոռ շարքով, ես կենտրոնում էի, սնունդը հավելյալ վճարով, կեղտոտված (նոր էր թռել, անմիջապես թռիչք)։ Բայց, այնտեղ ես փակեցի աչքերս եւ կիսաքուն թռա մինչեւ Ատլանտա։

է) Ատլանտա

Ամերիկացիները հետաքրքիր են։ Ներքին չվերթներում նրանք ԱՄԲՈՂՋ ուղեբեռը վերցնում են իրենց հետ։ Հսկայական պայուսակներ են հրում, որտեղ հնարավոր է։ Ես, իհարկե, հանձնեցի, ես ռուս եմ։ Ճիշտ է, հետո զղջացի, որ չհանձնեցի, չէ՞ որ ուղեբեռը դեռ պետք է ՀԱՍԿԱՆԱԼ, թե որտեղ ստանալ։ Հասնելով «այս կետից հետո վերադարձ չկա» ցուցանակին՝ ես մտածեցի, չէ՞ որ ուղեբեռը այդպես էլ չգտա։ Բայց մտածեցի, որ եթե ինչ-որ բան՝ կասեմ, ասես, չեմ գտել։ Դուրս եմ գալիս՝ մթին ժողովուրդ, բայց իմ սուպեր շապիկի շնորհիվ Սաշան (իմ հրաշալի ընկերը, ում ես ՇԱՏ շնորհակալ եմ, առանց որի ամեն ինչ ՇԱՏ ավելի բարդ կլիներ) ինձ գտավ առանց դժվարության, իսկ ուղեբեռը (պայուսակը) մենք վերցրինք կողքին։ Ընդհանրապես, որպեսզի իմ ուղեւորությունը կայանա, պետք էր, որ համընկնի բազմաթիվ բաներ։ Ծնողները, Սաշան, նրա մայրը, Անտոնը, Յուլենկան - ահա մարդիկ, ովքեր ինձ շատ օգնեցին եւ աջակցեցին իմ ուղեւորության մեջ, առանց նրանց սարսափելի է մտածել, թե ինչպես ես կկարողանայի դա անել։ Շնորհակալություն Ձեզ։

Ատլանտա։ Ջորջիա նահանգի կենտրոնը, Կոկա-Կոլայի հայրենիքը, CNN-ի շտաբ-գրասենյակը, ստրկությունը վերացրած վերջին նահանգներից մեկը, «Քամուց քշվածները», Մոսկվայի ժամանակից -8 ժամ տարբերություն։ Ընդհանրապես, քաղաքը բավականին գավառական եւ մաքուր է, ինչպես Ամերիկայի բոլոր քաղաքները։ Մեքսիկացի անօրինական ներգաղթյալների եւ հարավցիների հսկայական քանակություն։ Մետրո - 4 ճյուղ, 2-ը գնում են զուգահեռ, կազմում են խաչ։ Քիչ մարդ է քայլում ոտքով, ջերմաստիճանը չափում են Ֆարենհայթով, ծավալները՝ գալոններով, հեռավորությունը՝ որքան գնալ, այլ ոչ թե քայլել։ Էժան ապրանքներ, գլխավորը ռուբլու չվերածել, այն ժամանակ ամեն ինչ օքեյ է։

Դեռ Մոսկվայում ինձ մոտ առաջացել էր ինչ-որ ներքին հանգստություն։ Ես կարող էի գնալ մենակ գիշերային Մոսկվայով գիշերվա ժամը 2-ին, քայլել անօթեւան շների ոհմակների կողքով, լինել մենակ Նյու Յորքում, բայց լինել ներքուստ բացարձակ հանգիստ։ Ինչո՞ւ։ Հավանաբար, որովհետեւ հայտնվեց այն, ինչ ինձ վստահություն էր հաղորդում։ Ամեն ինչ լավ կլինի եւ ամեն ինչ կստացվի - ահա գլխավոր տրամադրությունը, հատկապես այստեղ՝ Ամերիկայում։