Մոտենալով Արիզոնա նահանգի սահմանին՝ ես մի փոքր սկսեցի հուզվել։ Ահա եւ այն։ Այն, ինչին մենք գնում էինք 3 օր։ Նույնիսկ արդեն այնտեղ՝ Արիզոնայում գտնվելով, ինձ դժվար էր հավատալ, որ այս ամենը իրականում տեղի է ունենում, եւ որ մենք իսկապես գնում ենք Կալիֆոռնիա։ Բայց մինչեւ Լոս Անջելես դեռ մոտ 4 ժամվա ճանապարհ կար։
Օ՜, ահա եւ այն՝ սահմանը, անցակետը, որտեղ բոլորին ինչ-որ պատճառով կանգնեցնում են (հետո ես արդեն հասկացա, թե ինչու՝ պարզապես Կալիֆոռնիան իրեն համարում է գրեթե առանձին պետություն, եւ նրանց մոտ ամեն ինչ պետք է լինի ոչ այնպես, ինչպես բոլորի մոտ)։ Եվ այդ փափագելի ցուցանակը՝ «WELCOME TO CALIFORNIA»։ Մենք ուզում էինք դուրս գալ լուսանկարվելու, բայց քանի որ մութ էր, որոշեցինք ժամանակ չվատնել, եւ առանց այդ էլ այնտեղ կանգնել չէր կարելի։ Կալիֆոռնիայում իսկապես ամեն ինչ այլ է՝ նույնիսկ ճանապարհային նշանները։ Ամբողջ Ամերիկայում արագության սահմանափակման նշանը գրվում է որպես «SPEED LIMIT», իսկ Կալիֆոռնիայում՝ «MAXIMUM SPEED»։ Ահա այսպես։ Եվ ամեն ինչի գները մեկուկես անգամ բարձր են, քան մյուս նահանգներում։
Անցնելով արդեն նահանգի կեսը, լեռներում ինչ-որ տեղ, մենք հայտնաբերեցինք, որ արդեն 20 ժամ է՝ չենք քնել, բայց շատ քիչ էր մնացել, եւ պետք էր առաջ գնալ։ Լոս Անջելեսից մոտ 2 ժամ առաջ բացվեց հովտի շքեղ տեսարան, որը ամբողջությամբ լուսավորված էր՝ մինչեւ օվկիանոս։ Ինչպես հասկացա, դրանք Լոս Անջելեսի եւ նրա արվարձանների լույսերն էին։ Այդ պահին մենք անցել էինք լեռնանցքը եւ արդեն սկսել էինք իջնել դեպի Խաղաղ օվկիանոս։ Դա պարզապես ապշեցուցիչ էր։ Շատ քիչ էր մնացել։ Ես եւս մեկ անգամ զանգահարեցի այն աղջկան, ում մոտ մենք պետք է ապրեինք, եւ ասացի, որ շուտով կժամանենք։ Նա ասաց, որ սպասում է։
Տարբերել, թե որտեղ է սկսվում Լոս Անջելեսը, շատ դժվար է։ Այն ձգվում է հարյուրավոր մղոններ, համենայն դեպս, այն կողմից, որտեղից մենք էինք գալիս։ Եվ հենց այստեղ մեզ սպասում էր մի փոքր հիասթափություն։ Բանն այն է, որ 10-րդ միջնահանգային մայրուղին, որով մենք գալիս էինք Ատլանտյան օվկիանոսից, ինչ-որ պատճառով փակել էին, եւ պետք էր ինչ-որ կերպ շրջանցել։ Իսկ մեր GPS-ը չէր ուզում մեզ ոչ մի տեղ տանել, բացի 10-րդից։ Ստիպված էինք գնալ «շոշափելով» գիշերային Լոս Անջելեսով։ Աղջիկը ապրում էր հենց կենտրոնում՝ դաունթաունում, նրա անունը Analeigh էր։ Այդպես ինչ-որ կերպ հասանք դաունթաուն, գտանք նրա հասցեն, թողեցինք մեքենան կայանատեղիում եւ գնացինք ներս։ Սկզբում մտածեցինք, որ սխալ հասցե ենք եկել։ Այն հասցեով, որը նա մեզ նշել էր, բարձր գեղեցիկ տուն էր՝ հավանաբար շատ թանկարժեք բնակարաններով եւ սեւամորթ դռնապանով։ Նա հարցրեց մեզ, թե ինչ ենք փնտրում, մենք պատասխանեցինք՝ 3-րդ բնակարանը։ Դե նա էլ ասում է, որ այստեղ 3-րդ բնակարան չկա, կա 3-րդ պենտհաուսը։ ՊԵՆՏՀԱՈՒՍ։ Ոչ, մտածեցինք մենք։ Ինչ-որ մեկը ինչ-որ բան խառնել է։ Եվս մեկ անգամ ստուգեցինք հասցեն։ Կարծես թե ամեն ինչ համընկնում է։ Եվ որոշեցինք բարձրանալ, տեսնել, թե ինչ կա 3-րդ պենտհաուսում՝ նախապես գրանցվելով ներքեւի դռնապանի մոտ։
Բարձրացանք վերեւ։ Տանը ընդհանուր առմամբ 15 հարկ կար։ Պենտհաուսները, համապատասխանաբար, վերջին հարկում էին։ Գտանք No3-ը, թակեցինք, եւ, ո՜վ հրաշք՝ մեզ դուռը բացեց Couchsurfing-ից մի աղջիկ։ Սկզբում մենք պարզապես խոսքեր չունեինք։ Եվ մեզ մի տեսակ անհարմար էր մեր կեղտոտ ճամպրուկներով ներս խուժելը։ Բայց Analeigh-ն շատ հյուրընկալ էր։
Ինչ շքեղ պենտհաուս ուներ նա։ 3-հարկանի՝ պատշգամբով, որից բացվում էր Լոս Անջելեսի երկնաքերերի շքեղ տեսարանը։ Եվ մի պահ իմ գլխում ինչ-որ բան փայլատակեց՝ ինչ-որ տեղ ես արդեն տեսել էի այս աղջկան։ Եվ հետո ես մտածեցի, որ հավանաբար նման գեղեցիկ արտաքինով նա պետք է հայտնի լիներ, եւ որպեսզի թույլ տա իրեն վճարել նման պենտհաուսի համար, պետք էր աշխատել առնվազն Հոլիվուդում։ Ես չսխալվեցի՝ Հոլիվուդում նա աշխատում էր, իսկ անունը Analeigh Tipton էր։ Քանի որ նա դեռ բավականին երիտասարդ էր, նրա մասին դեռ քիչ գիտեին, բայց այնուամենայնիվ, նա արդեն հասցրել էր նկարահանվել մի քանի ֆիլմերում, բացի այդ, նա մոդել էր (դա ես ինտերնետում կարդացի ?)։ Նա մեզ ոչինչ չասաց այն մասին, թե որտեղ է աշխատում, մենք էլ նրան չասացինք, որ գիտենք, թե ով է նա։
Analeigh-ի լուսանկարները։
Հետո մենք եղբորս հետ նստեցինք ջինի շշով՝ նշելու նրա ծննդյան օրը, որը հենց սեպտեմբերի 9-ին էր։ Մենք հայտնաբերեցինք, որ այդ պահին մենք արդեն 25 ժամ չէինք քնել։ Խմեցինք ջինը եւ, հոգնած, պառկեցինք քնելու։
Ուռա՜։ Մենք հատեցինք ամբողջ երկիրը մեր հին կառքով։ Մեկ օվկիանոսից մյուսը։ Ինձ նույնիսկ հիմա դժվար է հավատալ դրան։ Ի դեպ, երբ մենք լքում էինք Outer Banks-ը, քարթինգի տղաները, որտեղ ես աշխատում էի, սկսեցին գրազ գալ, թե որ նահանգում կփչանա մեր մեքենան։ Ամենատարածված գրազը Հյուսիսային Կարոլինան էր։
