Բարեւ բոլորին, ինձ Նատաշա են կոչում) պարբերաբար մտնում եմ այստեղ եւ կարդում բլոգները, քանի որ դա իրականում շատ հետաքրքիր է, համենայն դեպս ինձ համար։ Այնպես որ, մտածեցի, ինչու՞ ես էլ չգրեմ իմ պատմությունը։ Ընկերուհուս հետ միասին ենք պատրաստվում գնալ, դե, գուցե երեքով լինենք, դեռ չգիտեմ) Այնքան բան կա գրելու, որ նույնիսկ չգիտեմ՝ որտեղից սկսել։ (դե, արդեն ոտանավորներով եմ գրում=))։ Ես 3-րդ կուրսի ուսանողուհի եմ, եւ թվում էր, թե վաղուց արդեն կարող էի գնացած լինել Նահանգներ, բայց մինչ այդ ամեն ինչ չէր ստացվում։ Այս ծրագրի մասին ես հավանաբար իմացել եմ բուհում ուսումս սկսելու հենց սկզբում։ Եվ բնականաբար, միանգամից ոգեւորվեցի եւ որոշեցի, որ իմաստ չունի այստեղ սովորել, եթե չօգտվեմ Ամերիկան եւ այնտեղ եղած ամեն ինչը տեսնելու այս հրաշալի հնարավորությունից) Իմ ընկերներից ոմանք արդեն գնացել են անցյալ տարի, ոմանք նույնիսկ մնացել են (էհ, նախանձում եմ նրանց..): Այսպիսով, 2-րդ կուրսի վերջում մենք որոշեցինք, որ անպայման գնալու ենք: Օ՜, որքան բան պետք է անեինք դրա համար..! Եվ դեռ ոչինչ որոշված չէ։ Այսպիսով, իմանալով, որ ծնողներիցդ գումար չես կարող խնդրել, իսկ եթե խնդրես էլ, նրանք են ամեն ինչ որոշելու, եւ ի՞նչ, եթե նրանց մտքով անցնի, որ ես ոչ մի տեղ չպետք է գնամ, իսկ ես չեմ կարող թույլ տալ դա) Այդպես ես որոշեցի, որ պետք է աշխատանք գտնեմ) Եվ գտա։ Սկզբում անցյալ ամառ երկու ամսով, թեեւ հանգստյան կենտրոնում, ուստի հետո ստիպված էի հեռանալ այնտեղից։ Եվ սկսեցի այլ տեղ փնտրել, ընկերուհուս շնորհիվ աշխատանքի անցա հրաշալի մի վայրում՝ իռլանդական փաբում։ Մի խնդիր լուծեցի՝ աշխատանք գտա, ինչը նշանակում է, որ գումար կլինի) Հիմա ես ինքս եմ վճարում ճամփորդության համար, եւ ծնողներս այստեղ արդեն ոչինչ չեն կարող անել դրա դեմ)) Մենք բավական վաղ գնացինք IEC.Exchange, կարծում եմ՝ հոկտեմբերի սկզբին, եւ ամեն ինչ գրանցեցինք ըստ պահանջի։ Եվ հետո հաջորդ խնդիրը՝ անձնագիրը, քանի որ իմը վեց ամիս առաջ անվավեր էր դարձել։ Զանգահարեցի այս FMS, գրանցվեցի հոկտեմբերի սկզբի ինչ-որ երկուշաբթի օրվա համար, կարծում եմ, եւ ամեն ինչ կարգին էր թվում, բայց ոչ: Հենց այդ օրը իմ նոր աշխատավայրում կորպորատիվ երեկույթ էր, եւ մտածելով, որ ամեն ինչի համար ժամանակ կունենամ, մաքուր խղճով գնացի զվարճանալու)) Հետո ինչ-ինչ պատճառներով հետաձգում էի ու հետաձգում, որովհետեւ ինչո՞ւ պետք է անհանգստանամ, ամեն ինչի համար ժամանակ կունենամ!) Հիմար, դա ես եմ: Նորից զանգահարեցի այս FMS, եւ նրանք ինձ գրանցեցին ԴԵԿՏԵՄԲԵՐԻ 16-ԻՆ!!! Իսկ անձնագիրը պետք է հանձնել մինչեւ փետրվարի 1-ը, եւ այնտեղ Ամանորյա տոներ են, այսինքն՝ այս ամբողջ գործը կձգձգվի, ով գիտե՝ որքան... բայց փառք Աստծո, հունվարի 25-ին ստացա անձնագիրս։ Ֆու)) Մի քիչ էլ ու վերջ.. Եվ ահա եւս մեկ խնդիր, մենք, լինելով ամենախելացիները, որոշեցինք ինքներս աշխատանք փնտրել)) Դե, ոչինչ չարեցինք, հավանաբար սպասում էինք, որ իրենք մեզ զանգահարեն եւ անմիջապես հրավիրեն Հոլիվուդ))) Եվ ժամանակն անցնում է.. եւ հետո հասկացանք, եկեք սկսենք մեր ռեզյումեները ամենուր թողնել, բայց ոչ ոքի մենք ընդհանրապես պետք չենք! Եվ ժամանակը սպառվում է, երեւի մեկ շաբաթ է մնացել.. դե, գնալու տեղ չկա, VK-ում գտանք մի աղջկա, ով առաջարկներ է պատրաստում, գրեցինք նրան։ Ամեն ինչ կարգին է թվում, նա կանի)) Մենք դադարեցինք անհանգստանալ, բայց նա մի քանի օր չպատասխանեց, եւ ահա մենք, խուճապ, ի՞նչ անել, մտածում ես.. o_O.. Իսկ առաջարկը պետք է պատրաստ լինի մինչեւ մարտի 15-ը։ Մարտի 14-ին քաղցր քնած եմ, հետո զանգ՝ IEC.Exchange-ից.. Օքսանան ասում է. «Տեսնում եմ՝ ձեզ համար առաջարկներ եք պատրաստել?» Ես ապշեցի!! Անմիջապես արթնացա, թեեւ դեռ լիովին չէր հասել գիտակցությանս, որ աշխատանք ունենք!!! Եվ իմ երջանկությունը սահման չունի!!=)) Անմիջապես զանգում եմ ընկերուհուս, նա էլ է խելագարի պես երջանիկ, իսկ ես բնակարանում ցատկոտում եմ խելագարի պես)) Բայց, հաստատված ավանդույթի համաձայն, մեզ մոտ ոչինչ չի կարող պարզ լինել.. Սպասում ենք հովանավորի հաստատմանը։ Սպասում ենք, սպասում.. եւ ահա նստած ենք դասի, իսպաներենի դասին։ SMS եմ ստանում. «Ձեր առաջարկները չեն անցել ստուգումը!» Բառացիորեն, ես շատ լավ եմ հիշում այս SMS-ը.. Ցույց եմ տալիս Նաստյային, ում հետ պատրաստվում ենք գնալ.. եւ երկուսիս էլ սիրտը կանգ առավ.. մենք պարզապես նստած ենք այնտեղ, կարծես ոչինչ չի եղել.. հիմարանում ենք, եւ պետք է անընդհատ իսպաներեն խոսենք, բայց մենք այնպիսին ենք, կարծես թաղմանը լինենք, երկու բառ չենք կարողանում արտաբերել... վերջ, վերջը... զանգահարեցինք IEC.Exchange, նրանք ասացին՝ կապվեք այս աղջկա հետ, թող նրանք այնտեղ նորից փորձեն։ Քանի որ դուք պետք է նրան վճարեք միայն հաստատումից հետո, ի՞նչ իմաստ ունի նրա համար մեզ խաբելը։ Գրեցինք նրան, նա հանգստացրեց մեզ, ասաց, որ ամեն ինչ լավ կլինի) Այդպես մենք դեռ սպասում ենք՝ հուսալով լավագույնին)) Բայց մենք հաստատ գիտենք, որ ամեն ինչ լավ կլինի, մենք իզուր չենք անցել այսքան բանի միջով եւ այսքան բան ապրել, հատկապես ես))) Դե, եկեք ՍՊԱՍԵՆՔ!!=)