Հարցազրույցից մեկ օր առաջ մեզ հավաքեցին IEC-ի գրասենյակում, որտեղ մանրամասն պատմեցին, թե ինչ է մեզ սպասվում վաղը, ինչպիսի հարցեր կարող են լինել, ինչպես պահել մեզ, ինչ վերցնել մեզ հետ եւ ինչը՝ ոչ։
Հաջորդ օրը առավոտյան մենք ուղեւորվեցինք դեպի հյուպատոսություն։ Փոքր-ինչ սպասելուց հետո մեզ սկսեցին հրավիրել մեկ առ մեկ։ Մուտքի մոտ դիմավորում են 2 պահակ, մեկին հանձնում ես բոլոր ավելորդ իրերը՝ հեռախոսը, բանալիները եւ այն ամենը, ինչը կապ չունի հարցազրույցի հետ, եւ նա քեզ բեյջ է տալիս, երկրորդը հետեւում է, թե ինչպես ես անցնում մետաղորսիչով, եւ եթե այն ազդանշան է տալիս, նայում է, թե ինչից է։ Գրեթե բոլորի մոտ ինչ-որ բան ազդանշան տալիս էր, իսկ երբ ես անցա՝ լռություն էր, պահակը զարմացած նայում է ինձ եւ հարցնում. -Դու ինչո՞ւ։ -Ի՞նչ։ -Դե, քեզ վրա չի ազդանշանում... իսկ բոլորի վրա ազդանշանում է... -դե հա) վա՞տ է։ -Դե ցույց տուր գոտիդ... աա... փոքրիկ ճարմանդ է, լավ, անցիր) Եվ այլն, դուռը, փոքրիկ զբոսանք փողոցով մինչեւ հաջորդ շենքը, եւ ահա դրանք՝ այդ նույն պատուհանները եւ սպասասրահը։ Նստում ենք հերթով, ինչպես ասել էին IEC-ում, եւ սպասում... Սկզբում մոտենում ենք 3-րդ պատուհանին, ստորագրում ենք DS-2019-ի վրա, հետ ենք տալիս, նստում տեղներս, հետո հերթով 1-ին պատուհան՝ մատնահետքեր հանձնելու համար, եւ նորից նստում տեղներս, իսկ հետո սպասում ենք, երբ հյուպատոսը կհրավիրի իր պատուհանի մոտ։ Ես հերթի առաջին տասնյակում էի, եւ երկար սպասել պետք չեղավ, բոլորը նստած հանգիստ զրուցում էին, թեեւ դա արգելված էր, բայց տրամադրությունը հիանալի էր, եւ հուզմունք հատուկ չկար։ Եվ ահա առաջին աղջիկը գնում է հյուպատոսի մոտ, 3-4 րոպեանոց երկխոսությունից հետո նա վերադառնում է տխրած... -վիզա չտվեցին... երեւի վատ անգլերենի պատճառով, կամ աղջիկը պարզապես շատ էր հուզվել, բայց նրա մերժումից հետո բոլորը լռեցին եւ սկսեցին ավելի շատ նյարդայնանալ ու հուզվել... հետո մի քանի հոգի վիզա ստացան, եւ հերթը հասավ ինձ, այստեղ կամ ինձ այնպես թվաց, կամ իսկապես այն պահից, երբ իմ առջեւի հերթում կանգնած տղան վերադարձավ, մինչեւ այն պահը, երբ հյուպատոսը կանչեց իմ ազգանունն ու անունը, ինձ թվաց, որ մեծ դադար կար, եւ երեւի դա ամենահուզիչ պահն էր, բայց երբ մոտեցա հյուպատոսին եւ բարեւեցի, հուզմունքը ինչ-որ տեղ անհետացավ։ Այնուհետեւ երկխոսություն հյուպատոսի հետ, նրա առաջին հարցը ես մի քիչ ոչ ճիշտ հասկացա, բայց հետո նա ժպտաց եւ վերաձեւակերպեց հարցը, որից հետո ես պատասխանեցի նրա հարցերին, եւ նա ասաց՝ your visa approved, ես շնորհակալություն հայտնեցի, մաղթեցի լավ օր, եւ մենք հրաժեշտ տվեցինք։ Դուրս եկա դեսպանատնից, սպասեցի ընկերներիս, զբոսնեցինք Աստանայով եւ գնացինք տուն։
Այս պահին սպասում եմ Job Offer-ի հաստատմանը, լուծում եմ քննաշրջանը ժամկետից շուտ հանձնելու հարցերը եւ պատրաստվում եմ տոմսեր գնել =)
2010-04-15
Պայմանագրի կարգավիճակը - OK յուհու)
