ԱՐՁԱԿՈՒՐԴ

Մեկ շաբաթվա արձակուրդ վերցրեցի։ Եվ ուղղակի տեսնում եմ՝ ընդամենը մեկուկես օր անց ես կենդանացա։ Նորից զգացի ուժերի եւ ուրախության հոսք։ Արդեն երկրորդ օրն է՝ երեկոյան ժամը հինգին քնում եմ, իսկ գիշերը արթնանում։ Երեկ կեսգիշերին վեր կացա, իսկ հետո մինչեւ չորսը քնաթաթախ ման էի գալիս. գիրք էի կարդում, նամակներ գրում, երաժշտություն լսում։ Հանգստանում էի։ Այսօր մեկին արթնացա։ Եվ հիմա արդեն առավոտյան յոթին տասը պակաս է, իսկ ես դեռ չեմ պառկել։ Իսկ ի՞նչ պետք է անեմ։ Մի քանի անգամ պատրաստվում էի, բայց հետո ինձ գրավում էր ինչ-որ գաղափար, նստում էի համակարգչի առաջ եւ գրի առնում այդ միտքը։ Գրառումներ էի գրում, նամակներ։ Գրեցի տատիկիս (այնքան անսովոր է արդեն ձեռքով գրելը) եւ համակարգչով՝ Էլային, Օլգային եւ Յուլյային՝ ընկերներիս։ Կարդում էի Իրվին Յալոմի գիրքը։ Իսկ առավոտյան ժամը վեցին գնացի օվկիանոս։ Արդեն մեկուկես ամիս է՝ ապրում եմ դրանից անմիջապես մոտակայքում, բայց այնտեղ տասը անգամից ավելի չեմ եղել։ Ուզում եմ նշել, որ ամենամոտ լավ լողափը ինձանից համեմատաբար հեռու է։ Երթուղայինով քսանհինգ րոպե կամ հեծանիվով կես ժամ։ Բայց Վիտյան հունվարին կգա, հուսով եմ՝ մինչ այդ այստեղ արդեն շոգ կլինի եւ երկար, նրա հետ այնտեղ կզվարճանանք։ Կամ գուցե աղջիկների հետ էլ գնանք արեւայրուք ընդունելու մինչ այդ։

«Որքան գեղեցիկ է այս աշխարհը, նայիր։

Որքա՜ն գեղեցիկ է այս աշխարհը»։

Չգիտե՞ք, թե ով է այս տողերի հեղինակը։

ԵՍ ՏՈՒՆ ԿԿԱՌՈՒՑԵՄ

Ինձ ավելի ու ավելի է գրավում սեփական ձեռքերով տուն կառուցելու գաղափարը։ Իհարկե, ընկերների օգնությունը պետք կգա... Կա՞ն այնպիսիք, ովքեր դեմ չեն։ Եվ շատ ավելի քիչ, քան նախկինում, դա անիրական է թվում։ Հակառակը՝ հետաքրքիր եւ հուզիչ։ Հատկապես պատուհանի ապակու միջով այս առավոտին նայելիս։ Առավոտը կախարդական է։ Այն բազմաթիվ հույսեր է պարգեւում։ Հատկապես այնպիսի առավոտ, երբ երեկոյան պետք չէ գնալ աշխատանքի այնպիսի մի տեղ, որտեղ գործունեության տեսակը քո սրտով չէ։

Բայց տուն կառուցելը, իհարկե, հեշտ չէ։ Եվ ես դա գիտակցում եմ։ Եվ էլի, շինարարությունից ավելի կարեւոր է ընտրել այս աշխարհում մի վայր, որտեղ այն կկանգնեցվի։ Ես գրեթե համոզված եմ, որ դա կլինի իմ հարազատ հողի վրա։ Ռուսաստանում։ Եվ, հավանաբար, եթե ոչ հենց Չելյաբինսկում, ապա մարզում։ Բայց կոնկրետ վայրը ինձ դեռ հայտնի չէ։ Իսկ ընտրելը ցանկալի է ոչ թե միայնակ։

«Ես տուն կառուցեմ իմ հարազատ հողում,

Եվ մի օր նրա մեջ երջանկություն կբնակվի։

Գարնանը կծաղկի սպիտակ յասամանը,

Կիրականանա այն ամենը, ինչ առայժմ միայն երազ է։

Թռչունները կթռչեն եւ բույն կհյուսեն։

Թող մեր այգում նրանց համար լուսավոր լինի։

Եվ ձեռք ձեռքի տված՝ մենք քեզ հետ

Կճանապարհենք մայրամուտը եւ կդիմավորենք արեւածագը։

Աստղերն ու լուսինը կզարդարեն մեր երազները,

Նոր աստղ կբռնկվի, որպեսզի չմարի։

Մենք մեր երազանքները կմարմնավորենք ոգեշնչմամբ,

Մեր սերը շարունակություն կունենա։

Եվ, երբեւէ, առավոտյան, արեւածագի արեւի հետ

Մեզ կզարթնեցնի ծիծաղը՝ դա մեր երեխաների ծիծաղն է,

Նրանք կվազեն խնդրելու, որ իրենց հետ լողանանք։

Դե ինչ, թող այդպես լինի։ Արթնանալու ժամանակն է։

Մենք սեղան կգցենք՝ լի հասուն հատապտուղներով։

Մրգերի թարմ հյութ, խաղողի ողկույզներ։

Մենք ընկերներին կկանչենք հյուր, մինչեւ լուսաբաց

Տոնելու, որ կյանքն այսքան գեղեցիկ է։

Իսկ երբ տարիները բազմապատկեն մեր հաջողությունը,

Երեխաները, դարերի միջով, կշարունակեն մեր կյանքը,

Մեզ կսիրեն ծոռներն ու թոռները,

Եվ ես կասեմ քեզ՝ ափերս ափերիդ մեջ առած.

Ես այնքան երջանիկ էի այս երկրային կյանքում։

Ինչպես նախկինում, տեսնում ես՝ այնքան եմ սիրում քեզ։

Մի տխրիր, որ մենք ալեհեր ենք դարձել։

Մենք կհանդիպենք քեզ հետ նորից, երիտասարդ։

Դեմքիս խալը հիշիր,

Եվ նոր կյանքում աչքերս կհիշես։

Ես կգտնեմ քեզ, սերը կօգնի ինձ,

Մենք նորից միասին լինել կկարողանանք։

Եվ տուն կկառուցենք։ Հարազատ հողի վրա։

Գարնանը կծաղկի սպիտակ յասամանը։

Թռչունները կթռչեն եւ բույն կհյուսեն,

Եվ մեր այգում նրանց համար լուսավոր կլինի։

Աստղերն ու լուսինը կզարդարեն մեր երազները,

Նոր աստղ կբռնկվի, որպեսզի չմարի։

Մենք մեր երազանքները կմարմնավորենք ոգեշնչմամբ,

Մեր սերը շարունակություն կունենա»։

Սա նորից Օլեսն է։ Երկրորդ անգամ եմ մեջբերում նրան։ Սա իմ ամենասիրելի երգերից մեկն է։

14 նոյեմբերի, 2008 թ.