ԱՇԽԱՏԱՆՔ

«Աշխատանքը մի հատուկ վայր է, որտեղ կարող ես չմտածել», — Գրիշկովեցի «Մոլորակ» ներկայացումից մի արտահայտություն, որն ասվել է հենց իր կողմից։ «Mavericks»-ում ես ռոբոտի կամ զոմբիի պես եմ, հատկապես կեսգիշերից հետո՝ արդեն ավտոմատ կերպով եմ ամեն ինչ անում։ Դա դեռ ոչինչ, եթե Իրայի կամ Կատյայի հետ նույն հերթափոխն է ընկնում (նրանք ամեն օր չեն աշխատում)։ Եվ ոչինչ, եթե հաջողվում է զրուցել եւ թեմա գտնել։ Երբեմն մի քիչ շփվում ենք Տուբանիի՝ բարմեններից մեկի հետ, որքան որ թույլ է տալիս իմ չնչին բառապաշարը։

Այսօր ես Կատյայի, նրա ընկերոջ՝ Ջեյմսի եւ նրա եղբոր հետ գնացել էինք «Փեյնթբոլ» խաղալու։ Այնքան ժամանակ է, ինչ պատերազմ-պատերազմ չէի խաղացել։ Դա բավականին զվարճալի էր։ Իմ «հարյուրամյա ես»-ը այնքան ժամանակ էր զբաղեցնում իմ բացարձակ մասը, որ «ամեն ինչ այնքան էլ չէր ուզվում, ոչ մի ոգեւորություն չկար»։

Երեկ, երբ Կատյայի հետ պայմանավորվում էինք այս միջոցառման մասին, ես նրան ասացի (իսկ այսօր աշխատանքից հետո քնի համար մնացել էր ընդամենը երեք ժամ, մինչ այդ մենք մեկ շաբաթ աշխատել էինք վայրի տեմպով). «Վաղը խաղալու եմ զոմբիի պես։ Քայլելու եմ «Resident Evil»-ի մեռելների պես եւ բոլորին մերկ ձեռքերով, առանց փամփուշտների, տապալելու եմ»։ ?

ԵՐԿՐՈՐԴ ՀԱՆԴԻՊՈՒՄ

— Ինչպե՞ս անվանեմ քեզ։ Դու սպասում ես, որ ես ինքս գուշակեմ։ Ես քեզ այնքան երկար ժամանակ կորցրել էի տեսադաշտից։ Եվ հիմա նորից գտա։ Իսկ չէ՞ որ դու միշտ էլ եղել ես։ Պարզապես ես մոռացել էի...

— Իսկ հիշո՞ւմ ես, մինչեւ քո տասներեք տարեկանը բոլորը քեզ Սենյա էին կոչում։ Նույնիսկ տարօրինակ է հիմա արտասանել այդ անունը։ Ես ուզում եմ պատմել քեզ, որ ապագայում, քո տասնինը տարեկանում, երբ իմանաս, որ Սենյա-ն Արսենի անվան կրճատ ձեւն է, դու անասելի ուրախ կլինես՝ չիմանալով, թե ում շնորհակալություն հայտնես այդպիսի երջանկության համար՝ Սյոմա անունը կրելու լիակատար օրինականության համար։ Ինձ համար հիմա հեշտ չէ պարզապես, ասենք, առանց աչք թարթելու անել մի այնպիսի հսկայական բան, ինչպիսին դու կանես քո ժամանակում ինձ համար՝ այսօրվա։ Ինչի՞ մասին եմ խոսում։ Դու հրաժարվելու ես Սենյա անունից։ Հավերժ։ Այն փոխարինվելու է Սյոմա անունով, որը մինչ այդ լսել էիր միայն մի քանի հոգուց, որոնք դիմում էին քեզ։ Եվ հնչողությամբ այն քեզ համար հիմա գրեթե քաղցր է։ Ես այսօրվա ժամանակում դրան լիովին սովորել եմ՝ կյանքիս մեծ մասը այլեւս Սենյա չլինելով։ ԻՍԿ ՉԷ՞ ՈՐ ՍԱ ՔՈ ՎԱՍՏԱԿՆ Է։ ՍԱ ԱՐԵԼ Է ԴՈՒ։ Եվ առնվազն դավաճանություն կլիներ իմ կողմից հիմա քեզ համար ուրիշ անուն կամ մականուն հորինելը, երբ դու այնքան բան ես արել ինձ համար, եւ երբ քո երազանքը՝ ահա այն։ Իսկ ինչպե՞ս կարելի է մարդուց խլել երազանքը։ Երբեք!!! Ոչ-ոչ-ոչ-ոչ-ոչ։ (արտասանվում է «Մի կատակիր Զոհանի հետ» ֆիլմի պես)

Մի բան է՝ համոզել ինչ-որ մեկին որոշակի բաների վերաբերյալ հայացքների հարցում, կամ ինքդ համոզվել։ Բայց երազանքը։ Սա բոլորովին առանձնահատուկ երեւույթ է։ Եվ չէ՞ որ մարդը երազանքներում չի կարող (հաճախ) իրեն վատ բան ցանկանալ։

Այնպես որ դու՝ Սյոմա ես։ Իսկ ես՝ Սեմյոն։ Առավել եւս, որ արդեն հարյուր տարեկան եմ։ Բայց մենք մեկ մարդ ենք։ Այդ պատճառով իմ մտերիմ եւ սիրելի մարդիկ ինձ մեջ տեսնում են քեզ եւ ինձ կոչում են Սյոմա կամ Սյոմկա։ Ինձ դուր է գալիս։ Եվ նույնիսկ երբ Սյոմիչ, Սյոմսկի կամ, ինչպես մի քանի անգամ ինձ անվանել է Յուլյան՝ Սյոմգա (նրանից դա քնքուշ էր հնչում, բայց հուսով եմ՝ ուրիշ ոչ ոք ինձ այդպես չի անվանի)։ Իսկ Ժենյան, երբեմն էլ Օլյան մյուս Յուլյայի հետ՝ Սյոմկին։ Լավ է ցանկացած տարբերակ։ Ինձ Սեմյոնն էլ է դուր գալիս։ Թող որ նա «նոր է հարյուր տարեկան դարձել»։ Ի՞նչ կարող ես անել։ Բայց այս ամենը, իհարկե, կախված է նաեւ այն մարդուց, ով դիմում է ինձ։

ԽԱՂ

Տասնմեկերորդ ժամին մենք հասանք փեյնթբոլի հրապարակ։ Մեզ տվեցին հրացաններ՝ ներկով լցված գնդակներով։ Խաղում էր մոտ տասներկու հոգի։ Մեզ բաժանեցին երկու թիմի՝ պոստը պաշտպանող եւ հարձակվող։

— Այսօր քո օրն է։ Ես ուզում եմ թույլ տալ քեզ հիմա լինել ես, — ասացի Սյոմային։

Նա «միացավ» ոչ միանգամից, միայն երկրորդ փուլից։ Բայց թե ինչպես։ Հագանք քողարկող կոստյումներ, դիմակներ, եւ առաջ հանուն հայրենիքի։

Խաղացինք երկու փուլ։ Առաջինը երկար չտեւեց, ես ընդամենը մի քանի հոգու «սպանեցի», նախքան ինձ կրակեցին։ Բայց երկրորդում ռեւանշ վերցրի։

Ես սկզբում պաշտպանում էի պոստը, մինչեւ մեր բոլորին սպանեցին։ Հետո կրակեցին նաեւ ինձ, բայց վերջին պահին մեր թիմի վերջին կենդանի խաղացողը փրկեց ինձ։ Ես այնպես պտտվեցի, շրջանցեցի հակառակորդին թիկունքից։ Չորս կրակոցով միանգամից երեքին տապալեցի։ Ուղիղ Ռեմբո։ ? Ողջույն ձեզ, Սիլվեստր Ստալոնե։ Դուք իմ կուռքն եք։ Հարգանք եւ պատիվ։

Հետո կենդանացրի իմ թիմի ուղիղ երեք (!!!) անդամի։ Եվ այն ժամանակ, երբ մեր պաշտպանությունը նորից հավաքված էր, մենք վազում էինք, սպանում եւ հարվածում հակառակորդին։ Ես «լեռնային այծի» պես ցատկում էի, սուզվում արգելապատնեշների հետեւում՝ փրկվելով փամփուշտներից, իսկ հետո կտրուկ դուրս էի գալիս՝ հարձակվելով «թշնամու» վրա, որը նույնպես չէր քնում եւ կենդանացնում էր «իրենց»։ Ինչ-որ պատճառով ոչ ոք, ինձ պես, չէր ցատկում, չէր սողում եւ, չխնայելով իրեն, չէր ներդնում իր ամբողջ ուժը։

Որովհետեւ Սյոման այլ կերպ չի կարող։ Նրան կամ կռվել է պետք, կամ բազմոցին պառկել։ Տարբերակ չկա։ Իսկ շուրջբոլորը բոլորը վազում էին, կամ քայլում, կամ տեղաշարժվում չորեքթաթ՝ նայելով շուրջը։

Տարված խաղից հետո ես ինձ զգում էի այնպես, կարծես երկար բացակայությունից հետո գնացել էի ֆիզկուլտուրայի դասի։ Է՜հ։ Հետաքրքիր էր։ Եվ էլի... մենք հաղթեցինք։

Երկրորդ թիմում միայն տղամարդիկ էին, իսկ մեզ մոտ, բացի ինձանից եւ Ջեյմսից՝ նրա եղբոր հետ, Կատյան եւ եւս երկու կին։ Թեեւ ինքնավստահ է, բայց ուզում եմ պարծենալ (առանց կեղծ համեստության). հաղթեցինք իմ շնորհիվ։ Ուռա՜։ Ես պաշտպանեցի Ռուսաստանի պատիվը։ Հայրենիքը ինձ չի մոռանա, չպետք է մոռանա։

Թեեւ... Ոչ-ոչ-ոչ-ոչ-ոչ-ոչ։

— Իրականում մենք քո շնորհիվ հաղթեցինք, Սյոմ։ Եվ... գիտե՞ս, Պավելը հպարտ կլիներ քեզանով։ Հատկապես այն տղա Պավելը՝ քո լավագույն ընկերը։

Նա շփոթված ժպտում է ինձ։

— Շնորհակալություն։ Հրացանը հիանալի է։ Դե, ես գնամ, էլի կտեսնվենք, հա՞։

— Իհարկե։ Այլեւս երբեք մի լքիր ինձ։

ԵՎՍ ՄԵԿ ԱՆՈՒՆ

Ի դեպ, մոռացա ասել իմ անվան եւս մեկ ձեւի մասին, որին ես լիովին սովորել եմ եւ որը սիրել եմ։ Այդ անունը՝ Սայմոն է։ Երբ 2003-ի ամռանը նոր էի ժամանել Անգլիա, իմ սուպերվայզերը, որը դժվարությամբ էր փորձում արտասանել «Սեմյոն»-ը, վերջապես հայտարարեց մի բան, ինչպիսին՝

— O! Your name it’s Simon! Okay?!

— Okay, — պարզապես պատասխանեցի ես։ ?

Այդ ժամանակից ի վեր բոլոր օտարերկրացիներին ես ներկայանում եմ որպես Սայմոն։ Եվ ինձ, ընդհանուր առմամբ, նորմալ է անվան այս ձեւը։ Եվ նրանց համար էլ հեշտ է արտասանել։ Եվ ոչ ոք հինգ անգամ չի վերահարցնում, ինչպես երբ ներկայանում ես «Սեմյոն»։

02 նոյեմբերի, 2008