Իմ կյանքի գլխավոր կարգախոսը՝ «խուճապի չմատնվել», հիմա չի աշխատում։ Ամեն ինչ անջատվել է։ Մնացել ենք միայն ես եւ դեսպանատունը։ Ամեն ինչ մոտենում է, երեք օրից կիմանամ՝ այո, թե ոչ։ Փաստաթղթերը դեռ հավաքված չեն, մտքերս՝ նույնպես։ Փորձում եմ համացանցում ինչ-որ հուշումներ գտնել, կարծես սա «Ֆորտ Բոյար» լինի, իսկ ես՝ Պասպարտուն։ Գլխումս ինչ-որ պատճառով միայն բացասական ելքն է, պատկերացնում եմ, թե ինչպես են ինձ ասում «ՈՉ»։ Դա կարող է լինել մայրենի լեզվիս պատճառով (վախից կարող է կոկորդումս խրվել) կամ օտար լեզվի պատճառով՝ այն էլ կարող է գոլորշիանալ, եւ ես միայն հիմար ժեստեր կանեմ։ Ուզում եմ աղոթել Ամենակարողին, ծնկի գալ դեսպանի առաջ, ինչ ասես՝ անել, միայն թե տան!