Մեկ ամիս անցավ այն պահից, երբ վերջին անգամ գրեցի։ Երկար ժամանակ է։ Անկեղծ ասած, հիմա էլ չէի գրի, եթե չլիներ այն դեպքը, որը պատահեց ինձ հետ այսօր։ Բայց ամեն ինչ հերթով։

Աշխատանքը գայլ չէ...

Աշխատելը լավ է։ Հատկապես, երբ սովորում ես ու հարմարվում։ Ինչպես երկրին, այնպես էլ աշխատանքին։ Այն, որ հարմարվել ես, հեշտ է հասկանալ՝ դու դադարում ես քեզ «ֆիլմի մեջ ապրող» զգալ, եւ մշտական ժպիտները քեզ վրա ոչ մի տպավորություն չեն թողնում։ Իսկ այստեղ ոչ բոլորն են ժպտում եւ ողջունում։ Աշխատանքին հարմարվելը կա, բայց կախված է աշխատանքի տեսակից։ Աշխատանքի հարցում բախտս բերեց, որովհետեւ այնտեղ ես գոնե շփվում եմ ամերիկացիների հետ, ինչը անկասկած պլյուս է։ Մեկ այլ բան է, որ ստիպված ես շատ վազվզել սննդի, պատվերների եւ այլնի հետ։ Մատուցող լինելը բնավ վատ չէ, բայց ես չէի կարողանա այդպես աշխատել ողջ կյանքում։ Մենք ունենք մոտ 5-6 մատուցողուհի, հիմնականում տարբեր երկրներից գաղթած, որոնք ռեստորանում աշխատում են մշտական հիմունքներով։ Սա զվարճալի չէ, ասեմ ձեզ։ Բայց որպես սեզոնային աշխատանք՝ ընդհանրապես հիանալի է։ Դրա համար անհրաժեշտ է լավ անգլերեն, գոնե...

Հիմա ավելի մոտիկից ժպտացող ամերիկացիներին եւ բուն ԱՄՆ-ի մասին, իսկ հետո՝ այսօրվա օրվան։

Լուսնի հակառակ կողմը

Մարդիկ ամենուր նույնն են։ Թե՛ Ռուսաստանում, թե՛ ԱՄՆ-ում։ Տարբերությունը միայն այն է, որ եթե դու ԱՄՆ-ում բոլորին եւ ամենուր ժպտաս՝ դա նորմալ է։ Աշխատանքի վայրում դա ընդհանրապես շատ ողջունելի է։ Ռուսաստանում բոլորին դա չի հետաքրքրում։ Ես չգիտեմ, թե ինչպես կնայեն ինձ մետրոյում, երբ վերադառնամ տուն, բայց այդ մասին մտքերը միայն ավելի են լայնացնում ժպիտս։

Փոքրիկ ամերիկյան նշում։

Իրականում այստեղ՝ Մասաչուսեթսում, թեեւ ժպտում են շատ ավելի հաճախ, քան մեր անծայրածիր Հայրենիքում, կան բազմաթիվ սուբյեկտներ, որոնց վրա նույնիսկ նայել չես ուզում։ Մասնավորապես, իմ ռեստորանի ամերիկացի խոհարարուհիներից մեկը՝ ողջ տիեզերական վիշտը արտացոլված է նրա դեմքին ԱՄԵՆ ՕՐ։ Ես չգիտեմ, թե ինչպես կարելի է ապրել այդպիսի դեմքով :) Ընդհանրապես, մասաչուսեթսցիները (եթե նրանց կարելի է այդպես անվանել :D), եւ Նոր Անգլիայի մնացած բոլոր բնակիչները, իրենց չժպտալու պատճառով մյուս բոլոր ամերիկացիների կողմից համարվում են պահպանողական եւ կեղծավոր։ Միգուցե կարծրատիպ է, միգուցե՝ ոչ։

Ես եղել եմ նաեւ Բոստոնում՝ գեղեցիկ, հանգիստ քաղաք։ Հաճելի էր այնտեղ հայտնվել ամերիկյան գյուղից հետո։ Գեղեցիկ այգի, մարդիկ արեւայրուք են ընդունում՝ ոչ թե Նյու Յորքի Սենթրալ պարկի փոքրացված պատճենը, այլ հակառակը՝ «մայրը»։ Բոստոն Քոմոնը՝ բոստոնյան այգին, ԱՄՆ-ի ամենաառաջին հասարակական այգին է։

Մենք մի փոքր զբոսնեցինք Չայնաթաունով, մեզ զգացինք մի տեղ Չինաստանի, Ճապոնիայի, Կորեայի եւ Թաիլանդի միջեւ :)

Բոստոնում շատ հուշարձաններ կան՝ հիմնադիր հայրերին, Քաղաքացիական պատերազմում զոհվածներին, Անկախության պատերազմում զոհվածներին։

Հետաքրքիր է նայել, թե ինչպես են հին շենքերը հարեւանություն անում հսկայական երկնաքերերի հետ։

Բոստոնի մոտ կա Քեմբրիջ (ոչ թե այն Քեմբրիջը, որ Անգլիայում է, այլ Քեմբրիջը, որտեղ գտնվում է Հարվարդը)՝ սա առանձին աշխարհ է։ Աշխարհ, որտեղ քիչ են մեքենաները եւ շատ են հեծանիվները։ Որտեղ հանգիստ է, որտեղ ուսանողները երեկոյան հավաքվում են տարբեր սրճարաններում, որտեղ 17-րդ դարում կառուցված հին շենքերը հարեւանություն են անում նոր գերժամանակակից մասնաշենքերի հետ, որտեղ փողոցներում երաժիշտները կիթառ են նվագում։ Այստեղ զգում ես, որ սա այն վայրն է, որտեղ դու կցանկանայիր սովորել։ Անկեղծ ասած, ես խենթի պես նախանձում էի այն տղաներին ու աղջիկներին, որոնք վոլեյբոլ էին խաղում իրենց հանրակացարանի բակում (այնտեղ նույնիսկ լողավազան կար!)։ Ո՞վ չէր նախանձի, չէ՞ :)

Մենք ուզում էինք մտնել հարվարդյան թանգարաններ, բայց դրանք արդեն փակ էին՝ ուշ էր։

Հրաժեշտ տալով հանգիստ Քեմբրիջին, որտեղ այգով լկտիաբար վազվզում էին սկյուռիկները՝ երեկոյան վազքով զբաղվող մարդկանց հետ միասին, մենք նստեցինք մետրո, որն այստեղ «train» է, որովհետեւ այն դուրս է գալիս մակերես, հասանք South Station, որն այստեղ 3-ը 1-ում է՝ մետրոյի կայարան, կայարան եւ ավտոկայան, եւ հեռացանք, բայց ես անպայման կվերադառնամ այստեղ եւս մեկ անգամ՝ թանգարանների եւ MIT-ի համար։

Մի՛ մտածիր այդ մասին

Հիմա անմիջապես այն մասին, թե ինչը (ավելի ճիշտ՝ ով) դրդեց գրել այս էջը։

Այսօր իմ առաջին (եւ վերջին) աշխատանքային օրն էր երկրորդ աշխատանքում։ Իմ մենեջերի ասած պաշտոնական վարկածի համաձայն՝ այս աշխատանքը պարզապես ինձ համար չէ։ Իհարկե ինձ համար չէ, ես չէի պատրաստվում ողջ կյանքում սուպերմարկետի դարակներին սոուսներ եւ հանքային ջրի շշեր դասավորել, ինչպես նա։ Ես նրան դա չասացի, իհարկե։ Թեեւ իմ կարծիքով, նա պարզապես հիմար է։ Տանտիկինն ինձ ասաց, որ միգուցե նա պարզապես առավոտյան ոչ այն ոտքի վրա է արթնացել։ Կամ այնտեղ նրա կյանքում ինչ-որ խնդիրներ կան։ Իսկ ո՞վ է դրանում մեղավոր, ես, թե՞ ինչ։

Սա իսկապես տարօրինակ է։ Ես ունեցել եմ վճարովի հրահանգավորում, որը տեւել է 2 ժամ, մինչ այդ։ Իսկ այսօր ես աշխատել եմ ընդամենը 1 ժամ։ Սա բացարձակ հիմարություն է։ Նորմալ մարդը, իմանալով, թե որքան ժամանակ է ծախսվել հրահանգավորման վրա, կարող էր գոնե երկրորդ հնարավորություն տալ։ Լավ, իմ 25 դոլարը ես վաստակել եմ՝ առանձնապես չչարչարվելով։ Եվ, ավելի օբյեկտիվ հայացքի համար, ավելացնեմ. ինձ աշխատանքի են ընդունել ոչ թե մենակ, այլ Ղրղզստանից մի տղայի հետ, նա ինձանից արագ էր աշխատում։ Ես կարծում էի, որ խնդիրը ինձ մեջ է, որովհետեւ մենեջերն ասում էր, որ պետք է ավելի արագ աշխատել, բայց մեզ երկուսիս էլ ազատեցին։ Տխուր է, բայց ամեն ինչ, ինչ արվում է, դեպի լավն է։

P.S. Մինչ ես սա գրում էի, ես կերա շատ համեղ պաղպաղակ՝ շոկոլադե՝ կարամելով եւ ձկնիկների տեսքով շոկոլադներով, մմմմմ։ Ընդհանրապես, պետք կլինի առանձին եւ ավելի շատ խոսել սննդի մասին։ Այստեղ կա համեղ սնունդ, բայց մի փոքր անսովոր։ Բայց այդ մասին ավելի ուշ։