Ինձ թվում է, որ այս ծրագրին մասնակցելը շատ նման է լեռ բարձրանալուն: Երբ դու լեռան ստորոտում ես, նույնիսկ չես պատկերացնում, թե ինչպիսին է այնտեղ՝ վերեւում, ինչ կզգաս, երբ հասնես այնտեղ, եւ այդ լեռան տեսարանը քեզ համար անմոռանալի կլինի:

Դու սկսում ես բարձրանալ՝ քայլ առ քայլ: Եվ որքան բարձր ես բարձրանում, այնքան ավելի հեշտ են թվում անցած հատվածները: Գնալով ավելի դժվար է դառնում, որքան բարձր՝ այնքան ավելի սարսափելի: Բայց, այնուամենայնիվ, որքան բարձր՝ այնքան ավելի շատ ես ուզում հայտնվել վերեւում, հասնել նպատակին:

Ես տոմսեր եմ գնել Մինսկ - Վարշավա - Նյու Յորք երթուղով՝ մայիսի 21-ի համար: Եվ ինձ նպատակ եմ դրել՝ հանձնել քննաշրջանը մինչ այդ ամսաթիվը, իսկ ավելի լավ է՝ մեկնումից 5 օր առաջ:

Դեսպանատուն այցելելուց ուղիղ 2 շաբաթ անց ծանուցում եկավ, որ կարող եմ անձնագիրս վերցնել գործակալությունից: Ես երեւի ամբողջ օրը հիանում էի իմ J-1 Visa-ով, ժպտում էի հիմարի պես :))))

Ինստիտուտում ամեն ինչ շատ բարդ է վաղաժամ քննաշրջանի հետ կապված: Հայրիկիս վերցրեցի որպես աջակցություն, եւ մենք գնացինք դեկանատ: Հորինեցինք բացատրեցինք իմ իրավիճակը (չէ՞ որ ես պետք է խնամեմ տատիկիս ;)))) Եվ վաղը կամ մյուս օրը ես կստանամ այդքան սպասված թույլտվությունը: խաչենք մատները

Եվ գլխումս չի տեղավորվում, թե ինչպես հասցնել ամեն ինչ սովորել: Բայց այստեղ էլ որոշեցի ամեն ինչ դասավորել դարակներով: Նախ կհանձնեմ բոլոր ստուգարքները, իսկ հետո նոր կանցնեմ քննություններին: Գոնե ինչ-որ համակարգ է :))))

Ընդամենը մեկ ամսից քիչ ժամանակ է մնացել... Եվ գաղտնի ասեմ ձեզ, որքան մոտենում է թռիչքը, այնքան ավելի ուժեղ է վախի եւ հետաքրքրասիրության խառը զգացումը :))))))