Ժամը 5:30-ին ինձ արթնացրեց ազդանշանը։ Անկեղծ ասած, աչքերս բացել չէի ուզում։ Չէի ուզում նայել այն ամենին, ինչ շուրջս էր եւ շրջապատող մարդկանց։ Ես քնում էի վերին դարակում, ուստի ոչ ոք ինձ վրա հատուկ ուշադրություն չէր դարձնում, բայց փոխարենը ես կարող էի տեսնել, թե ինչ է կատարվում ներքեւում։ Դա շոկ էր։ Կանայք վարսահարդարիչներով վեր էին կենում անկողիններից։ Ոմանք գիշերային դիմակներով էին։ Ոմանք ստուգում էին իրենց փոստը նոութբուքերով։ Ներքեւի դարակի հարեւանուհիս ինձ բարի լույս մաղթեց։ Ես վեր կացա, եւ անմիջապես ինձ մոտեցավ մեր «դայակը»՝ լվացվելու միանգամյա օգտագործման հավաքածուով։ Այն ներառում էր ցնցուղի գել, շամպուն, մազերի կոնդիցիոներ, ատամի խոզանակ, մածուկ, բերանի խոռոչի բալզամ, ածելի եւ օճառ։ Նա նույնպես ինձ բարի լույս մաղթեց եւ հետաքրքրվեց, թե ինչպես է անցել գիշերը, արդյոք պետք է փոխել բարձը եւ արդյոք հարմար է քնել վերին դարակում։ Մինչ ես գնում էի ցնցուղ ընդունելու, լսեցի, թե ինչպես է գիշերօթիկի մեկ այլ «հյուր» բողոքում, որ հարեւան մահճակալը ճռռում է։ Երբ ես վերադառնում էի, աշխատակիցն արդեն յուղում էր այն։ Ճիշտ ժամը 6:30-ին բոլորը պետք է դուրս գային շենքից, իսկ ժամը 7-ին մեզ հրավիրեցին նախաճաշի։
Անկեղծ ասած, ես ակնկալում էի, որ դա կլինի բանջարեղենային ապուր՝ խոզի ուղեղով, ալյումինե ափսեներից, եւ պատրաստվել էի ամենավատին։ Նախաճաշին կային բլիթներ, տաք վաֆլիներ, կրուասաններ (ընտրությամբ), յուրաքանչյուրին՝ 2 ձու, սուրճ սերուցքով եւ մանգո։ Ասել, որ ցնցված էի, նշանակում է ոչինչ չասել։
Տեսնելով, թե որքան թեթեւ եմ հագնված, աշխատակցուհին առաջարկեց ինձ նոր հագուստ վերցնել, ինչպես նաեւ առաջարկեցին հեծանիվ վերցնել, որպեսզի գումար չծախսեմ ավտոբուսի վրա։ Նախաճաշից հետո ես գնացի շփվելու գիշերօթիկի «հյուրերի» փաստաբանի հետ, ինչպես նրանք են նրան անվանում։ Ես նորից պատմեցի ամբողջ պատմությունը, նորից սկսվեցին բանակցությունները հյուրանոցի հետ։ Ինձ ասացին, որ դուռը ՀՆԱՐԱՎՈՐ է բացեն երկուշաբթի օրը։ Պետք էր դիմանալ եւս 2 օր։ Ես դուրս եկա փողոց եւ տեսա երեխաների հետ զբոսնող մայրերի, աշխատանքի շտապող մարդկանց... ամեն ինչ սովորական մարդկանց պես։
Փողոցում ինձ արդեն սպասում էր Հենրին, որը լրջորեն դեռ առաջարկում էր գնալ եկեղեցի։ Ես համաձայնեցի, քանի որ միեւնույն է՝ անելիք չկար... եթե սա լիներ սովորական եկեղեցի, ապա հավանաբար այս պատմությունը չէր մտնի այս պատմվածքի մեջ =)... սա կորեական ուղղափառ եկեղեցի էր։ Պատարագը պարզապես աննկարագրելի էր...
Սկզբում բոլոր նորեկներին (այդ թվում՝ ինձ) ոտքի հանեցին։ Մեր գլխին պսակներ դրեցին եւ հերթ գոյացավ գրկախառնվելու համար։ Այն բանից հետո, երբ ինձ գրկեց մոտ 50 մարդ, մենք նստեցինք պատարագը լսելու։ Այն նվիրված էր նրան, որ մարդիկ ստեղծված են սիրելու համար, եւ Աստված, երբ ստեղծում էր մեզ, մեզ չի ստեղծել դոդոշներ, քանի որ նույնպես սիրում էր։ Հովիվը պարզապես աննկարագրելի էր՝ Անդրեյ Մալախովի եւ Յակուբովիչի խառնուրդ։ Երբեմն նա բարձր գոռում էր եւ ցատկում տեղում, անընդհատ դիմում էր լսարանին։ Պատարագից առաջ մեզ ցույց տվեցին սոցիալական գովազդ եւ տեսանյութեր YouTube-ից։ Հետո սկսվեց վիճակախաղը։ Մեզանից յուրաքանչյուրին դեռ պատարագից առաջ համար էին կպցրել, իսկ հետո հայտարարեցին հաղթող համարը։ ԱՅՆ ԻՄՆ ԷՐ!!!! Ինձ նման (19 համարի տակ) եւս 6 հոգի կար, յուրաքանչյուրին տվեցին 25 դոլարանոց քարտ՝ անվճար սննդի համար =)
Ցավոք, գիշերօթիկ սնունդ տանելը չէր թույլատրվում, ուստի մենք Հենրիի հետ մեզ համար գնեցինք M&MS-ի հսկայական փաթեթ եւ մեծ բուլկի՝ մեջտեղում ջեմով... Այդպես ես ծախսեցի իմ առաջին գումարը Ամերիկայում....
Գիշերօթիկում քնելու ժամը վաղ է՝ երեկոյան ժամը 10-ից հետո ոչ ոքի չեն թողնում։
Ուստի ժամը 8-ի կողմերը ես արդեն վերադարձա եւ գրեցի այս ամենը դայակից խնդրած թղթի վրա։ Երեկոյան մեզ ցույց տվեցին «Աստղային պատերազմներ», իսկ ցանկացողները կարող էին օգտվել ինտերնետից...
Տանը ընկերներիցս ոչ ոք չզարմացավ... մայրս կարծում է, որ ամեն ինչ օքեյ է... կարծես թե այսպես =)
