Այստեղ ես պարզապես կպատճենեմ այն նամակը, որն ուղարկել եմ տուն՝ ընկերուհիներիս, որպեսզի դուք լիովին զգաք իմ հույզերը =)

Հիշո՞ւմ եք, երկու շաբաթ առաջ պատմում էի, որ գնացել էի հարցազրույցի մեքսիկական ռեստորան՝ քաղաքի ամենախենթ տեղը՝ Señor Frog's???

Երբ ես դեռ հարցազրույցից առաջ գարեջուր էի խմել???? Դե, ուրեմն... երեկ ես շատ վատ տրամադրություն ունեի, քանի որ այն հավելյալ աշխատանքը, որի վրա հույս էի դրել, խաբեություն դուրս եկավ։ Իրոչկան՝ Ուլյանայի ընկերուհին, ինձ ուղարկեց իր «հալտուրան»՝ նրան առաջարկել էին 4 ժամով թռուցիկներ բաժանել երեկույթի ժամանակ 40 դոլարով... Դա շատ լավ է համարվում... բայց նրա մոտ ոչինչ չստացվեց, քանի որ նա այդ ժամանակ աշխատում է... եւ նա տվեց ինձ համարը, ասաց, որ հանդիպեմ այդ կնոջ հետ... կինը ռուս էր, նա իր գեղեցկության սրահն ուներ։

Ես նրա մոտ գնացի աստված գիտի ուր (այն կենտրոնից հեռու, որտեղ ես ապրում եմ դաունթաունում (դա բիզնես թաղամաս է)։ Նա ինձ բացատրում էր ամեն ինչ ապրանքների մասին, թե ինչ պետք է ասեմ, ցույց էր տալիս գնացուցակը... իսկ հետո ցույց է տալիս այն վայրը, որտեղ լինելու է երեկույթը... Պարզվեց, որ պարզապես փողոցը կփակեն, եւ այնտեղ շատ մարդիկ կհրմշտվեն... ոչ մի առանձնահատուկ բան.... երբ հարցրեցի, թե ինչպես է վճարելու, նա ասաց՝ վաճառքից... եւ դա նշանակում է, որ ոչինչ չի վճարի... իսկ երբ հարցրեցի, թե որքան պետք է աշխատել, նա պատասխանեց՝ ՄԵԿ ԺԱՄ։ Այսինքն՝ ես պետք է 1 ժամ գնամ այնտեղ, 1 ժամ անվճար աշխատեմ, հետո էլ 1 ժամ հետ գամ... բայց ես համաձայնեցի, որովհետեւ հեռանկարում, հնարավոր է, նա ինձ ինչ-որ բանով օգներ, նա ասաց, որ շատ կապեր ունի եւ կօգներ ինձ գտնել դայակի կամ մաքրուհու աշխատանք... կարճ ասած, ես հիմարություն արեցի։ Տուն վերադարձա շատ հիասթափված։

Իսկ հետո մի բան հիշեցի։ Երկու օր առաջ, երբ թռուցիկներ էի բաժանում, փողոցում մի կին մոտեցավ ինձ եւ սկսեց հարցնել, թե ինչպես եմ աշխատում, օրական քանի ժամ, որքան եմ ստանում... ընդհանրապես, ես փողոցում բոլորի հետ զրուցում եմ, այլապես շատ ձանձրալի է կանգնելը... ինձ արդեն 2 անգամ առաջարկել են ամերիկյան քաղաքացիություն եւ մոտ 700 անգամ՝ գնալ լողափ (գիշերը))))))). Կարճ ասած, երբ նա սկսեց ինձ տալ այդ բոլոր հարցերը, ես չզարմացա եւ ազնվորեն պատասխանեցի... իսկ հետո նա ինձ տվեց մի թղթիկ՝ ռեստորանի հասցեով եւ իր երաշխավորությամբ։ Ասում է՝ եթե քեզ նորմալ աշխատանք է պետք, ապա գնա այնտեղ, նրանց հիմա հոսթես է պետք։ Հոսթեսը մարդկանց տեղավորում է, մենյու տալիս։ Մատուցողից վատ է, աշխատավարձը՝ ավելի բարձր, բայց թեյավճար չկա։ Ես նույն երեկոյան գնացի այդ ռեստորան, ինձ ասացին, որ հիմա busy են (նշանակում է՝ շատ հաճախորդներ կան, բոլորը զբաղված են), որ ցերեկը գամ։ Ես ցերեկը եկա, ինձ ասացին, որ մենեջերները խորհրդակցության են, որ հաջորդ օրը գամ.... եւ կարճ ասած, երեկ ես առանց այն էլ ամեն ինչ փչացրել էի այդ հավելյալ աշխատանքով, որոշեցի ավելացնել եւ մտնել այդ ռեստորան՝ աշխատանքի մասին իմանալու։ Եկա, խոսեցի մենեջերի հետ, ժպտացի, նա ինձ տվեց application list (աշխատանքի դիմում), ես գրեցի իմ աշխատանքային փորձի մասին (հորինված), գրեցի երաշխավորող մարդկանց (մենք միշտ իրար ենք գրում)։ Նա կարդաց այդ ամենը եւ ասաց վաղը ժամը 2-ին գալ հարցազրույցի (այսինքն՝ արդեն այսօր)։ Դե, դա ԱՐԴՅՈՒՆՔ էր, որովհետեւ սովորաբար ասում են՝ մենք ձեզ կզանգահարենք։ Ես դուրս եկա մի փոքր ավելի ուրախ, քան էի... եկա տուն եւ հիշեցի, որ ես դեռ ունեմ Señor Frog's-ը (ուր եկել էի կիսահարբած հարցազրույցի, նամակի սկզբում հիշեցրել էի)։ Սովորաբար, եթե նրանք չեն կարող կամ չեն ուզում ձեզ վարձել, ասում են՝ մենք ձեզ կզանգահարենք երկու շաբաթվա ընթացքում։ Եվ, իհարկե, չեն զանգահարում։ Դե, ես թքեցի դրա վրա, պատշաճ հագնվեցի եւ գնացի այնտեղ... գալիս եմ, ասում եմ՝ Կարլիտոս, այսպես ու այնպես... խոստացել էիր ինձ վարձել, ինձ աշխատանք է պետք... ես եկել եմ աշխատելու, ուղիղ երկու շաբաթ անցավ։ Արդեն արա։ Նա ասում է՝ որքա՞ն ժամանակով ես այստեղ։ Ես ասում եմ՝ վիզան ավարտվում է սեպտեմբերի վերջին, նա՝ ի՞նչ, ընդամենը մեկ ամսո՞վ (երբեք չի կարելի ասել, որ մեկ ամսով, այլապես չեն վարձում)։ Ես ասում եմ՝ դե, իրականում ես ավելի շուտ եմ թռչում, քան մեկ ամիսը... եւ շարունակում եմ։ Ես ռուս եմ, ինձ համար դժվար է Ամերիկայում աշխատանք գտնել, մրցակցել իսկական ամերիկացիների հետ... Դու ինձ հասկանում ես, դու Մեքսիկայից ես (հա-հա-հա, տեսնեիք նրա դեմքը)։ Ես ասում եմ՝ 19 տարեկան եմ, բնակարանի վարձը վճարելու գումար չունեմ, գնալու տեղ չունեմ եւ ես ՈՒԶՈՒՄ եմ այստեղ աշխատել, դու խոստացել էիր։ Եթե ոչ հոսթես, ես պատրաստ եմ օգնել խոհարարին, ես լավ եմ պատրաստում մեքսիկական խոհանոց... իմ մենախոսությունից նրա աչքերը դուրս եկան։ Նա ասում է՝ օքեյ, արի ժամը 6-ին։ Ինչին ես պատասխանում եմ՝ ես 3-ից 6-ը թռուցիկներ եմ բաժանում, այնպես որ կգամ միայն 6:30-ին։ Նա ինձ նայում է ընդհանրապես արդեն որպես լեմուր... Դու թռուցիկնե՞ր ես բաժանում։ Ես ասում եմ նրան՝ դե այո, դա ընդհանրապես fucking job է... բայց ինձ փող է պետք, ասում եմ։ Եվ ես կառչել եմ դրանից։ Ես ատում եմ այն, բայց ես պատասխանատու եմ, այնպես որ կաշխատեմ մինչեւ 6-ը, իսկ հետո կգամ այստեղ։ Նա ծիծաղեց, ասաց՝ արի։

Ես եկա 6:30-ին, բոլորն ինձ ասում են՝ Կարլիտոսը 7-ից հետո կլինի... դե ես մտածում եմ՝ ամեն ինչ վատ է, նստում եմ բարում, սպասում։ Բոլորի հետ ծանոթանում եմ։ Ասում եմ, որ ես այնտեղ եմ աշխատելու... մեզ է մոտենում Կարլիտոսը, իսկ ես նստած եմ բարում, ինձ արդեն անվճար կոլա են լցրել, 2 մատուցող եւ բարմեն կանգնած են, զրուցում են ինձ հետ... եւ նրանք նրան ասում են... հիանալի է, այս աղջիկը հիմա մեզ հետ է աշխատում.... նա՝ ՕՕ, իսկապե՞ս... եւ դիմում է ինձ, Այդ դեպքում ես չեմ հասկանում, ինչո՞ւ չես աշխատավայրում։ Գնա արագ.... ԱՅԴՊԵՍ ԵՍ ԱՇԽԱՏԱՆՔ ՍՏԱՑԱ ԼԱՎ ՌԵՍՏՈՐԱՆՈՒՄ)))))))))))

Ես շաբաթական 28 ժամ ունեմ՝ 6-ից 10-ը, ստանալու եմ 10 դոլար։ Ռեստորանում ես դեռ 3 օրվա մարզումների մեջ եմ, եւ դրանք չեն վճարվում, այս կիրակիից արդեն ինձ պաշտոնապես մտցնում են ժամանակացույցի մեջ եւ սկսում են չափել աշխատանքային ժամերը...

Երեկ, մինչ ես կանգնած էի իմ սեղանի մոտ, մի տղամարդ մոտեցավ ինձ, հարցնում է՝ ինչն ինչոց է, ինչո՞ւ եմ դեռ առանց համազգեստի, որտեղի՞ց եմ...))) իսկ հետո ասում է՝ օքեյ, Welcome aboard... (ողջունում ենք ձեզ նավի վրա)։ Ինձ մոտ է վազում Կարլիտոսը (նույն մենեջերը), ասում է՝ ԻՆՉՊԵ՞Ս ԵՍ։ Ես ասում եմ՝ օքեյ, իսկ ի՞նչ է եղել։ Նա ասում է՝ դու հիմա խոսում էիր ռեստորանների ամբողջ ցանցի տնօրենի հետ... իսկ նա իրականում ՇԱՏ հայտնի է, դրանցից 5 հատ կա տարբեր երկրներում... նույնիսկ Ավստրալիայում կա։ Նա ասում է, որ քեզ բոսն ասաց... եւ ես այնքան համեստ, դե նա ինձ ասաց, որ ես նավի վրա եմ.... Կարլիտոսը ժպտաց, ասում է՝ ապրես, նշանակում է ամեն ինչ կարգին է)))))

Կարճ ասած, այսպիսի նորություններ ունեմ։ Շատ լավ։ Ես սպասում եմ հաջորդ շաբաթվան, որպեսզի համոզվեմ, որ ամեն ինչ իսկապես կայուն եւ լավ կլինի, եթե այդ ամենը իսկապես այդպես լինի, ապա ես կփոխեմ տոմսերը Հոնոլուլուից ավելի ուշ ժամկետի։ Նյու Յորքից ես թռչում եմ սեպտեմբերի 15-ին, բնականաբար, այդ ժամանակ էլ կթռչեմ։ ԲԱՅՑ ես պլանավորել էի նաեւ օգոստոսի 27-ից մինչեւ սեպտեմբերի 15-ը անցկացնել մեյն լենդում (մեծ ցամաք)։ Այնտեղ ապրել ռուսների հետ Նյու Յորքում եւ եթե ստացվի, ինչ-որ տեղ գնալ։ Այստեղ ես արդեն ընկերներ ունեմ, երիտասարդ, ի դեպ )))), .. Կարծես թե այս գրեթե 3 շաբաթվա ընթացքում ես կհասցնեմ շատ գումար վաստակել եւ ժամանակ անցկացնել այն տղաների հետ, որոնց արդեն իսկապես լավ գիտեմ, որոնց հետ մենք ամեն օր ինչ-որ զվարճալի բան ենք հորինում, ինչ-որ տեղ գնում... իսկ ճանապարհորդել ես միշտ կհասցնեմ։ Այս դեպքում ես կարծում եմ՝ խելամիտ է փոխել տոմսերը։