Վաղուց չէի գրել! Ներողություն խնդրում եմ։ Ամոթ է գրելը) որովհետեւ դեռ աշխատանք չեմ գտել։ Գնում-գալիս եմ, ռեզյումեներ թողնում, բայց ամեն ինչ ապարդյուն է։ Ի՞նչ է սա... դե ոչինչ, հուսահատվել չի կարելի)

Հիմա մի քանի հետաքրքիր փաստ այստեղ իմ կյանքի եւ ընդհանրապես Աֆրիկայի մասին։

Նախ, ես տեղափոխվեցի նոր հոսթել։ Նախորդը կոչվում էր «Մեծ կապույտ ուսապարկ», եթե թարգմանենք) նորը կոչվում է՝ «Երկու օվկիանոս»։ Եվ այստեղ ամեն ինչ կապույտ եւ երկնագույն երանգների մեջ է։ Դա այնքան կանացի է՝ բնակարանն ընտրել ըստ գույնի, չէ՞) Բայց ոչ։ Գործը գնի մեջ է։ Այստեղ ավելի էժան է, եւ վերջ։

Հիմա կարող եմ համեմատել երկու հոսթելները։ Այնտեղ ուսանողներն ավելի շատ էին, այստեղ ինչ-որ բոլորը մեծահասակներ են..

Նոր հոսթելում ԿԱՐԱԿԱՆՆԵՐ կան։ Այնքան մեծ չեն, որքան Իլյուխայի աշխատավայրում (նա ինձ պատմում էր, որ այնտեղ սեղանների տակ ընդհանրապես ինչ-որ փղեր են քայլում), բայց այնուամենայնիվ՝ կարականներ են։

Երեկ ինձանից եւ կարականներից բացի հոսթելում ապրում էր ընդամենը երեք տղամարդ.. մի քիչ վախենալու է, չէ՞) Բայց այսօր մի սիրուն լեհուհի եկավ, եւ հիմա մենք արդեն երկուսն ենք՝ գեղեցիկ սեռի ներկայացուցիչներս։

Ես հիմա նստած գրում եմ այս ամենը, իսկ դրսում ինչ-որ սարսափելի բան է կատարվում։ Բոլորը գոռում են, երգում, ողջունում են միմյանց։ Իմ բոլոր հարեւանները վազեցին պատշգամբ։ Ես էլ գնացի) Պարզվեց, որ Քեյփթաունում անցկացվում է հսկայական ամենամյա հեծանվավազք)

Ի դեպ, ես հիմա ապրում եմ կենտրոնական փողոցում։ Գիշերը եւ երեկոյան ավելի լավ է դուրս չգալ, իսկ մնացածը՝ հիանալի է) Ամբողջ կյանքը պատուհաններիս տակ է։ Ճիշտ է, գիշերները ինչ-որ մեկը անընդհատ գոռում է, բայց դե ոչինչ։

Կարեւոր նշում։ Ես եղել եմ McDonald's-ում (չէի կարող բաց թողնել այն եւ չհամեմատել մերինի հետ) եւ կարող եմ հաստատ ասել, որ աֆրիկյան McDonald's-ը լիովին անօգուտ է։ Եվ գիտե՞ք ինչու։ Որովհետեւ այստեղ պանրային սոուս չկա։ Ամեն ինչ միանգամից պարզ է, չէ՞