Բոլորը վախեցնում են, որ մայիսին մերժումները անթիվ-անհամար են։ ԲԱՅՑ! Այս տարվա մայիսի 21-ին ես հարցազրույցի էի հրավիրված դեսպանատանը։ Կասկածներ ունեի, որ կարող են մերժել, բայց մերժման իրական պատճառներ չկային, բացի աշխատանքային առաջարկի (offer) բացակայությունից եւ թույլ անգլերենից։ Մնացած առումներով իրավիճակս բավականին նորմալ է. 19 տարեկան եմ, երրորդ կուրսի ուսանող եմ եւ սովորում եմ հեղինակավոր ինստիտուտում՝ ինձ դուր եկող մասնագիտությամբ։ Ծնողներս սովորական մարդիկ են, աշխատում են եւ կարող են օգնել ինձ, եթե անհրաժեշտ լինի։ Բայց, ինչպես ասում են, երբեք չգիտես, թե երբ բախտը երես կթեքի քեզնից։

Հարցազրույցը նշանակված էր ուրբաթ առավոտյան ժամը 6:30-ին, երբ մենք երրորդ դասաժամին ունեինք մասնագիտական առարկայի դասախոսություն, եւ եթե բաց թողնեի այն, կարող էի խնդիրներ ունենալ ստուգարք ստանալու եւ քննություն հանձնելու հետ։ Արթնացա ժամը հինգին, մինչ լվացվեցի ու նախաճաշեցի, ժամացույցի մեծ սլաքը մոտեցավ 8-ին։ Մտածեցի՝ կուշանամ, բայց բարեբախտաբար, վաղ առավոտյան ճանապարհները դատարկ էին, եւ ես դեսպանատուն հասա ընդամենը 30 րոպեում։ Մոտեցա Շալյապինի հուշարձանին, նրա ոտքերի մոտ արդեն հավաքվել էր մոտ 30 ուսանող։ Բոլորը տարբեր կերպ էին հագնված, բայց գերակշռում էր casual-style-ը, երեւի գործակալության խորհրդով։

Ժողովուրդը գնալով ավելանում էր, հուշարձանի մոտ ամբոխ էր հավաքվել, հետիոտներին երբեմն դժվար էր անցնել այդ հրմշտոցի միջով, եւ նրանք բոլորը զարմանում էին երիտասարդների նման մեծ քանակի հավաքվելու վրա։ 7-ին մոտ եկան գործակալության աշխատակիցները՝ Իվանը, Նատալյան, Մարինան, Ժենյան։ Բոլորին հավաքեցին հուշարձանի մոտ կիսաշրջանաձեւ, Իվանն ու Մարինան բարձրացան հուշարձանի մոտ եւ սկսեցին կարդալ ազգանունները եւ բաժանել «խումբ/համար» տեսակի համարներ։ Ինձ հասավ 2/58 համարը՝ երկրորդ խումբ եւ 58-րդ հերթական համարը։ Խմբերում կար մոտ 70 մարդ, ընդամենը երկու խումբ։ Միայն գործակալությունից 130-140 ուսանող եւ եւս նույնքան ուսանող այլ գործակալություններից, Բոլշայա Դմիտրովկայի հետիոտնային գոտին Շալյապինի հուշարձանից մինչեւ ԱՄՆ դեսպանատան շենքի վերջը կենդանի հերթ էր, ինչպես 90-ականներին երշիկի համար։ Յուրաքանչյուր ոք, ով ստանում էր համարը, գնում էր Նատալյայի մոտ եւ հանձնում իր բոլոր ավելորդ իրերը՝ համարը փակցված ֆայլի մեջ։

Սկսեցին ներս թողնել մոտավորապես առավոտյան 8-ին, նախ հավաքեցին մեր ներքին անձնագրերը, տվեցին միլիցիոներին, նա վերադարձրեց դրանք մեզ, երբ մենք արդեն դեսպանատան դարպասների շեմին էինք՝ այդպիսով կարգավորելով հերթը։ Հետո դեսպանատան բակում արդեն կանգնած էր մի ամերիկացի, վերցնում էր անձնագիրը, նայում ազգանունը եւ ջնջում ցուցակից։ Հետո մետաղորսիչով ամերիկուհին հաճելի շեշտադրությամբ խնդրեց «բարձրացրեք ձեռքերը կողք» եւ «շրջվեք մեջքով» եւ թողեց դեսպանատան շենք։ Շենքում անցա մի դռնով, որտեղ գրված էր, որ պետք է անցնել միայն մեկ հոգով, ուստի սպասեցի, մինչեւ իմ առջեւի աղջիկն անցնի, եւ անցա նրա հետեւից։ Հետո ուսանողներն անցան մետաղորսիչ շրջանակի միջով, այնտեղ բարեւեցի պահակին, նա գլխով արեց, իբր՝ հաջողություն քեզ, ընկեր։ -) Հետո եւս մեկ դուռ, բայց այնտեղ գրված չէր, որ պետք է խստորեն մեկ-մեկ անցնել, ուստի առանց երկմտելու անցա դռնով աղջկա հետեւից, մինչ դուռը կփակվեր։

Մտա դահլիճ, այնտեղ աթոռները շարքով դրված են, եւ բոլոր աթոռները զբաղված են։ Մի քիչ կանգնեցինք, Մարինան եկավ եւ ասաց, որ այստեղ կանգնել չի կարելի եւ հրամայեց անցնել հեռու դահլիճ։ Ես առաջինը վազեցի եւ տեղ զբաղեցրի եզրին։ 10 րոպե անց եկավ Նատալյան եւ հինգ հոգու բաժանեց DS-2019 ձեւաթուղթը եւ անձնագիրը, ես էլ նրանց մեջ էի։ Մի քիչ նստեցի եւ ուզեցի գնալ զուգարան, քանի որ սպասասրահում անիրական ցուրտ է, շատ օդորակիչներ են աշխատում։ Զուգարանը քաղաքակիրթ է, բայց մի քիչ կեղտոտ եւ ցողված, թեեւ հասկանալի է, որ դա դեսպանատուն նոր մտած ռուս ուսանողների ձեռքի գործն է։ Բնականաբար, եթե բոլորը նյարդային են, բոլորը անհանգստանում են եւ դահլիճում սառնամանիք է, ուսանողը կցանկանա «դուրս գալ»։ Բոլորը հանգիստ նստած էին եւ քչերն էին շփվում, երեւի բոլորը մտքում կրկնում էին իրենց պատմությունները։ Եվ միայն ես ու ընկերս էինք նստած հիմար կատակներ անում ու ծիծաղում, մինչեւ մեզ հրավիրեցին այն դահլիճ, որտեղ պետք է մատնահետքեր հանձնել։ Մատնահետքերի համար էլ կա հերթ, թեեւ Նատալյան բացատրել էր, թե ինչպես հանձնել, ես չհիշեցի։ Այն պատուհանում, որտեղ ես հայտնվեցի, կար հրահանգ, որտեղ հստակ գրված է, որ նախ ձախ ձեռքի չորս մատները, հետո աջի, եւ վերջում երկու բութ մատները։

Մոտեցա պատուհանին, այնտեղ մորուքով մի տղամարդ էր, ով ասաց.

• Mekhron?
• Yes, I am.
• Put four left hand fingers. Then four right hand fingers and two big fingers.

Արեցի այնպես, ինչպես նա խնդրեց, նա հաջողություն մաղթեց, հրաժեշտ տվեց, եւ ես ուղղվեցի հարցազրույցների դահլիճ։ Այնտեղ էլ կային աթոռներ՝ մոտ 6-7 շարք, յուրաքանչյուր շարքում 5 աթոռ։ Կար մեծ պլազմային վահանակ, որտեղ ցուցադրում էին «Թոմ եւ Ջերի» մուլտֆիլմը, երեւի որպեսզի ուսանողները չնյարդայնանան։ Նրանց դա հաջողվեց, ես նայում էի այդ մուլտֆիլմը՝ միաժամանակ շփվելով ձախ կողմիս հարեւանի հետ։

Մինչ ես նստած էի, մերժումները հավասար էին հաջողություններին։ Այսինքն՝ տալիս էին մեկը մյուսի հետեւից, ոմանք դուրս էին գալիս հիասթափված, ոմանք՝ ուրախ, իսկ ոմանք էլ՝ poker face-ով։ =) Հասավ մեր հերթը, մենք մոտեցանք սահմանափակող ժապավեններին եւ մեկ առ մեկ սկսեցինք գնալ ազատ պատուհանների մոտ։ Ես հայտնվեցի 13-րդ պատուհանում, որտեղ նստած էր հաճելի մի տիկին։ Մոտեցա պատուհանին, նա 3-4 րոպե զրուցում էր 12-րդ պատուհանի իր գործընկերոջ հետ։ Մտածեցի՝ վերջ, ամեն ինչ ավարտված է, գործընկերը խնդրեց, որ նա վիզաները չշռայլի, քանի որ ինձնից առաջ նա առնվազն երկուսին վիզա էր հաստատել։

Նա. Բարեւ։ Ինչպե՞ս ես։

Ես. Բարեւ։ Հիանալի։ Իսկ դո՞ւ։

Նա. շնորհակալություն, լավ։ Ո՞ր կուրսում ես։

Ես. Ե՞րբ եմ ավարտում։

Նա. ոչ, ո՞ր կուրսում ես։

Ես. ե՞րբ եմ ընդունվել։

Նա. Ոչ, ո՞ր կուրս, first, second, third, four...?

Ես. աաա... երրորդ կուրսում եմ։

Նա. Որտե՞ղ ես սովորում։

Ես. Մոսկվայի պետական էլեկտրոնային տեխնիկայի ինստիտուտ։

Նա. Ֆակուլտետը։

Ես. Էլեկտրոնային եւ համակարգչային տեխնոլոգիաների։

Նա. Ո՞վ ես լինելու։

Ես. Ինժեներ, ինտեգրալ սխեմաների եւ միկրոհամակարգերի նախագծող։

Նա. Ունե՞ս աշխատանքային առաջարկ (offer)։

Ես. ոչ, բայց NYC ժամանելուն պես ես ինտենսիվ աշխատանք կփնտրեմ եւ կգտնեմ այն -))

Նա. NYC-ո՞ւմ։ Կարծո՞ւմ ես, որ բախտդ կբերի։

Ես. այո, ես հաջողակ եմ -)

Նա. Մոսկվայո՞ւմ ես ապրում։

Ես. այո, Մոսկվայում։

Նա. Քանի՞ տարի է, ինչ Ռուսաստանում ես։

Ես. 8-րդ դասարանից (եւ սկսեցի հաշվել մատներով :) )... 8 տարի։

Նա. Are you parents russian?

Ես. անձնագի՞ր (վստահ չէի, որ նա քաղաքացիության մասին է հարցնում)

Նա. Այո-այո (գլխով անելով)։

Ես. yes, russian.

Նա. they live in moscow?

Ես. Այո, Մոսկվայում։ Ես նրանց հետ եմ ապրում։

Նա. ո՞րտեղ են աշխատում։

Ես. Հայրիկս այսինչ տեղում, մայրիկս՝ այնինչ տեղում։

Նա. Ok. Կարդացե՞լ ես հուշաթերթիկը։

Ես. Այո, իհարկե։

Նա. հարցեր ունե՞ս։

Ես. ոչ։

Նա. Քո վիզան հաստատված է։ Հաճելի ամառ։

Ես. շնորհակալություն։ Ցտեսություն։

Ամեն ինչ տեւեց մոտ 2-3 րոպե, ես միշտ ժպտում էի եւ գրեթե յուրաքանչյուր հարց վերահարցնում կամ ճշտում էի։

→ P.S.

Ես վերադարձա ինստիտուտ, հասցրեցի դասին։ Չորեքշաբթի օրը այդ առարկայից քննություն է։

Մինչ հերթում կանգնած էի, շփվեցի մի քանի տղաների հետ, բոլորը առանց offer-ի էին, դուրս եկա եւ հանդիպեցի նրանց փողոցում, բոլորը վիզա էին ստացել։ Offer-ն այլեւս ոչնչի վրա չի ազդում, բայց եթե այն կեղծ է կամ դրա հետ կապված այլ խնդիրներ կան, ապա ձեզ մերժում է սպասվում։ Այդ դեպքում ավելի լավ է offer-ը ձեզ հետ չվերցնել եւ ասել, որ տեղում աշխատանք կգտնեք։

Չէի ասի, որ անգլերենս խոսակցական մակարդակի է, ես հազիվ էի պատասխանում, պատասխանում էի այնպես, ինչպես կարող էի, միայն թե հյուպատոսը հասկանա ինձ։ Վատ անգլերենը այն է, երբ դու ոչինչ չես հասկանում եւ ոչինչ չես կարող պատասխանել, մնացած բոլոր դեպքերում պարզապես ինչ-որ կերպ պատասխանեք բոլոր հարցերին, որպեսզի հյուպատոսը հասկանա, որ դուք հասկացել եք նրան։

Ինձ հետ վերցրել էի ինստիտուտից տեղեկանք, ստուգարքային գրքույկ, ուսանողական տոմս։ Հյուպատոսին մեկնեցի DS ձեւաթուղթը, հուշաթերթիկը, անձնագիրը եւ ինստիտուտից տեղեկանքը, նա տեղեկանքին նույնիսկ չնայեց։ Առաջին հարցից հետո սկսեց ինչ-որ բան մուտքագրել համակարգչի մեջ, 3-4 հարցից հետո DS ձեւաթղթի վրա նշան, կնիք եւ ստորագրություն դրեց, եւ միայն հետո նոր զրուցեց։

Տպավորություն ստեղծվեց, որ ամեն ինչ կանխորոշված էր եւ ինձնից ոչինչ կախված չէր։ Ինձնից առաջ հանձնում էր ընկերս, մենք նույն ինստիտուտից եւ նույն խմբից ենք, նրա մոտ ճիշտ նույն իրավիճակն էր։ Ինձնից առաջ կար նաեւ մի աղջիկ, նա նյարդայնանում էր, երբ պատուհանը ազատվեց, նա չհամարձակվեց գնալ եւ բաց թողեց մի տղայի։ Երբ փողոցում տեսա նրան եւ հետաքրքրվեցի, թե արդյոք ստացել է վիզա, նա պատասխանեց. այո, ստացել եմ, հյուպատոսը ընդամենը մեկ հարց տվեց՝ որտե՞ղ ես սովորում, եւ անմիջապես ասաց have a nice summer -)։ http://vamerike.com/blog