Չորրորդ օր
Վերջապես! Ես ունեմ երկար սպասված հանգիստ!!! Եվ պետք է այն օգտակար անցկացնեմ։ Իսկ ինչպե՞ս։ Իհարկե, գնալ խանութ եւ ուտելիք գնել։ Ընդհանրապես, մթերքներն այստեղ, ինչպես գրել էի ավելի վաղ, շատ ավելի էժան են, քան մեր մոտ։ Walmart գնալուց հետո մենք գնացինք շատ կարեւոր խաղի՝ Գերմանիա-Իսպանիա, Եվրո 2008-ի եզրափակիչ։ Այստեղ կա համազգային սպորտային ալիք՝ ESPN, եւ իրենց բարը, որտեղ էլ մենք Սաշայի հետ ուղղվեցինք։
Հիմնականում, իհարկե, այստեղ երկրպագում էին իսպանացիներին, քանի որ հանդիսատեսը իսպանախոս է, իսկ գերմանացիներին էլ ոչ ոք հատուկ չի սիրում։ Բարում կային նաեւ գերմանացի երկրպագուհիներ, ինչը զարմանալի է՝ առանց երկրպագուների, նստած գարեջուր էին խմում։ Մենք ստիպված էինք կանգնել, քանի որ մարդաշատ էր։ Չեմ նկարագրի բոլոր հույզերը, դուք էլ տեսել եք, թե ինչ էր կատարվում խաղադաշտում։ Միայն ասեմ, որ Սաշան ինձ ցույց տվեց Սիկտիվկարից եկած աղջիկներին, որոնք «չէին հասել» իրենց գործատուին։ Իսպանացիների հետ ձեռք ձեռքի տված քայլում էին, քաղցր ժպտում, ծիծաղում։ Իսկապես, Ամերիկան հնարավորությունների երկիր է, ով ինչի համար եկել է, դրա հետեւից էլ գնում է։ Մենք Սաշայի հետ գերմանացիների կողմից էինք (չէ՞ որ չեմ կարող երկրպագել նրանց, ովքեր մեզ դուրս թողեցին)։
Ժամը 18-ին տուն գալով՝ սարսափելի ուզեցի պառկել հանգստանալու։ «Ընդամենը մի քիչ», - մտածեցի ես։ «Մի քիչը» տեւեց 18-ից 23-ը։ Չգիտեմ, երեւի օրգանիզմը դեռ փորձում է հարմարվել ժամային գոտիների փոփոխությանը, դրա համար էլ երբեմն «կտրվում է»։ Երբ հարազատ մարդիկ քեզնից հեռու են, դու զգում ես պարզ հեռախոսազանգի, պարզ զրույցի կարեւորությունը։ Երբ լսում ես այդ տեմբրը, ինտոնացիաները (թեկուզ երբեմն դժգոհությունը), ծիծաղը, քո զանգից ստացած ուրախությունը՝ անիծյալ, ինչքան հրաշալի է դա։ Մի մտածեք, որ ես այստեղ արդեն սկսում եմ կարոտել, ոչ (թեեւ մի քիչ կա, չեմ թաքցնի), բայց ինչքան հաճելի է գոնե մի քանի րոպե զգալ մարդուն, լինել նրա կողքին։ Մի խոսքով, գեղեցկություն...
Հինգերորդ օր
Աշխատանքը այսօր ժամը 16-ից է, ինչը նշանակում է, որ կարելի է զբաղվել նամակ գրելով։ Հենց այսօր ես սկսեցի վարել իմ օրագիրը։ Որոշեցի գրել մանրամասն, թեկուզ երբեմն խորանալով ավելորդ մանրուքների մեջ։ Գլխավոր նպատակները՝ որպեսզի հետո կարդալով՝ հիշեմ իմ մտքերը, զգացմունքները, ցանկությունները, ինչպես նաեւ, որպեսզի դու՝ իմ ընթերցող, կարողանաս ոչ միայն քեզ դնել իմ տեղը, այլեւ անես քո եզրակացությունները երկրի, այստեղ գտնվելու, մարդկանց մասին։ Այսպիսով, ես սկսեցի գրել առավոտյան ժամը 10-ին, իսկ ավարտեցի մոտ 12-ին։ Երկար ստացվեց, բայց կարծում եմ՝ կարեւոր էր նկարագրել թռիչքը, առավել եւս, որ սա սկիզբն է, հետո օրերը այդքան հագեցած չեն լինի։ Կրկին ուզեցի «մի քիչ» քնել, եւ այն տեւեց մինչեւ ժամը 14-ը։ Իմ գրառումները ուղղակի «ուժերս ծծում են»։
Այսօր կրկին աշխատում էի որպես պրակտիկանտ, դանակս բութացել էր, եւ մեքսիկացիները սրեցին այն։ Լավ տղաներ են, օգնում են, թեեւ կատակները, ճիշտն ասած, ինչպես կային, այնպես էլ մնում են տափակ։ Ինչպես միշտ, հանդիպեցի հարբած մի կնոջ։ Սկսեց սիրախաղ անել, երբ ես նրան տավարի միս բերեցի, նա հարցրեց. «Սա շո՞ւն է» եւ վայրենի ծիծաղեց։ Օրը ծանր էր, ես ամբողջական կտորներ էի կրում, տուն եկա 00.30-ին (պրակտիկանտի աշխատավարձը ժամում 5.85 է), հոգնել էի, գնացինք լողավազան (սկսեցինք ամեն օր լողալ, գուցե մարմինս կոփվի)։ Այնքան հրաշալի է աշխատանքային օրվանից հետո հանգստանալ, թուլանալ, պառկել լողավազանում եւ նայել աստղերով գիշերային երկնքին, մտածել, հանգիստ խորհրդածել... Այս մտքի վրա ես կավարտեմ եւ կքնեմ, ժամանակը արդեն 3.30 է։
