Մինչ հարցազրույցների սկսվելը շատ հարցեր էին առաջանում, օրինակ՝ ինչպե՞ս է ամեն ինչ անցնում, ի՞նչ են հարցնում, դժվա՞ր է, թե՞ ոչ, իսկ եթե վիզա չստանամ... Քանի որ ես էլ էի նույն կերպ դողում եւ նույնքան անհանգստանում, թեեւ լսել էի, որ վիզա ստանալն այնքան էլ դժվար չէ, բայց միեւնույն է՝ հոգիս հանգիստ չէր... Ամենայն հավանականությամբ, դա առաջանում էր մերժվելու վախից, այն բանից, որ դու այսքան ժամանակ պատրաստվել ես, այսքան սպասել, եւ հենց վերջին փուլում քեզ կտրեն (թեեւ այստեղ կա եւս մեկ թաքնված խնդիր, բայց հիմա դրա մասին չէ)։ Այժմ, մեկ տարի անց, ես փորձում եմ ակտիվորեն օգնել առաջին անգամ մեկնողներին, որովհետեւ հիշում եմ, թե ինչպես էր ամեն ինչ սկսվում, ինչ հարցեր էին առաջանում, հիմա դա մանկական խաղ է թվում... Ամեն ինչ այնքան պարզ ու հասկանալի է, որ ուզում ես հասցնել բոլորին... Հանգստացնել, եւ եթե իմ գրառումները օգնել են գոնե մեկ մարդու, ապա կարելի է վստահությամբ ասել, որ ես իզուր չեմ ջանացել։ Իսկ դեսպանատունը, մասնավորապես վիզայի հարցազրույցը, ամենապարզ բանն է, որ կարող է պատահել ձեզ հետ ամբողջ ուղեւորության ընթացքում... Այդ պատճառով ես էջ գրեցի LiveJournal-ում, հետո տեղադրեցի VKontakte-ում, իսկ հիմա տեղադրում եմ այստեղ) Հիմա, երբ արդեն զգացի, որ թռիչքս մոտ է, որ տոմսերը ամրագրված են, ինձ ոգեշնչում եկավ))) այո, այո ))) որքան էլ տարօրինակ է) ես ամբողջ գիշեր չէի կարողանում քնել՝ պատկերացնելով, թե ինչպես եմ դուրս գալիս JFK տերմինալից, ինչպես եմ նստում գնացք, ինչպես եմ դուրս գալիս եւ նորից տեսնում Թայմս Սքվերը.... որքան վերջերս էր այդ ամենը) եւ ահա I'll be back =)))) Սպասեք իմ բլոգում նոր հուշերի, խորհուրդների, կարող եք տալ ցանկացած հարց, կփորձեմ օգնել ինչով կարող եմ) VKontakte-ում կարող եք գտնել ինձ Եկատերինբուրգի CMO բաժանմունքի խմբում, այնտեղ էլ եմ փորձում պատասխանել բոլոր հարցերին) Այնպես որ՝ դեպի նոր արկածներ!!!!!!!!!!!!!!!
շարունակելի...
եւ այսպես, դեսպանատուն....
Դա պարզ է։ Ոչ, լուրջ, դա դժվար չէ։ Մենք ինքներս մեզ ավելի շատ ենք լարում եւ դրա պատճառով հետո չենք կարողանում երկու բառ կապել։ Եղեք ավելի վստահ, չէ՞ որ դուք ամեն ինչ գիտեք։ Այստեղ գլխավոր կանոնն է՝ ժպտացեք եւ մի՛ լռեք։ Իրոք, մի՛ կանգնեք արձանի պես։ Հյուպատոսները նույնպես մարդ են, պարզապես այլ մշակույթով։ Նրանց հետ էլ է հաճելի շփվել, եղեք բարեհամբույր։ Եթե դպրոցում սովորել եք անգլերեն, իսկ հետո համալսարանում նորից ամեն ինչ սկզբից, ապա մի՛ վախեցեք, վիզան դուք գրեթե ստացել եք։ Հյուպատոսներին պետք չէ տալ ծավալուն, քերականորեն ճշգրիտ, խելացի պատասխան, սա դպրոց չէ, որտեղ քերականության համար ձեր գնահատականը իջեցնեն։ Պատասխանեք կարճ, վստահ, եթե չեք լսել հարցը, վերահարցրեք (excuse me, repeat please կամ պարզապես excuse me հարցական տոնով)։ Ձեզանից պահանջվում է միայն լավ տրամադրություն եւ հաղորդակցվելու ունակություն, պետք է ցույց տալ, որ դուք կարողանում եք խոսել։ Հանգստանալու համար կարելի է տանը կրկնել ստանդարտ բառեր եւ ոչ բարդ բառեր։ Հարցերը կարող են լինել ցանկացածը, ոչնչից մի՛ զարմացեք, բայց հիմնականում՝ որտե՞ղ եք սովորում, ե՞րբ եք ավարտում ուսումը, ո՞րն է համալսարանում ձեր սիրելի առարկան, ո՞ւմ եք ուզում աշխատել, ե՞րբ է քննաշրջանը (այստեղ պետք է ասել, որ ամեն ինչ հանձնում եք մինչեւ մեկնելը!!!), ե՞րբ եք վերադառնալու Նահանգներից (մինչեւ հոկտեմբերի 1-ը, վստահ, երկաթյա), ո՞ւր եք պատրաստվում, ո՞ւմ կցանկանայիք աշխատել, ի՞նչ եք պլանավորում անել (Work and Travel - ունիվերսալ պատասխան եւ ճշմարիտ) եւ այլն։ Կարող եք մոտավոր պատասխանները, ավելի ճիշտ՝ բառերը կրկնել։ Համացանցում կան հսկայական քանակությամբ հարցեր, որոնք կարող է տալ հյուպատոսը, գլուխ մի՛ ցավեցրեք, նայեք, ծանոթացեք եւ մոռացեք =): Հյուպատոսի հետ իմ շփումը մոտավորապես այսպիսին էր.
-Բարեւ
-Բարեւ
-Դու Mikle-ն ես
-Այո
-Պատրաստվում ես Նահանգներ
-Այո
-Որտե՞ղ ես սովորում
-Ուրալի պետական .....
-Եվ ի՞նչ մասնագիտությամբ
-Տեխնոլոգիական գործընթացների ավտոմատացում
-Ո՞ւր ես ուզում գնալ
-Ափ
-Ո՞ր ափ -(այստեղ կարծես թե չհասկացա եւ վերահարցրեցի)
-Ո՞ր ափ, արեւմտյան թե արեւելյան
-Արեւմտյան
-Օ՜, հիանալի ընտրություն, դա զվարճալի կլինի...... լավ ամառ ԱՄՆ-ում
-Հուսով եմ, շնորհակալություն, լավ օր եմ մաղթում։
Ընդհանուր առմամբ ամեն ինչ տեւեց մոտ մեկ րոպե =) հասկացեք, հյուպատոսն էլ է հասկանում, որ դուք անգլերեն սովորել եք միայն դպրոցում եւ համալսարանում, շփման պրակտիկան այնքան էլ շատ չէ, ուստի նա կշփվի ծայրահեղ պարզ բառերով եւ նախադասություններով, նաեւ կփորձի հիմնականում ամեն ինչ հստակ արտասանել։ Ցույց տվեք նրան վստահ տրամադրվածություն եւ մտածելու/խոսելու ունակություն, եւ ամեն ինչ լավ կլինի։
Հարցազրույցից առաջ հյուպատոսը կխնդրի հանձնել ձեր մատնահետքերը, կարող եք կրկնել ձեր մատների անունները =) ես կաշկանդվեցի եւ ոչ այնքան հասկացա, թե որ մատների մասին է նա խոսում, հետո պատուհանով ցույց տվեց, թե որ մատը պետք է դնել =) Հագնվեք ինչպես միշտ, ավելի ճիշտ՝ սովորական կոկիկ առօրյա հագուստ, աղջիկների համար՝ հագուստը չպետք է լինի չափազանց բաց եւ ոչ շատ դիմահարդարում։ Տղաների համար՝ վերնաշապիկ, ջինս (պետք չեն շապիկներ/հուդիներ/սպորտային հագուստ)։ Ձեզ համար գլխավորը ցույց տալն է, որ դուք հաճելի երիտասարդ եք։ Իրեր դեսպանատուն տանել չի կարելի, ուստի ձեզ հետ վերցրեք միայն մանր-մունր իրեր, հեռախոսներ, փլեյերներ, բանալիներ եւ այլ նմանատիպ իրեր ստիպված կլինեք թողնել դրսում՝ CMO-ի աշխատակիցների մոտ։ Ձեզ հետ պետք է լինեն միայն փաստաթղթերը (Ռուսաստանի անձնագիր, ստուգման գրքույկ, ավելի լավ է փակ քննաշրջաններով (իմ ստուգման գրքույկին, ինչպես եւ ուսանողականին, հյուպատոսը նույնիսկ չնայեց), ուսանողական տոմս, օֆեր, եթե կա)։
Եվ այսպես, մոտենալով հյուպատոսին, բարեւեք, ժպտացեք, եղեք լավ տրամադրությամբ, մի՛ լռեք, խոսեք, ավարտին հրաժեշտ տվեք, մաղթեք լավ օր (have a nice day), հեռացեք՝ ոչ ոքի հետ չխոսելով, եւ ընդհանրապես հերթի սպասելիս էլ մի՛ խոսեք այլ ուսանողների հետ։ Հյուպատոսին դա կարող է դուր չգալ։ Ցանկացած սադրիչ հարցերի պատասխանեք վստահ ոչ (պատրաստվո՞ւմ եք մնալ; իսկ եթե հանկարծ գտնեք ամերիկուհի/ամերիկացի, կարող եք ասել, որ արդեն ունեք ընկեր/ընկերուհի; արդյո՞ք ահաբեկիչ չեք) նույնիսկ մի՛ մտածեք այդ հարցերի պատասխանների մասին, հաստատուն ոչ։ Եթե գնում եք հարցազրույցի ձեր օֆերով, ցանկալի է գոնե մի փոքր իմանալ, թե որտեղ եւ ում եք աշխատելու, եթե օֆեր չկա, ապա ասեք, որ գործակալությունը փնտրում է այն։ Եվ մի՛ ուշացեք հարցազրույցից, եկեք ավելի շուտ =) կարող են ավելի շուտ սկսել։ (սեփական փորձից) Եթե 5-րդ կուրս եք, ապա մտածեք պատասխաններ այն հարցերին, թե ինչու պետք է վերադառնաք հայրենիք, ում եք աշխատում, ինչ եք ուզում անել ԱՄՆ-ում, ինչու եք այդքան ուշ մեկնել...
Եվ ընդհանրապես կենտրոնացեք ուղեւորության վրա, մտածեք, որ վիզան արդեն ստացված է եւ ամեն ինչ լավ կլինի։ Եղեք դրական եւ ամեն ինչ ձեզ մոտ կստացվի, դա վերաբերում է ոչ միայն դեսպանատանը։ Հաջողություն ձեզ!
Դե, հենց դեսպանատան մասին էլ այսքանը =) հետո մի փոքր պատմություն, թե ինչպես էր դա ինձ մոտ =) հատկապես ծույլերը կարող են չկարդալ =))
Արեւոտ օր էր, փողոցում թեեւ դեռ փետրվարի վերջն էր, բայց արդեն տաք էր եւ ձյունը սկսել էր հալվել, որոշ տեղերում սկսել էին գոյանալ ջրափոսեր, դա այն ցեխը չէ, որը սկսվում է գարնանը, ոչ, դա հիանալի էր, ամեն ինչ կանխագուշակում էր լավ օր։ Ես տնից դուրս եկա հարցազրույցի սկսվելուց մեկուկես ժամ առաջ, բայց ինչպես ընդունված է մեզ մոտ՝ Եկատերինբուրգում, կանգնելով խցանումներում, ես դեսպանատուն հասա ժամանակին։ Բայց ամեն ինչ շատ լավ կլիներ եւ ոչ հետաքրքիր։ Մոտենալով մեր կենտրոնի աշխատակիցներին, նույնիսկ ավելի շուտ վազելով, նրանք ինձ ուրախացրին՝ ասելով, որ հարցազրույցն արդեն սկսվել է! եւ իմ խումբն արդեն մտել է! ահա ուրախություն =) Իսկ հարցազրույցն անցնում է այսպես՝ բոլորը կանգնած են փողոցում եւ դեսպանատուն են մտցնում մեկ առ մեկ։ Բայց սկզբում, ինչպես հասկացա, մտցնում են խումբը, իսկ հետո մեկը դուրս է գալիս, մյուսը մտնում։ Երկար չմտածելով՝ որոշեցինք, որ ես կգնամ հաջորդը եւ կլինեմ իմ համարի տակ, չէ՞ որ հյուպատոսը կանչում է ազգանունով եւ համարով, յուրաքանչյուրին համապատասխանում է իրենը։ Հազիվ հասցնում եմ բանալիները, բջջայինը հանձնել մեր ներկայացուցիչներին եւ նրանցից վերցնել իմ համարով բեյջը, երբ դեսպանատնից դուրս է գալիս գոհ ուսանող, ժամանակն է մտնելու նաեւ ինձ։ Առաջին հարկում նստած է մեր քաջ եւ «բարեհամբույր» ոստիկանությունը =) նրանց հետ կարելի է նույնիսկ չբարեւել =). Նրանց եմ ներկայացնում իմ ռուսական անձնագիրը, նրանք ստուգում են, նայում, որպեսզի ուրիշը չանցնի իմ փաստաթղթերով։ Երկա՜ր նայում են 4 տարվա վաղեմության լուսանկարին եւ այնուամենայնիվ բաց են թողնում ինձ =) Դե, պաշտպանության առաջին գիծը անցած է։ Բարձրանում եմ երրորդ հարկ։ Մտնում եմ սպասասրահ, այստեղ արդեն նստած սպասում են իրենց հերթին անտեսանելի ճակատի մարտիկները, որոնք ծարավի են հասնելու ԱՄՆ։ Հարցնում եմ, թե որտեղ կարելի է հանձնել վերնահագուստը, ինչպես ուրախանում եմ իմանալով, որ հագուստը հանձնում են մուտքի մոտ։ Դե լավ, հետ չվազելու համար։ Հանվում եմ եւ ամեն ինչ թողնում կողքիս։ Նաեւ ինձ հուշեցին, որ իմ համարից մնացել է 2 մարդ, դե գոնե այստեղ ինձ բախտը բերեց =) ես հենց ժամանակին հասցրեցի! Սկսում եմ զննել դահլիճը։ Ոչ այնքան մեծ, մեջտեղում կանգնած են նստարաններ, պատերից մեկի փոխարեն 3 պատուհան, մեջտեղում մեկ պատուհան, որին մոտենում են ուսանողները եւ ներկայացնում իրենց փաստաթղթերը, ինչպես նաեւ հանձնում մատնահետքեր, աջ եւ ձախ կողմերում տեղակայված են պատուհաններ, որոնցում հյուպատոսները հարցազրույցներ են վարում ուսանողների հետ։ Ես փորձում եմ գալ նորմալ վիճակի, քանի որ հեւում էի, մինչեւ վազում էի դեսպանատուն, գլխիցս չարի պես ամեն ինչ թռչում է, բոլոր բառերը, բոլոր նախապատրաստությունները, որոնք ես արել էի հյուպատոսության համար, ոչինչ չեմ կարողանում հիշել։ Ահա վերջապես ինձ կանչում են! Մոտենում եմ միջին պատուհանին, բարեւում եմ, ժպտում, հյուպատոսը հանում է իմ փաստաթղթերը, ստուգում դրանք, հանձնում մատնահետքեր։ Այստեղ ես խճճվեցի այդ մատների հետ, եւ սարքը ինչ-որ բան ոչ ճիշտ վերցրեց, ստիպված եղա մեկ ձեռքը երկու անգամ հանձնել =) Հետո մոտենում եմ ձախ պատուհանին, նորից ժպտում եմ) այնուհետեւ ամեն ինչ գնում է ավտոմատ կերպով =) քանի որ ոչինչ հիշել այդպես էլ չկարողացա)) Արդյունքում հյուպատոսը մաղթում է ինձ լավ ամառ Նահանգներում, ես մաղթեցի նրան լավ օր, թեեւ կարծում եմ, որ ասացի պարզապես nice day =))) բայց ես արդեն հեռանում էի նրանից, վերցնում եմ իմ հագուստը, թողնված սպասասրահում եւ արագ նահանջում։ Ահա եւ վերջ!!!! ընդհանուր առմամբ 10 րոպե տեւեց ամեն ինչ!!!!!! Փոխարենը որքան հետո հույզեր, ուրախություն կար, չէ՞ որ ոչինչ չէր կարող խանգարել ինձ ամբողջ ամառ մեկնել Նահանգներ!!!! Առջեւում ինձ սպասում էր եւս մի շարք արկածներ եւ 4 ամբողջ ամիս ազատ կյանք! Այդ պատճառով բոլորին խորհուրդ եմ տալիս շատ չանհանգստանալ վիզայի համար, եթե շատ եք ուզում, դուք այն կստանաք։ Բոլորին մաղթում եմ առանց խնդիրների ստանալ վիզա!!!!
