Ես արթնացա Չելսիի հոսթելում՝ սարսափելի էր։ Գրում եմ գրեթե մեկ ամիս առաջվա հիշողություններով, բայց այն ժամանակ ես պարզապես խելագարված կատվի պես էի՝ այս ու այն կողմ էի ընկնում, քնած չէի, պատշաճ կերպով լվացված չէի եւ հոգնած էի շան պես՝ Հյուսիսային բեւեռում սահնակով արշավից հետո։ Wi-Fi գտա, բնակարան գտա՝ պարզվեց, որ մի տղա ստուդիայում սենյակակիցներ է հավաքում՝ Արեւմտյան Հարլեմում՝ Մորնինգսայդում, Կոլումբիայի համալսարանի կողքին։ Մտածեցի՝ ինչ անեմ, այս եղբոր հետ (նրա անունը, ի դեպ, Սերյոգա է) լավ կես ժամ խոսելուց հետո ես վազեցի Հարլեմ, եւ ի՞նչ տեսնեմ՝ դրախտային պայմաններ, ամսական ընդամենը $2000-ով։ Մի խոսքով, Սերյոգայի հետ մի քիչ խոսելուց հետո մենք շատ ադեկվատ վճարման համակարգ հորինեցինք՝ ամսական 2000-ը ստացվում է օրական 66.66, եւ հետո այդ գումարը բաժանում ենք բնակիչների թվի վրա։ Քանի որ նախատեսվում էր 6 հոգի, նախատեսված վարձավճարը կազմում էր 11.11, ինչը Մանհեթենի համար շատ ու շատ լավ է։ Եվ նույնիսկ այն պահին, երբ մենք ընդամենը երկուսով էինք, ես վճարում էի ընդամենը 33.33՝ նույնքան, որքան հոսթելում, բայց ավելի լավ պայմաններով։ Գրողը տանի, ինչքան ձանձրալի են այս թվերը։ Դե գրողի ծոցը, մեկ օր անց մեզ մոտ տեղափոխվեց եւս մեկ սենյակակից՝ Վովան, եւս մեկ օր անց եկավ Իրինան, հետո եկան Անտոնն ու Փաշան։ Նրանք բոլորը հիանալի մարդիկ են, բայց իրենց, հմմ, առանձնահատկություններով։

Բայց սա ամենեւին հետաքրքիր չէ, ահա թե ինչն էր հետաքրքիր՝ գիշերային Թայմս Սքվեր այցելությունը։ Գրողը տանի, հազար անգամ պատմել էին ինձ այդ մասին, եւ միեւնույն է, դա ինքնուրույն տեսնելը մեգա-հիանալի էր։ Մարդկանց բազմություն, գովազդի առատություն, լիմուզիններ, սպորտային մեքենաներ, ոստիկանություն, տոմսեր, անկյունային «արդուկ» շենքեր, տոմսեր... գրողի ծոցը բոլոր այդ թվարկումները, սա պետք է ինքնուրույն տեսնել՝ եկեք եւ տեսեք։

Այսպես, էլ ի՞նչ հետաքրքիր բան կար... Այո, շատ բան, բայց պետք է ամեն ինչ հերթով... Այսպիսով, մի քանի խոսք Նյու Յորքում աշխատանքի մասին։ Այս ամառ այստեղ աշխատանքն այնքան քիչ է, որ կարելի է համարել, որ այն ընդհանրապես չկա։ Craigslist-ում անընդհատ ինչ-որ ձախ բաներ են առաջարկում, օրինակ՝ պահակի վճարովի ուսուցում, եւ ռեստորանները նույնպես այնքան էլ չեն ցանկանում աշխատանքի ընդունել՝ ես անձամբ շրջել եմ մոտ հարյուր հիսուն սրճարան եւ ռեստորան, ռեզյումե եմ թողել բասբոյի համար, լրացրել եմ հայտեր, զրուցել եմ մենեջերների հետ, եւ միշտ մերժում։ Բայց պետք է ասել, որ ամերիկացիները քաղաքավարի եւ բարյացակամ ժողովուրդ են, եւ ես ընդհանրապես չէի սպասում, բայց նրանք գրեթե միշտ ինձ ասում են «good luck», իմ կարծիքով դա կարեկցանքի պես է, ասես առանց Աստծո միջամտության աշխատանք գտնելը հնարավոր չէ։

Դե ոչինչ, այսօր հարցազրույց ունեցա (իմ կարծիքով անհաջող, թեեւ մենեջերն ինձ ասաց, որ ես համապատասխանում եմ եւ նա ինձ կերաշխավորի, բայց ինձ հետ միասին հարցազրույց էին անցնում նաեւ Սերյոգան եւ Անտոնը, նրանց նա ասաց ճիշտ նույն բանը, կշարունակենք փնտրել), նաեւ մի ծանոթ զանգահարեց, ասաց, որ գործարանում աշխատելու փոքր հնարավորություն կա։ Կարծում եմ՝ սա էլ չի ստացվի, վաղը նորից կգնամ ռեստորաններ՝ բասբոյ աշխատելու խնդրանքով։ Դեռ հազար չպատմված պատմություն է մնացել։