Դարյա, Սանկտ Պետերբուրգ

Արդեն մոտ մեկ տարի է, ինչ ես լքել եմ Հարավային Աֆրիկան՝ 2008 թվականի մարտի վերջին։ Սեմյոնը ինձ գտավ սանկտպետերբուրգյան CIEE-ի միջոցով եւ գրեց իմ էլեկտրոնային փոստին։ Այժմ ես Ավստրալիայում եմ՝ Սիդնեյում, բայց շատ հաճելի էր լուր ստանալ Քեյփթաունից մի ռուս մարդուց։

Իսկ Քեյփթաուն ես, ինչպես միշտ ասում եմ իմ բոլոր ընկերներին ու ծանոթներին, պատահաբար եմ հայտնվել։ Այո-այո, հենց պատահաբար։

Ավարտեցի ինստիտուտը։ Տեղում նստել չէի կարողանում, հետաքրքիր ճամփորդություններ եւ աշխատանք էի ուզում։ Սկսեցի հետաքրքրվել արտասահմանյան ուսանողական պրակտիկաներով եւ պատահաբար հանդիպեցի ՀԱՀ-ին։ Այդ երկրում աշխատանքային ծրագիրը ամենաընդունելին էր իմ պահանջների համար։ Նախ՝ էժան է։ Երկրորդ՝ հինգերորդ կուրսից հետո շրջանավարտներին ընդունում են։ Երրորդ՝ Աֆրիկան շատ հեռու է (իհարկե, ոչ Ավստրալիայից հեռու), եւ այդպիսով՝ գրավիչ։

Սկսեցի պատրաստվել։ Փաստաթղթերի, տեղեկանքների, պատճենների, անդորրագրերի եւ նմանատիպ այլ բաների հավաքման փուլը։

Մինչ այդ ես հասցրել էի երեք անգամ լինել Ամերիկայում աշխատանքային ծրագրով։ Երեք անգամ եղել եմ Կանադայում՝ ուսման եւ ճամփորդության նպատակով։ Եղել եմ նաեւ Եվրոպայում, բայց նույնպես միայն ճամփորդելով։ ՀԱՀ-ում ապրելու եւ աշխատելու պլանավորում էի գնալ ընկերուհիներիս հետ, բայց նրանք ինձ հիասթափեցրին՝ վերջին պահին փոխելով իրենց մտադրությունը։

Իսկ ես այդ ժամանակ արդեն ձեւակերպվել եւ տրամադրվել էի ուղեւորությանը։ Սակայն մենակ այդքան հեռու գնալ չէի ուզում, սկսեցի փնտրել մարդկանց, ովքեր նույնպես պատրաստվում էին այդ ծրագրով գնալ։ Եվ գտա ինձ պես խելագարի՝ Ալեքսեյին Մագնիտոգորսկից։ Իսկ նրա հետ միասին՝ եւս երկու աղջիկների՝ Լիզային՝ Ալեքսեյի լավագույն ընկերուհուն, եւ Ալիսային՝ նրա ընկերուհուն։ «Ինչ լավ է», — ուրախացա ես, երբ իմացա, որ ճամփորդակիցներ կունենամ։

Մենք անմիջապես գրվեցինք եւ կապը չկորցրինք։ Ամբողջ ժամանակ ամեն ինչի մասին իրար տեղեկացնում էինք։ Պլանավորեցինք նույն ժամանակահատվածի (2007-ի սեպտեմբերի վերջ) ժամանման ամսաթվերը։ Եվ բոլորս, պայմանավորվելով, մի օրում հայտնվեցինք Քեյփթաունում։

Ալեքսեյը անմիջապես, ինչպես ինքն էր հայտարարել, սիրահարվեց այդ երկրին։ Այնտեղ գտնվելու առաջին րոպեներից։ Հավանաբար, նույնիսկ երբ դեռ ինքնաթիռով թռչում էր քաղաքի վրայով։ Չեմ հիշում, թե ինչպիսին էր Ալիսկայի եւ Լիզկայի առաջին տպավորությունը, բայց ես պետք է խոստովանեմ, որ սկզբում շոկի մեջ էի։ Զարմանալի չէ. երբ գնում ես օդանավակայանից դեպի քաղաքի կենտրոն, կարող ես տեսնել (հաստատ կտեսնեք, եթե հայտնվեք այնտեղ) թաունշիփներ։ Հետո մենք նույնիսկ էքսկուրսիայի գնացինք դրանցով։

Բայց պատկերացրեք. ես դրանք գրեթե առաջին հերթին տեսա։ «Ո՞ւր են ինձ տանում», — սարսափեցի ես այդ պահին։ Բայց, ինչպես հետո պարզվեց, դրանք «քաղաքային ծայրամասեր» էին, որոնցից արժե հեռու մնալ։ Քաղաքում, սակայն, ամեն ինչ բավականին հաճելի էր։ Իսկ Սի Փոյնթում, Գրին Փոյնթում, Մոյլ Փոյնթում, Քեմփս Բեյում, Քլիֆթոնում եւ Ուոթերֆրոնթում՝ ընդհանրապես հրաշալի էր։

Մենք լավ զվարճացանք առաջին շաբաթվա ընթացքում։ Էքսկուրսիաներ, զվարճանքներ՝ այս ամենը մեզ համար պատրաստել էր «SASTS»-ը։ Շատ հետաքրքիր էր։ Այնքան տպավորություններ։

Իսկ հետո սկսվեց կյանքը։ Չեմ կարող ասել, որ ամեն ինչ մեզ (եւ անձամբ ինձ) հեշտ էր տրվում J։ Բայց քանի որ ես մենակ չէի, այլ մենք մի ընկերություն էինք, ապա, չնայած բոլոր դժվարություններին, ամեն ինչ մեզ հաջողվում էր։ Ապրելը զվարճալի էր։ Ինչ էլ որ պատահեր, մենք իրար աջակցում էինք։

Իհարկե, սկզբում ես որոշակի շոկ ունեի։ Իսկ հետո, մարդիկ այստեղ ուրիշ են, մտածում եւ ապրում են այլ կերպ։ Դրան անմիջապես չես սովորում։ Բայց ես նկատեցի. անցավ երկու-երեք ամիս, եւ մենք արդեն հարմարվել էինք։ Շատ բաների, օրինակ՝ սեւամորթների անմիտ պահվածքին, մուրացկաններին սկսեցինք հումորով վերաբերվել։ Եվ ընդհանուր առմամբ՝ կյանքին ավելի պարզ նայել, ինչը, իմ կարծիքով, սկզբունքորեն բնորոշ է հարավաֆրիկացիներին։ Այդպես էլ մեզ վրա ազդեց։

Գրեթե անմիջապես աշխատանքի տեղավորվեցինք։ Սկզբում բոլորս դիմեցինք «Կուբանա»՝ տեղական ակումբ։ Մատուցողներ։ «Կուբանա»-ից SASTS-ի շատ ուսանողներ սկսում են աշխատել ՀԱՀ-ում։ Այդպես էլ մենք։ Ինչպե՞ս տեղավորվեցինք։ Պարզապես եկանք, ասացինք, որ աշխատանք ենք փնտրում։ Եվ մեզ վերցրին՝ անցկացնելով միայն կարճ հարցազրույց։ Մեզ սպասվում էր եռօրյա թրեյնինգ, որից հետո մենք պետք է լիարժեք սկսեինք աշխատել։

Ինձ երկու օրը բավական էր հասկանալու, որ «Kubana»-ն իմը չէ։ Եվ ամենից շատ ինձ չբավարարեց գիշերային աշխատանքային գրաֆիկը։ Փոխարենը ես աշխատանք գտա Ուոթերֆրոնթում, նույնպես մատուցողուհի, բայց ինձ համար ավելի հարմար՝ ցերեկային աշխատանքային գրաֆիկով։ Տեղավորվեցի ժամանակավորապես, մինչեւ գտնեմ ավելի հարմար, կրթությանս համապատասխան տեղ։

ՀԱՀ ես եկել եմ Ռուսաստանում դիպլոմ ստանալուց հետո։ Չգիտեմ, թե ով ինչպես կմտածեր իմ տեղում, բայց ես՝ բարձրագույն կրթություն ունեցող մարդս, սպասարկման ոլորտում աշխատել այլեւս շատ չէի ուզում։ Եվ ես լրջորեն զբաղվեցի մասնագիտությամբ աշխատանք փնտրելով։

Դա հեշտ գործ չէր։

Զուգահեռաբար ես աշխատում էի ռեստորանում, վաստակում էի ապրուստի համար եւ ցանկացած ինձ դուր եկած, գոնե մի փոքր հետաքրքրող վայրում բաժանում եւ ուղարկում էի ռեզյումե (Curriculum Vitae, իսկ կրճատ՝ CV)։

Անսպառ եռանդով (ես համառ մարդ եմ, եթե ինչ-որ բան շատ եմ ուզում, անպայման կհասնեմ) փնտրում եւ փնտրում էի։ Իսկ եթե աշխատող չէր պահանջվում, ես միեւնույն է, ամեն դեպքում, թողնում էի իմ տվյալները։ Շատ օգնեց www.gumtree.co.za կայքը։ Այնտեղ աշխատանքի վերաբերյալ բազմաթիվ հայտարարություններ կան, կարելի է ռեզյումե թողնել եւ գտնել պոտենցիալ գործատուների։ Բացի այդ, այդ կայքի միջոցով կարելի է գտնել բնակարանների վարձակալության բազմաթիվ հայտարարություններ։ Մենք այդպես էլ գտանք։ Մի քանի տարբերակ դիտելուց հետո մենք վարձեցինք մի գեղեցիկ բնակարան Գրին Փոյնթում՝ բոլորիս համար։ Տասնհինգ րոպե մինչեւ կենտրոն, աշխատանք եւ Ուոթերֆրոնթ։ Հրաշալի է։

Նույնպես բնակարանի եւ աշխատանքի հարցերում մեզ օգնում էին թերթերը։ Ահա, օրինակ, «Pick and Pay» սուպերմարկետների ցանցում վաճառվում են բազմաթիվ թերթեր՝ թե՛ մեկի, թե՛ մյուսի վերաբերյալ հայտարարություններով։ Եվ այդ ամենը բավականին շատ է։

Այսպիսով. ես ուզում էի գտնել նորմալ, իմ պատկերացումներին եւ պահանջներին համապատասխան աշխատանք, եւ չէի դադարեցնում որոնումները, քանի դեռ դրանք հաջողությամբ չէին պսակվել։ Մի քանի անգամ նույնիսկ թվում էր, թե նպատակը հասանելի է եւ ինձ կվերցնեն, բայց հաջողության ձկնիկը սահում էր ձեռքերիցս։ Այդ պատճառով մեկուկես ամիս ես աշխատում էի որպես մատուցողուհի։ Եվ միայն դրանից հետո, իմ բուռն ցանկության շնորհիվ, ես գտա այն, ինչը մոտ էր երազանքիս։ Աշխատանքի անցա աֆրիկյան արվեստի փոքրիկ խանութում։ (մասնագիտությամբ արվեստաբան եմ)։ Այնքան ուրախ էի, չեք պատկերացնի։

Ժամանակի ընթացքում, ժամանումից երեք-չորս ամիս անց, մենք լիովին սովորեցինք Հարավային Աֆրիկային։ Ապրելը դարձավ եւ՛ հարմարավետ, եւ՛ հաճելի։ JJJ Եվ իմ ժամանակը այնտեղ՝ կես տարի, անցավ կարծես մեկ օր։ Իսկ ի՞նչ է նշանակում, երբ թվում է, թե ժամանակը այդքան արագ է թռչում։ Հավանաբար այն, որ դու կյանքիդ այդ շրջանում լավ էիր զգում։ Ինչպես հիմա՝ Ավստրալիայում, ուր ես եկել եմ 2008-ի նոյեմբերին՝ Հարավային Աֆրիկայից վերադառնալուց կես տարի անց։ Այստեղ կսովորեմ, իսկ գուցե եւ մնամ ապրելու։ Ինչ վերաբերում է դուր գալ-չգալուն, որտեղ ավելի շատ եւ որտեղ ավելի քիչ՝ այս ամենը անիմաստ եւ սուբյեկտիվ դատողություններ են։ Եվ ես դրանց չեմ ձեռնարկի։ Ամենուր կան իր դրական եւ բացասական կողմերը։ Հավանաբար, դա շատ անհատական է։ JJJ

Ես անցել եմ, առանց կեղծ համեստության, գրեթե կես աշխարհը։ Ուզում եմ ասել, որ ցանկացած ուղեւորություն՝ լինի դա Հնդկաստան, Գրենլանդիա, ՀԱՀ, թե Ավստրալիա՝ միշտ կենսափորձ է։ Ցանկացած նոր երկիր ազդում է քեզ վրա, հոգուդ մեջ թողնում է հետք, որը երբեք չի ջնջվի։

Ես ուրախ եմ, որ գնացել եմ Հարավային Աֆրիկա։ Տեսել եմ այնքան զարմանալի գեղեցկությամբ երկիր, ապրել եւ աշխատել եմ այնտեղ։ Ծանոթացել եմ նոր, հետաքրքիր մարդկանց հետ։

Իմ ամենահիշարժան հուշը դարձավ ճամփորդությունը, որը ես կատարեցի իմ սիրելի տղայի հետ։ 2008-ի փետրվարին նա եկավ ինձ հյուր (ես նրան հրավեր էի ուղարկել, եւ նա ստացել էր այցելուի վիզա)։ Աշխատանքից ես արձակուրդ վերցրի՝ երկու շաբաթով, եւ միասին մենք գնացինք ճամփորդելու Սաֆարի։ Շատ լավ էր։

Վերադառնալով՝ բարձրացանք Table Mountain, որտեղ դիմավորեցինք մայրամուտը։ Սարից դա զարմանալի գեղեցկությամբ տեսարան է։ Շատ ռոմանտիկ։

Հետո գնացինք դեպի Port Elizabeth, հասանք, եթե հիշողությունս չի դավաճանում, Jeffreys Bay։ Սա, ըստ լուրերի, մի վայր է, որտեղ հավաքվում են սերֆերներ՝ հսկայական քանակությամբ։ Ճիշտ է, երբ մենք եկանք, հատուկ հավաքույթներ այնտեղ չէին նկատվում։ Հակառակը, շատ խաղաղ էր։ Բայց մենք երկուսով ձանձրալի չէր։ Մենք վարձեցինք տնակ Հնդկական օվկիանոսի ափին եւ ժամանակը անցկացնում էինք այնտեղ։

Մեր ճամփորդությունների ընթացքում մենք տեսանք բազմաթիվ հետաքրքիր եւ հիշարժան բաներ։

Ահա, թերեւս, այն ամենը, ինչ ես ուզում էի պատմել։

Իսկ ի՞նչ կխորհուրդ տամ ապագա մասնակիցներին։

Պլանավորում եք գնալ ծրագրով ՀԱՀ՝ փորձեք մենակ չգնալ։ Ձեզ հետ վերցրեք ընկերների։ Ավելի հեշտ եւ ավելի զվարճալի կլինի. միշտ կողքին կլինի օգնություն, աջակցություն։ Համենայն դեպս, իմ անձնական փորձը ինձ հուշում է այդ մասին։

Եվ եւս մեկ բան. եղեք համառ այն ամենին հասնելու հարցում, ինչ ուզում եք։ Եթե ուզում եք տեղավորվել ոչ թե ինչպես պատահի, այլ կոնկրետ տեղում, կոնկրետ պայմաններում՝ շատ ջանք գործադրեք։ Եվ ամեն ինչ ձեզ մոտ կստացվի։ Չէ՞ որ մենք բոլորս հաջողեցինք։