Տխրություն, արցունքներ, ճանապարհողների վախը։ Ես ինքս էլ մի քիչ վախենում եմ, բայց վախը ջնջվում եւ վերածվում է անիմաստ մի բառի, երբ պատկերացնում ես, թե ինչ է սպասվում քեզ... Իսկ ի՞նչ է սպասվում։ Անհայտություն, ճանապարհորդություն, նոր կյանք։ Ինչպես ենք մենք սիրում ամեն ինչ սկսել սկզբից։ Իսկ սկսել ամեն ինչ սկզբից Ամերիկայում, ուր մարդիկ դարեր շարունակ մեկնել են նոր կյանք սկսելու համար, սկիզբը ներկայանում է ամենավառ գույներով։
Իրկուտսկ։ Լավ քաղաք է, վստահ եմ։ Բայց, որքան էլ տխուր հնչի, մեր մշտական բնակության վայրը, այն վայրը, որի հետ կապված են մեր կենցաղային խնդիրներն ու հոգսերը, վաղ թե ուշ դառնում է մոխրագույն, բանալ եւ ոչնչի չընդունակ տարածք։ Իրկուտսկն ինձ համար կենցաղային կյանքի խորհրդանիշ է, այնպես որ ես ուրախությամբ հեռացա այդ կյանքից...
Ուրախության առաջին, շատ փոքր չափաբաժինը տրամադրեց S7 ավիաընկերությունը։ Ինքնաթիռի ցնցող գույնը, համեղ սնունդը եւ «նուրբ» օդաչուն (նա իսկապես նրբորեն թռավ եւ վայրէջք կատարեց =)))) առաջին պլյուսը նվիրեցին այս ուղեւորությանը։
Հաջողության առաջին հատիկը ճակատագրի կողմից տրամադրվեց արդեն Մոսկվայում։ Մեզ դիմավորեց մի շատ լավ մարդ, ով մեզ դժբախտության մեջ չթողեց, այսինքն՝ Մոսկվայում։ =)
Մոսկվա... Դժվար է հաշվել, թե քանի միլիոն մարդ է ապրել այս քաղաքում, բայց որ այնտեղ ապրել են ամենատարբեր միլիոններ՝ ակնհայտ է։ Մայրաքաղաքն ինձ բնավ միանշանակ չթվաց... Մոսկվայի սիրտը, անկասկած, գեղեցիկ է, բայց այն պատված է մոխրագույն եւ անշուք տներով, որոնք, նույնքան անկասկած, խլում են նրա հմայքի մի մասը։ Բայց մտքերս վաղուց արտասահմանում էին, ուստի այս տարածքի հետ հստակ երկխոսություն ինձ մոտ չստացվեց։ Շտապենք Շերեմետեւո 2։
Սա չափազանց տարօրինակ է, բայց ոչ մի ուշացում չեղավ։
#խորհուրդ No1
Ես նկատեցի մի տարօրինակ առանձնահատկություն... Երբ թռչում էի Իրկուտսկ-Մոսկվա-Փարիզ երթուղով, ապա ամբողջ ուղեբեռը փաթեթավորված էր։ Ակնհայտ է, որ մարդիկ վախենում են իրենց իրերի անվտանգության համար, եւ դա նորմալ է։ Բայց երբ ես թռչում էի NY-ից, ապա չնկատեցի փաթեթավորված ուղեբեռ, բացի մերից... Ակնհայտ է, որ մարդիկ չէին վախենում իրենց ուղեբեռի անվտանգության համար։ Հնարավոր է, դա բացատրվում է նրանով, որ մենք ընդամենը 40 րոպե էինք թռչում մինչեւ Բոստոն, բայց միեւնույն է... իրերը, ի վերջո, բեռնում եւ բեռնաթափում էին։ Ըստ էության խորհուրդ. անպայման փաթեթավորեք իրերը, երբ թռչում եք ռուսական ավիաընկերությամբ (քանի որ դա բոլոր ռուս ուղեւորների միաձայն կարծիքն է) եւ երբ շատ փոխանցումներ ունեք։ =)
Այո, ես եղել եմ Փարիզում։ Բայց Շառլ դը Գոլ օդանավակայանում մեկ ժամը շատ քիչ է։ =( Արագ լուսանկարեցի գորտերին եւ առաջ դեպի NY։
JFK (John F. Kennedy International Airport) առաջին անգամ այդքան հսկայական չթվաց։ Դրա միայն կասկածը առաջացավ, քանի որ մենք «կայանել» էինք մոտ 40 րոպե =))
Հաջողության եւս մեկ հատիկ։ Մեզ NY-ում դիմավորեց մի մարդ, որպիսին հազիվ թե ինձ հաջողվի եւս մեկ անգամ հանդիպել...
Երեք օր NY-ում... Մենք արեցինք այն, ինչ անում են խելագար զբոսաշրջիկները, ովքեր ունեն մի քանի դժբախտ ժամ ամբողջ քաղաքը զննելու համար, եւ նրանք թիավարում են, ներծծում, գլուխները պտտում, լուսանկարում եւ վերջ... Եվ դատարկություն։ Տեղեկատվության եւ պատկերների հսկայական քանակը վերջնական արդյունքում ձեր գլխում ոչ մի իրական հույզեր եւ ապրումներ չի թողնի։
Առաջին հանդիպումը օվկիանոսի հետ, բայց ոչ... Ինչ-որ բան այն չէ։ Այն մռայլորեն հրում է մեզ իր ցրտով...
Ուզում եմ ավելի արագ մեկնել Մայամի... Անցնենք ավտոբուս։
