Այսպիսով, մենք բոլորս բարեհաջող, Հռոմում փոխանցումով, հասանք մեր նպատակակետին՝ Նյու Յորքի JFK օդանավակայան: Բայց չհասցրինք վայելել վայրէջքի ուրախությունը, երբ մեզ նորից սպասում էր այդ հերթը եւ նորից մի փոքր զրույց մի մարդու հետ, ով արդեն վերջնականապես որոշում է՝ «բարի գալուստ «մեծ խնձոր»» թե «ցտեսություն, նստիր նորից ինքնաթիռ եւ թռիր եւս 12 ժամ, բայց միայն տուն»: Եվ նորից հուզմունք, թեեւ հավանականությունը, որ քեզ կթողնեն Միացյալ Նահանգների տարածք, ավելի մեծ է, քան հետ կուղարկեն, այնուամենայնիվ, որոշակի հուզմունք կար: Բայց այս անգամ էլ ամեն ինչ հարթ անցավ, համազգեստով հաճելի մարդը հարցրեց, թե ինչ նպատակով եմ եկել ԱՄՆ, որտեղ եւ ում մոտ եմ աշխատելու, որտեղ եմ սովորում, վերցրեց մատնահետքերս եւ ասաց «Welcome to New York»: Այս խոսքերից հետո կարծես քարը սրտիցս ընկավ, եւ չնայած թռիչքից հետո հոգնածությանը, ես շատ առույգ եւ երջանիկ էի: Եվ այն միտքը, որ վերջ, հիմա ես հաստատ Նյու Յորքում եմ եւ ոչ մի լրացուցիչ ստուգումներ ինձ չեն սպասում, պարզապես թեւեր էր տալիս:

Առաջին տպավորությունը հետեւյալն էր. «Ինչ մեծ օդանավակայան է!»: Տերմինալների միջեւ այնտեղ գործում է էքսպրես, որը անվճար կարող է ձեզ հասցնել օդանավակայանի ցանկացած մաս: Եվ ահա ես իմ 1-ին տերմինալից գնացի 4-րդ տերմինալ, որտեղ մեկ ժամից պետք է վայրէջք կատարեր Ամստերդամից ժամանող ինքնաթիռը, որից պետք է իջներ իմ սպասված Միսս Տիեզերքը..

Այնուհետեւ մենք (արդեն Միսս Տիեզերքի հետ միասին) հայտնվում ենք մետրոյում, որտեղ անհաջող փորձում ենք գնել երթեւեկության քարտ, բայց գաղափար չունենք, թե ինչպես դա անել: Այստեղ մեզ օգնեց մի կին, ցույց տվեց, թե ինչպես գնել տոմս եւ նույնիսկ օգնեց մանր դրամով, քանի որ մենք ունեինք միայն խոշոր թղթադրամներ: Կողմնորոշվելով Google Maps-ում իմ կազմած երթուղով եւ օգտվելով տեղի բնակիչների օգնությունից՝ մեկ ժամ անց մենք արդեն այն վայրում էինք, որտեղ մեզ սպասում էր ամրագրված հոսթելը:

Ուսանողական այս հանրակացարանի գրասենյակում մեզ սպասում էր գլխարկով հաճելի սեւամորթ մի տղամարդ, ինչպես հետո պարզվեց՝ այդ հոսթելի սեփականատեր Սանթոսը: Ուղեկցեց մեզ մեր սենյակ եւ պատմեց Մանհեթենի տարբեր վայրերի մասին, որտեղ մենք կարող ենք գնալ: Եվ նա անհոգնում կրկնում էր, որ սա անվտանգ վայր է եւ որ մենք կարող ենք զբոսնել այստեղ նույնիսկ մինչեւ գիշեր:

Սա Մանհեթենի Հարլեմն էր (սեւամորթների եւ լատինոների թաղամաս): Որքան էլ դա սկզբում սարսափելի հնչեր (հավատացեք, սկզբում մենք մեզ մի քիչ անհարմար էինք զգում, ավելի շուտ դա սովորույթի բացակայությունից էր), այնուամենայնիվ, պետք է ասեմ, որ սա իսկապես անվտանգ թաղամաս է, եթե, իհարկե, գիշերը չգնաս Հարլեմի ամենախորքը:

Առաջին օրերը պարզապես հիանալի երազի կամ ռոմանտիկ ֆիլմի էին նման, որում ես անմիջական մասնակցություն էի ունենում: Դա սիրահարվելու պես էր: Ես պարզապես սիրահարվեցի այս հրաշալի քաղաքին: Ամբողջ ժամանակ ուզում էի ոտքով քայլել, ինչը, ի դեպ, մենք անում էինք, եւ պարզապես զբոսնել քաղաքով:

«Այո, Նյու Յորքն իսկապես հիանալի է»,- լսեցի կողքիս տարեց մի տղամարդու ձայնը, երբ ես նստած էի՝ գլուխս հետ գցած, Վաշինգտոն Սքվերում եւ պարզապես անկեղծ հաճույքով, փակ աչքերով, ներշնչում էի այս յուրահատուկ օդը: «Այո, այն զարմանալի է»,- պատասխանեցի ես:

Նյու Յորքում ընդհանրապես մարդիկ շատ հեշտ են շփվում: Ձեզ կարող են մաղթել լավ օր, հաճոյախոսություն անել, հետաքրքրվել, թե ինչպես են գործերը, օգնություն առաջարկել, բարի լույս եւ հիանալի երեկո մաղթել այն մարդիկ, ում առաջին անգամ եք տեսնում: «Սրանում է ամբողջ Նյու Յորքը, դու կարող ես, նստելով ինչ-որ տեղ, պատմել քո ամբողջ կյանքի պատմությունը մի մարդու, ում հետ նոր ես ծանոթացել եւ այլեւս երբեք չես տեսնի»,- մի հրաշալի նյույորքցու խոսքերն են, ում հետ մենք նույնպես պատահաբար զրուցեցինք:

Մի քանի օր անհոգ զբոսանքներից հետո սկսվեցին բնակարանի լուրջ որոնումները: Գումարը օրեցօր վերջանում էր, իսկ այցելելու վայրերը օրեցօր ավելանում էին: Եվ այստեղ մեզ շատ օգնեց craigslist.com-ը. այս կայքում մենք գտանք բազմաթիվ հասցեներ, որտեղ կարելի է սենյակ վարձել: Գրեցինք այն վարձատուների հեռախոսահամարները, որոնք մեզ համապատասխանում էին եւ՛ գնով, եւ՛ գտնվելու վայրով, եւ արդեն սկսեցինք գնալ եւ նայել մեր ապագա հնարավոր սենյակները, որտեղ պետք է ապրեինք հաջորդ ամիսը: Դիտելով մի քանի տարբերակ՝ մենք, այնուամենայնիվ, կանգ առանք ամենաառաջին դիտած սենյակի վրա: Այն գտնվում էր Բրուքլինում: Մեր հետ բնակարանում ապրում էր եւս մեկ վարձակալ եւ բնակարանի տերը: Եվս մի քանի օր անց ես սկսեցի աշխատանք փնտրել:

Ահա իմ ամառային գրառումներից մի հատված.

«Այսօր անցավ իմ երրորդ աշխատանքային օրը: Զարմանալի է, չէ՞: Գործը այսպես էր. երկուշաբթի օրը ես արդեն քանի օր է՝ հուսահատ աշխատանք էի փնտրում: Այն վայրերից, որտեղ ես թողել էի ռեզյումե եւ լրացրել տարբեր հարցաթերթիկներ, չէին զանգահարում: Օրեցօր հուսահատությունը դառնում էր ավելի խորը: Այդ օրը վաղ արթնանալով՝ որոշեցի աշխատանք փնտրել արդեն մեր ապրած վայրի մոտակայքում: Շրջեցի մի քանի վայրեր եւ ամեն ժամի եւ ամեն հաջորդ սրճարանի հետ, որտեղ ասում էին, որ տեղեր չկան, կամ «մենք ձեզ կզանգահարենք», անհույսության զգացումս սկսում էր աճել: Լսելով հերթական «ներողություն, մենք տեղեր չունենք»-ը, ես գնում էի առաջ՝ զննելով ցուցափեղկերը, աֆիշները եւ դռների վրայի գրությունները: Հանկարծ լսեցի մի տղամարդու ձայն, որը կանգնած էր գոգնոցով, աստիճաններին, ինչպես հետո պարզվեց՝ իր ռեստորանի: Նա բղավեց ինձ՝ «Այս տեղը չե՞ս փնտրում»: Ես շփոթված ժպտացի եւ ասացի, որ պարզապես աշխատանք եմ փնտրում: Այն ժամանակ նա ուսումնասիրող հայացքով նայեց ինձ եւ ասաց «ներս արի»: Ի վերջո, նրա հետ 20 րոպե խոսելուց հետո հասկացա, որ պետք է գամ վաղվա օրը առավոտյան ժամը 7-ին եւ դա կլինի իմ առաջին աշխատանքային օրը: Ես օգնելու եմ այն կնոջը, ով պատրաստում է այս ամենը: Այս զրույցից հետո ես, երջանիկ եւ թեւավորված, դուրս եկա փողոց՝ սպասելով հաջորդ օրվան..»

Եվ ահա այդ նույն ռեստորանում ես աշխատեցի մեկուկես ամիս՝ շաբաթը վեց օր, առավոտյան 7-ից մինչեւ ցերեկվա 4-ը: Իհարկե, շատ դժվար էր: Շատ դժվար է ստիպել քեզ արթնանալ առավոտյան ժամը 6-ին գրեթե ամեն օր, երբ ընդ որում ամեն օր պառկում ես քնելու գիշերը ժամը երկուսին, երեքին: Որովհետեւ տուն վաղ վերադառնալը, եթե ապրում ես հենց Նյու Յորքում, շատ դժվար է: Չափազանց շատ հետաքրքիր բաներ կան, հայտնվում են նոր ծանոթներ, եւ այս քաղաքը ամբողջությամբ փայլում է լույսերով եւ չափազանց գեղեցիկ է երեկոյան:

Բայց գալիս էր հաջորդ օրվա առավոտը, եւ ես օրինակելիորեն գնում էի աշխատանքի, իհարկե, դա նյարդայնացնում էր, բայց, չնայած դրան, խելահեղորեն դուր էր գալիս: Դուր էր գալիս երբեմն կանգնել ռեստորանի աստիճաններին եւ լիմոնադ վաճառել: Երբ անցորդները ժպտում են քեզ եւ տրամադրությունը պարզապես լցվում է: Պարզապես կանգնել եւ ժպտալ, ոչ թե նրա համար, որ այդպես է պետք, այլ նրա համար, որ այդպես կանգնած՝ ես մտածում էի, որ սա կատարվում է ինձ հետ, որ հիմա ես մի վայրում եմ, որտեղ ինձ խելահեղորեն դուր է գալիս, եւ որ հենց հիմա եւ այստեղ ես ինձ զգում եմ: Զգում եմ, որ ապրում եմ: Դե եւ իհարկե նայում եմ ժամացույցին եւ հաշվում րոպեները, երբ կլինի ժամը 4-ը եւ ես կկարողանամ գնալ եւ նստել իմ սիրելի այգում, պարզապես զբոսնել քաղաքով, հանդիպել ինչ-որ մեկի հետ, գնալ տեղի խմբերի ինչ-որ համերգի կամ պարզապես պաղպաղակ ուտել ինչ-որ նոր, հայացքը գրավող վայրում:

Այսպես անցավ մեկուկես ամիս: Ես աշխատանքից ազատվեցի, որովհետեւ մոտ կես ամիս առաջ մենք գնել էինք տոմսեր մեր ուղեւորության հաջորդ փուլի համար՝ ճանապարհորդության: Ամենատարօրինակն այն է, որ մենք այնքան էինք ուզում վերջապես ավարտել աշխատանքը եւ սկսել ճանապարհորդել, բայց երբ եկավ հեռանալու ժամանակը, մենք խելահեղորեն ուզեցինք պարզապես վերցնել եւ ոչ մի տեղ չգնալ: Այնքան է հմայում Նյու Յորքը: Այն չի կարող ձանձրացնել: Նրանում չի կարող ձանձրալի լինել: Բայց անելու ոչինչ չկար, տոմսերը հնարավոր չէր հանձնել: Մի քանի օր մտածելուց հետո մենք, այնուամենայնիվ, որոշեցինք գնալ: Տոմսերը, ի դեպ, մենք գնել էինք http://www.greyhound.com/ կայքում, տոմսերը այնքան էլ թանկ չեն եւ գրեյհաունդի տերմինալ կա գրեթե ցանկացած քաղաքում (կայքի եւ ընդհանրապես տարբեր անհրաժեշտ տեղեկատվության համար շնորհակալություն CMO-ի ուղեցույցներին):

Որոշեցինք, քանի որ մենք արեւելյան ափին ենք, ապա շրջել դրանով: Իսկ արեւմտյանը՝ հաջորդ անգամ: Եվ առիթ կլինի վերադառնալու, թեեւ այս վայր վերադառնալու համար առիթներ պարզապես պետք չեն: