7 հուլիսի, 2010թ. (21:00)

Ողջույն։ Վաղուց չէի գրել։

Աշխատանք դեռ չենք գտել։ Ապրում ենք հոսթելում։ Ես անվճար եմ ապրում՝ գիշերում եմ առանց վճարելու։ Եթե ազատ մահճակալներ կան՝ դրանց վրա, եթե հոսթելը լեփ-լեցուն է՝ խաղասենյակի բազմոցին։

Հիմնականում արագ սնունդ ենք ուտում։ Արդեն եղել եմ ամերիկյան շատ սննդի կետերում (McDonald's, Wendy's, Wawa, Burger King եւ այլն)։ Ամենուր համեղ է, բայց 5-7 դոլարը մի քիչ թանկ է։ Առավոտյան ուտում ենք փաթիլներ կաթով։ Կաթը տարաներով է՝ նման չէ ռուսականին, յուղոտ չէ։ Ընթրում ենք տանը։ Հոսթելի սառնարանը ընդհանուր է՝ երբեմն վերցնում ենք ուրիշի ուտելիքն ու խմիչքը, դա էժան է ու զվարճալի։

Իլյուխայի հետ գնացել էինք SSN ստանալու։ Մեզ տարավ Լեոնիդը (տղամարդը նման է քրեական տարրի, ԱՄՆ-ում է մոտ 10 տարի)։ Նրանց հետ ծանոթացել ենք հոսթելի մոտ։

SSN-ի գրասենյակում մեզ մոտեցավ մի տղա, իբր ինքն այնտեղ է աշխատում, բայց կորցրել է իր SSN-ը։ Նա մեզ տարավ այն վայրը, որտեղ իր ընկերը սենյակ է վարձում, եւ այդ տանը 2 սենյակ են հանձնում 400 դոլարով + ավանդ։ Մենք կարծում ենք՝ խաբեություն է։ Այստեղ ավանդ են վերցնում այն դեպքում, եթե վարձակալը ինչ-որ բան փչացնի։ Բայց ամեն ինչ ստուգել չի ստացվի։ Ժամկետի վերջում տանտերը անպայման մի քերծվածք կգտնի եւ կասի, որ ավանդը չի վերադարձնի։

Բնակարանները թանկ են։ Աշխատանք դեռ չկա։ Մտնում ենք ռեստորաններ, բայց դեռ ոչինչ։ Նովոսիբիրսկցի տղաները՝ Եգորն ու Սանյան, աշխատում են roofing-ում՝ մաքրում են աղբը նրանցից հետո, ովքեր տանիքներ են անում։ Դա ծանր է, քանի որ դրսում +40C է։ Օրական 100 դոլարը լավ փոխհատուցում է, բայց նրանք աշխատանքային օրվանից հետո սպանված են։ Միգուցե ստիպված լինենք այնտեղ փորձել՝ թեեւ դեռ լրացուցիչ աշխատողներ պետք չեն։ Առայժմ տարբերակներ չկան։ Միգուցե այլ ոլորտում ինչ-որ բան գտնենք։ Այսքանը։ Իսկ մնացածը նորմալ է՝ պետք է տեղավորվենք։ #ԱՄՆ #WorkAndTravel