Պատուհանից դուրս տիպիկ կալիֆորնիական եւ ընդհանրապես ամերիկյան բնապատկեր է։ Եթե դրանք անտառապատ լեռներ չեն, ապա դաշտերով կիսաանապատներ են։ Կալիֆորնիայում, ինչպես երկրի արեւմտյան կեսի ամենուր, շատ չոր է։ Աշնանը փոքր լճերի տեղում մնում են միայն չորացած ջրիմուռների հետքեր։ Այստեղ կանաչ են միայն հատուկ ոռոգվող հատվածները, մնացածը՝ չոր հող է՝ 10 սմ բարձրությամբ դեղին, փխրուն խոտով...

Եվ էլ ավելի հիանալի էր Սան Ֆրանցիսկո տանող ճանապարհին հանդիպել իսկական ոսկե դաշտի։ Խոտով, թեեւ կարճ, բայց խիտ, արեւով եւ քամով ողողված, կուրացնող՝ որքան աչքը կտրում է... Այս դաշտը դարձավ այս ալբոմի շապիկը։ Ես ոչ մի տեղ այլեւս չեմ ունեցել կյանքից նման հանգստություն եւ բավարարվածություն։ Ընկնում ես գետնին ու նայում երկնքին։ էխ...

Հետո մենք վեր կացանք եւ, անցնելով եւս 50 կիլոմետր, ճանապարհի եզրին տեսանք նարնջի դրախտ։ Այսինքն՝ այգի) որը մեզ ապահովեց 20 կգ համեղ եւ հյութալի նարինջներով։ Մենք դրանք հետո կերանք եւս 5 օր, օ՜, դրանք մեր կյանքում կերած ամենահամեղ նարինջներն էին, եւ թող որեւէ մեկը ասի, որ ես ստում եմ...)))

Եվս 50 կիլոմետր անց մենք ծաղիկներ ենք քաղում տատիկի բանջարանոցից եւ խրում մեր մազերի մեջ։

"If you're going to San-Francisco, you should wear some flower in your hair..."