Նիագարայի ջրվեժ, Նյու Յորք։

Մեր երթուղու հաջորդ կանգառը Նիագարայի ջրվեժն էր։ Իջնելով ավտոբուսից նույնանուն քաղաքում՝ մենք երկուսով միաձայն կարողացանք միայն արտաբերել. «ահա թե ինչպիսի տեսք ունի Աստծո մոռացած վայրը»։ Հասնելով ուսանողական հանրակացարան, որի հասցեն գրված էր ԱՄՆ-ի հոսթելների մեր գրքույկում, մենք հասկացանք, որ այս քաղաքում մենք «խելացի» գտնվեցինք եւ վերցրեցինք երկու գիշեր, այսինքն՝ երեք օր։ Երեք օր մի վայրում, որտեղ կարելի է միայն նայել Նիագարայի ջրվեժին։ Այնտեղ այլ տեսարժան վայրեր չկային։ Դե ինչ, ինչ-որ բան փոխելն արդեն ուշ էր, գնացինք նայելու աշխարհի հրաշալիքներից մեկին։

Հավանաբար այս վայրերն անվանել են աշխարհի հրաշալիքներ, որովհետեւ դրանց նայելիս հույզերը հեղեղում են քեզ ներսից, եւ բառեր, դրանք արտահայտելու համար, պարզապես պետք չեն։ Այն ամենը, ինչ կարող եմ գրել, այն է, որ այս վայրը արժանիորեն կրում է աշխարհի հրաշալիքներից մեկի հպարտ տիտղոսը։ Չէի կարողանում հագենալ։ Չէի կարողանում գիտակցել, որ սա հենց հիմա իմ առջեւ է։ Շրջեցինք ջրվեժի ողջ տարածքով։ Անհոգնում նայում էինք այս գեղեցկությանը եւ չէինք կարողանում զարմանալ։ Այս ամենին հմայք է հաղորդում նաեւ այն շատ հետաքրքիր զգացողությունը, երբ կանգնած նայում ես մեկ այլ երկրի, եւ ձեզ բաժանում է միայն ջրվեժը։ Իսկ այնտեղ Կանադան է։ Հոսթելի տիրուհին ասաց, որ երեկոյան ժամը իննից հետո միացնում են լուսավորությունը եւ որ այսօր նաեւ հրավառություն է լինելու։ Ինչպե՞ս կարելի է բաց թողնել նման բան, որոշեցինք, որ չի կարելի։ Հասցրինք հրավառությանը։ Մարդիկ շատ էին։ Միացրին լուսավորությունը։ Սա իսկապես շատ գեղեցիկ է։ Վերջերս սպիտակ ջրվեժը հոսում էր ծիածանի բոլոր գույներով։ Նայում ես եւ կարծես վարդագույն ջուր է հոսում ներքեւ, հետո կանաչ, դեղին... Նստած այս գեղեցկության կողքին գտնվող նստարանին՝ պարզապես հիանում էինք։

Դեռեւս տեսած հրաշքի տպավորության տակ՝ գնում էինք հոսթել։ Գրեթե հասել էինք, մնացել էր պարզապես շրջվել եւ անցնել մոտ 100 մետր։ Հետեւից ինչ-որ մեկը գալիս էր, բայց մենք նույնիսկ հետ չէինք նայում։ Հետո նա վազեց եւ սկսեց պայուսակը խլել իմ «Միսս Տիեզերքի» ձեռքից։ Նա հրեց նրան, նա ընկավ, բայց դեռ դիմադրում էր։ Բայց, իհարկե, ուժերը հավասար չէին, եւ երեք վայրկյան հերոսական պայքարից հետո պայուսակն այնուամենայնիվ նրա ձեռքում էր, եւ նա վազեց դեպի մութ նրբանցքը։ Ես նույնիսկ չհասցրեցի հասկանալ, թե ինչ պատահեց։ Ամեն ինչ այնքան արագ տեղի ունեցավ, որ ես նույնիսկ չհասցրեցի ոչինչ անել, պարզապես քարացա։ Մենք վազեցինք նրա հետեւից։ Բայց եթե նույնիսկ հասնեինք նրան, ինչը սկզբունքորեն հնարավոր էր, ի՞նչ կանեինք։ Այս միտքը պտտվում էր գլխումս։ Եվ մենք կանգ առանք՝ հասկանալով մեր գործողությունների անիմաստությունը։ Նա անհետացավ, իսկ նրա հետ միասին՝ նրա արտասահմանյան անձնագիրը, վարկային քարտը, կանխիկ գումարը, Նահանգներում գնված կիսապրոֆեսիոնալ ֆոտոխցիկը, տեսախցիկը, iPod-ը եւ հեռախոսը, մեր հետագա պլանավորված Բոստոն ուղեւորության տոմսերը, Նյու Յորք վերադարձի տոմսերը եւ ընդհանրապես ամեն ինչ (երեւի աղջիկները կհասկանան, թե որքան կարեւոր է աղջկա համար իր պայուսակը՝ իրեն անհրաժեշտ ամեն ինչով)։ Սա նման էր անդունդի։ Մենք Աստված գիտի որտեղ ենք, եւ ոչ ոք չի կարող օգնել։ Եվ դու պետք է ինչ-որ կերպ ինքդ քեզ համար կամուրջ կառուցես, որով կկարողանաս անցնել մյուս կողմը։ Մենք վազեցինք հանրակացարան։ Միջազգային հեռախոսը չէր աշխատում։ Մանր դրամ չկար։ Հոսթելի տիրուհին, ըստ երեւույթին, հանգիստ քնած էր, մենք ոչ մի կերպ չէինք կարողանում գտնել նրան։ Զանգի կոճակը սեղմելը ժամանակի անիմաստ կորուստ էր։ Պետք էր արգելափակել քարտը։ Այդ ժամանակ մենք հեռախոս փնտրելու համար վազեցինք մոտակա բար, գրեթե դեպքի վայրի մոտ։ «Միսս Տիեզերքը» մնաց ոստիկանություն զանգահարելու, իսկ ես, մանր դրամ փոխելով հեռախոսախցիկի համար, վազեցի հոսթել՝ «Միսս Տիեզերքի» մայրիկին զանգահարելու։ Հեռախոսախցիկն այդպես էլ չաշխատեց։ 15 րոպե անց ինձ լուսավորեց՝ պարզապես նրան SMS ուղարկել։ Ամեն հանճարեղ բան պարզ է։ Եվ ինչո՞ւ մենք միանգամից չմտածեցինք այդ մասին։ Պետք էր վերադառնալ բար՝ իմ «Միսս Տիեզերքի» հետեւից։ Սարսափելի է, չեք պատկերացնի որքան։ Հավաքելով ուժերս՝ պատրաստվեցի դուրս գալ։ Եվ հենց այդ ժամանակ իմ սիրելի պատահականությունը... Հանրակացարան մտան երկու երիտասարդ։ Ես նրանցից խնդրեցի, արդյոք չէին կարող գնալ ինձ հետ մինչեւ մոտակա բար, բացատրեցի իրավիճակը։ Նրանք, փառք Աստծո, չմերժեցին։ Ճանապարհին ամեն ինչ մանրամասն պատմում էի։ Մի քանի րոպե զրույցից հետո պարզեցինք, որ ռուսերեն հիանալի հասկանում ենք։ Այդ երկու քաջ տղաները Տյումենից էին։ Ճանապարհի մնացած մասը, արդեն առանց լեզվական դժվարությունների զրուցելով, հասանք բար, որտեղ մեզ ասացին, որ ընկերուհիս նոր է ոստիկանության հետ գնացել է հանրակացարան։ Վերադարձանք։ Շնորհակալություն հայտնելով օգնության համար արձագանքող երիտասարդներին եւ բարի գիշեր մաղթելով՝ ինքս մնացի հանրակացարանի միջանցքում՝ սպասելու իմ «Միսս Տիեզերքին» (թեեւ այստեղ նրան արդեն կարելի է վերանվանել «Միսս Քաջություն»)։ Նրա ժամանումից հետո խոսեցինք տեղի ունեցած ամեն ինչի եւ հետագա անելիքների մասին, եւ որոշեցինք, սկզբի համար, սպասել մինչեւ առավոտ։

Հաջորդ առավոտ, ամբողջ գիշեր չքնելով, իմ «Միսս Քաջությունը» գնաց ոստիկանական բաժանմունք եւ միջազգային հեռախոսախցիկ փնտրելու։ Երբ արթնացա, նա արդեն հոսթելում էր եւ պատմեց, թե ինչպես է հանդիպել ռուս երիտասարդների ընկերախմբի, եւ նրանք նրա համար հեռախոսային քարտ են գնել։ Քննարկելով անցած գիշերը՝ ծիծաղում էինք մեր այն անհեթեթ մտքերի վրա, որոնք այցելել էին մեզ դեպքից անմիջապես հետո։ Մինչ մենք վազում էինք պայուսակ գողացողի հետեւից, եւ ես մտածում էի մեր գործողության անիմաստության մասին, նա հիշում էր մեր վերջին զրույցը, թե ինչպես մենք երկուսս էլ չկարողացանք դպրոցում հանձնել 100 մետր վազքը; հետո, պարզվում է, մենք միասին մտածեցինք, որ Բոստոնի ուղեւորությունը փչացավ եւ իզուր գնեցինք Մասաչուսեթսի մագնիսը; մինչ ես հուզված հավաքում էի նրա մայրիկի համարը, «Միսս Քաջությունը», նստած ոստիկանի մեքենայում (որը զեկույցում գրել էր. «հանցագործը այնքան ուժեղ հրեց տուժողին, որ նրա տաբատը պատռվեց») եւ ցուցմունք տալիս, մտածում էր. «ՕՕՕ, ես ուղիղ ինչպես ֆիլմում։ Միշտ ցանկացել եմ նստել ոստիկանի մեքենայում»։ Ինձ նաեւ զվարճացրեց այն փաստը, որ նա ամենաշատը տխրեց ոչ թե կորցրած անձնագրի եւ այլ իրերի համար, այլ կորցրած լուսանկարների եւ տեսանյութերի համար։ Այս ամբողջ Աստծո մոռացած վայրում մենք գտանք միայն մեկ միջազգային հեռախոսախցիկ, այն էլ՝ որից կարելի էր զանգահարել միայն քարտ գնելով, ոչ թե մանր դրամով, ինչպես սովորաբար։ Նաեւ այս քաղաքում չկար ավտոբուսային տերմինալ, որտեղ մենք կարող էինք լուծել Նյու Յորք վերադառնալու մեր խնդիրը։ Պետք էր հրատապ գնալ Նյու Յորքում ՌԴ հյուպատոսություն։ Ինչպես պարզվեց, ամենամոտ ավտոբուսային տերմինալը Բաֆալոյում էր։ Նստելով Բաֆալո ուղեւորվող ավտոբուսը՝ կես ժամից արդեն այնտեղ էինք։ Գտանք տերմինալը, սկսեցինք բացատրել մեր իրավիճակը, ինչին մեզ պատասխանեցին, որ մենք պետք է «պարզապես գնենք նոր տոմսեր», որոնք արժեին «ընդամենը» 70$։ Մենք ընդհանրապես գումար չունեինք։ Սկսվեցին SMS-ները մայրիկներին։ Սպասելով, մինչեւ քարտին գումար մուտքագրվեց, մենք գնացինք տոմսեր գնելու։ Նորից բացատրեցինք ամբողջ իրավիճակը արդեն մեկ այլ կնոջ եւ պարզապես ապշեցինք, երբ նա մեզ հանձնեց երկու նոր անվճար տոմս դեպի Նյու Յորք։ Արագ մեկնելով, վերցնելով մեր իրերը հոսթելից (որի տիրուհին հազիվ, սրտի ցավով թույլ տվեց զանգահարել հյուպատոսություն եւ ընդհանրապես ոչ մի կարեկցանք չցուցաբերեց, ընդ որում՝ չվերադարձրեց վճարված երկրորդ գիշերվա գումարը), մենք արդեն մի փոքր թեթեւացած, որ գրեթե դուրս էինք եկել այս խուլ վայրից, որտեղ նույնիսկ զանգահարելու տեղ չկար, որպեսզի քարտդ արգելափակեիր, գնացինք հետ՝ Բաֆալո՝ մեր ավտոբուսով դեպի Նյու Յորք։