Այսօր իմ ժամանումը մի փոքր ավելի մոտեցավ։ Այսօր գնացի օդանավակայան՝ տոմսերս հոկտեմբերի 1-ից սեպտեմբերի 5-ը փոխելու համար։ Air France-ը թռչում էր Ատլանտայից, ուստի ես հնարավորություն ունեի անմիջապես նրանց հետ փոխանակելու։ Շուտ արթնացա, դուրս եկա (ճանապարհի վրա ընդհանուր առմամբ մեկ ժամից ավելի ժամանակ ծախսվեց) եւ ժամանեցի 11:30-ին։ Տեղեկատվական բյուրոյում իմացա, թե ուր գնալ։ Ցավոք, Delta-ի աշխատակիցը ոչինչ չկարողացավ անել ինձ համար եւ ուղարկեց իմ ավիաընկերության գրասենյակ, որը գտնվում էր ինչ-որ նեղ սենյակում եւ աշխատում էր ընդամենը 1 հոգի։ Ամեն ինչ լավ կլիներ, եթե նա չաշխատեր ժամը 14:00-ից։ Ստիպված էի զբոսնել, աշխատանքի վերաբերյալ ռեզյումե թողնել, նորից վերադառնալ։ Հերթում (առջեւումս 1 հոգի կար) ծանոթացա մի ռումինացու հետ, նա իր մեղքով չէր ուշացել երեկվա իր չվերթից եւ շատ էր շտապում փոխել տոմսը, քանի որ նրան մնացել էր ընդամենը մեկ ժամ։ Խոսեցինք, իմացա, որ նրա սիրելի գրողներից մեկը Դոստոեւսկին է («Կարամազով եղբայրներ»), Տուրգենեւը (սիրային քնարերգություն), Գոգոլը (ես նրան պատմեցի «Մեռյալ հոգիների» երկրորդ հատորի մասին, նա շատ զարմացավ), Պուշկինը։ Քանի որ նրան ինձնից ավելի էր պետք, որոշեցի նրան առաջ թողնել, ընդամենը 8 րոպե ծախսեցի, եւ բացի այդ, օգնեցի էլ, ինքս ինձնից շատ գոհ եմ։ Մոսկվայում խելացի վարվեցի՝ տեղերս ամրագրեցի, ուստի ոչ մի դժվարություն չառաջացավ, 40 դոլար վճարեցի եւ չվերթի փոփոխության կպչուն պիտակը հայտնվեց իմ տոմսի վրա։ Այսպիսով, 5-ը՝ Նյու Յորք, 6-ը՝ Փարիզ, 6-ը՝ Մոսկվա!!! Իսկ հետո, իսկ հետո վայրի հաճույք այն ամենից, ինչ ինձ պակասում էր, եւ վերջապես, ես կտեսնեմ ՔԵԶ, ում ես ավելի շատ եմ կարոտում, քան ինչ-որ իրեր...
Տուն հասա միայն ժամը 16:00-ին, եւ Սաշան անմիջապես առաջարկեց գնալ լեռներ։ Այնտեղ մեզ սպասում էին նախագահների փորագրված բարձրաքանդակները, լեռը, որի վրա մենք բարձրանալու էինք, ինչպես նաեւ կեսժամյա լազերային շոու։ Քանի որ ուրբաթ էր, ժամը 5-ը, բոլորը աշխատանքից տուն էին վերադառնում, եւ մենք ստիպված էինք բավականին նյարդայնանալ խցանումների պատճառով, թեեւ 20 րոպեում տեղ հասանք։ Մուտքն արժե 8 դոլար, եւ սկզբունքորեն դուք ավելին ոչնչի համար չեք կարող վճարել։ Մենք մեքենան թողեցինք եւ սկսեցինք բարձրանալ վեր (լուսանկարները տես ալբոմում)։ Բարձրանում էինք մոտ 30 րոպե, բարձրությունը մոտ 800-900 մետր է։ Հատուկ ամերիկացիների համար վերեւում կար «ալյա Մակդակ» հաստատություն, որտեղ կարելի էր վերականգնել «կորցրած կիլոգրամները», ինչով էլ շատերը զբաղվում էին։ Ամենաներքեւում մենք զբոսնեցինք Վայրի Արեւմուտքի ոճով քաղաքում, իսկ հետո ուղղվեցինք դեպի լեռը, որի տակ պետք է անցներ շոուն։ Ընդհանրապես, ամերիկացիները սովոր են հարմարավետության. եթե գնում են բնության գիրկ, ասենք, «շարժական տանով», ապա կան կայանատեղիներ, որտեղ դու այն միացնում ես «վարդակներին» եւ լիցքավորում; եթե գնում ես բնության գիրկ, ապա կա հատուկ տեղ խարույկի, խորովածի եւ այլնի համար; եթե գնում ես ձուկ որսալու, ապա այն լճակում, որտեղ այդ ձուկն արդեն բաց են թողել։ Այդպես էլ այստեղ՝ իրենց հետ վերցրել էին եւ՛ ներքնակներ, եւ՛ ծալովի մահճակալներ, եւ՛ շարժական սառնարաններ, անհայտ քանակությամբ մարդկանց համար սնունդ, բարձեր, ընդհանրապես, ամեն ինչ, որպեսզի իրենց զգան ոչ թե վայրի բնության մեջ, այլ իրենց սեփական սիզամարգում։ Շոուն տեւեց մոտ 30 րոպե։ Ինձ դուր եկան սկիզբը եւ վերջը։ Սկզբում այն մասին, թե որքան փառահեղ նահանգ է Ջորջիան, վերջում՝ Ամերիկայի հիմնը։ Մեջտեղում ցույց էին տալիս ինչ-որ թռչուններ ձվերով, հովանավորի գովազդը (կովերը գովազդում են հավի բիստրոների ցանցը, այնտեղ կովերը Ջեք Ճնճղուկի, Ջեդայների, «Քամուց քշվածները» եւ այլնի դերերում էին), այն մասին, թե ինչպես սատանան ցանկացավ յուրացնել Ջորջիան։ Ամեն ինչ մուլտֆիլմային կատարմամբ։ Ամեն ինչ ավարտվեց 22-ից հետո, տուն հասանք 23-ին։ Ընդհանրապես, հիանալի են այս հետիոտնային զբոսանքները, բարձրանում ես վեր, ժայռերի վրայով, ես այնտեղ ցատկոտում էի գառնուկի պես, արմատներս «խաղացին»։ Իսկ երեկոյան, երբ լուռ է, լուսինը փայլում է, դու նստած ես ժայռի գագաթին, քո տակ տարածվում են Ատլանտայի լույսերը, անթիվ անտառներ, դաշտեր, երեւում է, թե ինչպես է մոտակա քաղաքից ձի գալիս, մտածում ես. «Ա՜խ դու։ Այսպիսի գեղեցկություն, այնքան լավ է, եւ ինչո՞ւ կողքիդ չկա այն մարդը, ում հետ պատրաստ կլինեիր այստեղ նստել ամբողջ գիշեր։ Ինչո՞ւ ես նստած մենակ»։ Ինձ շատ դուր եկավ իմ օրը, կարող եմ հաստատ ասել՝ այն անցավ օգտակար, եւ ես շատ նոր ու հետաքրքիր բաներ իմացա։
