Մանկուց երազում էի մոտոցիկլի մասին, գիտեք՝ այնպիսի արագ, գեղեցիկ, սպորտային... Առաջին անգամ արտասահման գնալիս ոչինչ չվաստակեցի, բացի լուսանկարչական ապարատից եւ նոութբուքից, ինչպես գրեթե բոլորը... Երկրորդ անգամ գալիս արդեն գիտեի, թե ինչի համար եմ գալիս, հենց սկզբից դաստակիս կապեցի հաստ նեյլոնե պարան՝ հանգույցով, որպեսզի շփվի ու հիշեցնի, եւ շփվում էր, ու հիշեցնում էր, ձեռքս գրեթե ամեն օր մինչեւ արյուն էր պատռվում (բեռնակրի աշխատանքի առանձնահատկությունը): Օ՜, որքան եմ քայլել, երազել, հայտարարություններ փնտրել, փողոցներում նայել, ԵՐԱԶԱՆՔՍ, նորմալ մոտոցիկլետների գները սկսվում էին 5000 դոլարից... Մի խոսքով, ինձ հաջողվեց!!! Ես գնեցի այն, Ես գնեցի այն, Ես գնեցի այն!!! Հազար անգամ այո, ես մոտոցիկլ գնեցի... Իհարկե, ընկերներիս օգնությամբ, բայց դա կարեւոր չէ, գործը այսպես էր. տղաները, որոնք ինձ հետ աշխատում էին, բուլղարացիներ, հաճախորդներից մեկի մոտ, որին տեղափոխում էինք, ավտոտնակում նկատեցին մոտոցիկլ՝ վաճառքի հայտարարությամբ... Բոլորը գիտեին, որ դա իմ հիվանդությունն է, անմիջապես զանգահարեցին ու պատմեցին... Սեպտեմբերի վերջին ես ունեի անհրաժեշտ գումարը :) եւ ահա իմ աղջկա հետ առաջին հանդիպման մանրամասները. գալիս եմ ստորին Բրոնքս՝ Միգել Պագանի մոտ (այս անունը ես հավերժ հիշեցի, հենց նա ինձ նվիրեց երազանքս...).. կարճ զրույց եւ... բացվում են ավտոտնակի դարպասները, դանդաղ ու վստահ հայտնվում է նա՝ նայում է ինձ հանգիստ, հավասար հայացքով, գնահատում է... :) HONDA cbr600rr 2003թ., վազքը՝ 3000 կմ, վիճակը՝ ԿԱՏԱՐՅԱԼ!!! հասկանո՞ւմ ես, հասկանո՞ւմ ես???? ես գնեցի նրան, պետք է խոստովանեմ, որ մինչ այդ երբեք մոտոցիկլ չէի վարել՝ կյանքում մեկ անգամ, ընկերոջս «Ուրալ»-ի վրա... Նստում եմ, տեղից շարժվում, վարում, վարում, վարում... Ինչպե՞ս կանգ առնել: Ես երկու անգամ պտտվեցի թաղամասի շուրջը, չիմանալով՝ ինչպես կանգ առնել... Մի խոսքով, հաշվարկեցինք, գնացինք, համարանիշները Միգելին պետք է ուղարկեի հաջորդ օրը փոստով... Սաղավարտը տվեց ինձ, Ալյոշային հագցրինք փողոցում Հարլեյից «փոխ առած» սաղավարտը: Գնում ենք, Միգելը զգուշացրել էր, որ երկար կանգնելուց հետո մարտկոցը լիցք չունի, տունդարձի ճանապարհին 11 անգամ հանգցրինք, մի քանիսը՝ Վերին Հարլեմում, սեւամորթները սպառնալից գոռում էին, բարձրանում էին աստիճաններից մեզ ընդառաջ... Ալյոշան արագ ցատկում է ու հրում, գնում ենք առաջ... Նուու վերջ, հասանք: Հետո՝ ամենօրյա զբոսանքներ, գիշերային մայրուղիներով, 200 կմ/ժ-ից ավելի արագությամբ :) եւ կյանքից վայելք:

Պահեստում, աշխատավայրում, կանգնած էր մեր հաճախորդներից մեկի մոտոցիկլը :) պոկում եմ համարանիշները, սկոտչով ամրացնում իմ փոքրիկի վրա... Երջանկությունս երկար չտեւեց! Մի գեղեցիկ օր, երբ արդեն կայանել էի այն պահեստում եւ աշխատանքից տուն էի գնում, Անյան զանգում է - «... ոստիկանությունում եմ, կոսմետիկայի համար բռնեցին» :) Վերցնում եմ մոտոցիկլը եւ ամբողջ արագությամբ սլանում դեպի բաժանմունք: Ճանապարհին հասա Gixxer-ով մի աղջկա, մենք նրա հետ լավ մրցեցինք, որոշ ժամանակ անց, նրանից 15 մետր կտրվելով, հասկանում եմ, որ դա իմ շրջադարձն է՝ մայրուղուց դեպի քաղաքային փողոց հարթ իջք, կտրուկ շրջվում եմ, արագությունը գցում, գլուխս ձախ եմ շրջում՝ աղջկան հրաժեշտի ձեռքով անելու համար, ազդանշան եմ տալիս, թափահարում, ԳԼՈՒԽՍ ՆՈՐԻՑ ՈՒՂԻՂ ՇՐՋՈՒՄ ԵՄ !!! ՋԻՊԸ ԿԱՆԳՆԱԾ Է ԽԱՉՄԵՐՈՒԿՈՒՄ, ՄԻ ՎԱՅՐԿՅԱՆ, ԱՐԳԵԼԱԿՆԵՐ, ՀԱՐՎԱԾ... ես նրանց ապակին ջարդեցի եւ հետեւի դուռը ծռեցի, մարդիկ են հավաքվում, վարորդը գոռում է վրաս, վեր եմ կենում, գլուխս պտտվում է, քունքերիս արյուն կա, հազիվ հասկանալով, թե ինչ է կատարվում, հասկանում եմ, որ շուտով պարեկը կգա, կտրում եմ մոտոցիկլի համարանիշները (գրպանս, մինչ ոչ ոք չի տեսնում): Գալիս է պարեկը, նստեցնում մեքենան... Լրացնում է թուղթը, դեռ հիշում եմ՝ այդ այլանդակը իմ անձնագիրը ճաղավանդակի անցքով մտցրեց ինձ մոտ՝ ոլորելով մինչեւ 1 սմ տրամագիծ... Շտապօգնություն, հրաժարվում եմ օգնությունից, ոստիկանները «առատաձեռնորեն» ինձ հասցրին կենտրոն, մտա խանութ, գլխացավի հաբեր գնեցի...

Որոշ ժամանակ այն կանգնեց տուգանային հրապարակում, հետո ջարդված վիճակում լաստանավով ուղարկեցի Ֆինլանդիա, երկու անգամ գնացի նրա հետեւից Ֆինլանդիա, բայց դա արդեն ուրիշ պատմություն է, դրա մասին մի փոքր ուշ:

Ահա թե ինչ եմ ուզում ասել՝ գնացեք, երազեք եւ ձգտեք ձեր ամբողջ էությամբ դեպի ձեր երազանքը, եւ այն կիրականանա... Ես, իհարկե, աշխատում էի, բայց Նյու Յորքում անցկացրած ժամանակիս մեծ մասը զբոսնում եւ խմում էի, խմում եւ զբոսնում... Եվ հասա դրան, ես հասա իմ երազանքին... Իսկ այն, որ ջարդեցի՝ դա երեւի ինձ պատիժ էր: Երազեք, գնացեք եւ հասեք ձեր երազանքին՝ Նահանգներում ամեն ինչ հնարավոր է: