Ես այս համերգին գնալը պլանավորել էի դեռ Մոսկվայում գտնվելու ժամանակ, եւ ամեն ինչ՝ մեկ խմբի՝ Blessthefall-ի համար) Բայց Ամերիկայում գտնվելով՝ սկսեցի կասկածել՝ գնամ, թե ոչ։ Բայց հետո որոշեցի, որ անգործ նստելն իմաստ չունի, ժամանակն է զվարճանալու, չէ՞ որ ամառվա կեսն անցել է, իսկ ես դեռ նույն տեղում եմ նստած)

Առավոտյան արթնացա, Վերոնիկան ինձ տարավ կայարան, ես նստեցի գնացք եւ հեծանիվով գնացի Westbury) Քանի որ կայարանից մոտ մեկ ժամ պետք է ոտքով քայլեի, իսկ դա այնքան էլ հաճելի չէ։ Բայց մինչ ես գնում էի, մեկ այլ գնացքի փոխվելիս պարզվեց, որ գնացքը չի կանգնում ինձ անհրաժեշտ կանգառում, այլ կանգնում է հաջորդում։ Լավ է, որ Վերոնիկայի տանը հասցրել էի քարտեզ տպել, եւ այնտեղ հենց ընդգրկված էր հաջորդ կայարանին մոտ գտնվող հատվածը։ Միայն այդ քարտեզի շնորհիվ ես կարողացա դուրս գալ անհասկանալի վայրերից եւ հասնել համերգի անցկացման վայր։ Հենց այդ օրը ես զգացի հեծանիվով երթեւեկելու ողջ հաճույքը, քանի որ այն ինձ խնայեց շատ ժամանակ եւ ուժ՝ համերգին հասնելու համար։

Հասա, իսկ այնտեղ այնպիսի հսկայական փառատոն էր, բաց երկնքի տակ հսկայական տարածք, մոտ 5-7 տարբեր բեմեր, խմբերի ֆիրմային շապիկներով եւ այլ իրերով վրաններ, ռաստամանական զարդերով վրաններ, սննդի վրաններ... Եվ բազմաթիվ մարդիկ, որոնք տեղաշարժվում էին մի կողմից մյուսը... եւ մարդիկ այնքան հիպերկրեատիվ էին՝ Մոսկվայում նման բան չես հանդիպի... ստեղծագործական սանրվածքների եւ մազերի գույների այսքան տեսակներ ես ոչ մի տեղ չէի տեսել։ Բոլորն այնքան վառ են, զվարճալի) եւ ոչ մի տեղ ալկոհոլ չկա։ Բոլորը ջուր են խմում, որը սեփական շիշ ունենալու դեպքում անվճար է)

BTF-ի ելույթն ինքնին հիանալի անցավ))) Միայն ափսոս, որ կարճ էր՝ մոտ 40 րոպե, քանի որ սա խոշոր փառատոն է... Եվ այն, ինչ ինձ արմատապես զարմացրեց, մարդկանց վերաբերմունքն էր միմյանց նկատմամբ եւ անվտանգության աշխատակիցները) Շրջապատի մարդիկ շատ ավելի հոգատար են միմյանց նկատմամբ, քան ես սովորաբար տեսնում եմ Մոսկվայում համերգների ժամանակ) Մեզ մոտ հիմնականում այդ ճնշող զանգվածը նպատակաուղղված է անձնական գոյատեւմանը, ոչ ոքի չի հետաքրքրում, որ դու կարող ես ինչ-որ մեկին ճզմել։ Այստեղ բոլորը շատ զգույշ են հրմշտվում, առանց որեւէ ագրեսիայի եւ գոյատեւման համար պայքարի։ Թեեւ դրայվը միեւնույն է՝ ոչ պակաս էր, քան Ռուսաստանում)

Անվտանգության աշխատակիցներն ինձ ընդհանրապես ապշեցրին։ Մոսկովյան ակումբներում համերգների ժամանակ նրանք գոյություն ունեն հիմնականում նրա համար, որ բեմ բարձրացող մարդկանց դեմքով վայր նետեն։ Այն նպատակով, որպեսզի, երեւի, դաս տան այդ «վեր թռչողներին», որպեսզի չխանգարեն երաժիշտներին նվագել։ Այստեղ անվտանգության աշխատակիցները... բռնում էին նրանց, ովքեր ցատկում էին բեմից) Որպեսզի մարդը, Աստված մի արասցե, չվնասվի վայր ընկնելիս))) Սա պարզապես unbelivable է։

Համերգից հետո ես ուզում էի բռնել խմբին, որպեսզի նրանցից ինքնագրեր կորզեի, բայց բախվեցի հերթական տարօրինակությանը) Խելագար երկրպագուհիները շրջապատել էին երաժիշտների ենթադրյալ ելքի վայրը, իսկ երբ երաժիշտները դուրս եկան, որպեսզի պարզապես հեռանան, սկսվեցին խելահեղ գոռոցներ՝ «Oh my God!!!!»։ Այնուհետեւ անվտանգության աշխատակիցները երաժիշտներին վերցրին թեւերից, բացեցին դարպասները եւ գերարագ քայլերով տարան նրանց ամբոխի միջով, իսկ որոշ անմեղսունակ անձինք վազեցին նրանց հետեւից։ Սարսափելի է, ես դեռ նման աննորմալ ֆանատիզմ չէի տեսել)) Հայրենիքում, ինձ թվում է, ավելի հանգիստ են վերաբերվում նման ուղղվածության երաժիշտներին)))

Ամփոփելով՝ ուզում եմ ասել, որ իմ այս արկածն ինձ խելագարի պես դուր եկավ։ Եվ կրկին առավոտյան աշխատանքի, արթնանում ես, ամեն ինչ ցավում է, բայց հոգիդ երգում է) Նման պահերի համար արժե ապրել)