Ինչեւէ, ես օդանավակայանից դուրս եկա թեթեւ՝ ինձ հետ ունենալով միայն փաստաթղթերով պայուսակը... Խոստացան ուղեբեռս հաջորդ օրը հասցնել անմիջապես հոսթել, իսկ Airfrance-ը խոստացավ փոխհատուցել բոլոր անհրաժեշտ իրերի ծախսերը (ինչ-որ բան ասացին 150 դոլար փոխհատուցման մասին)։ Մինչ շարունակելը, պետք է նշեմ, որ ընկերուհիս Մայամի էր ժամանել ինձնից մեկ շաբաթ առաջ... այնպես ստացվեց... այնպես որ ես արդեն գիտեի, թե ուր եւ ինչպես գնալ...
Եվ ուրեմն, ես մարդկանցից հարցրի, թե որտեղ է ելքը... գնում եմ... եւ պատկերացրեք իմ արձագանքը. Բելառուսում ցուրտ է, ինքնաթիռում ցուրտ է, օդանավակայանում օդորակիչներն աշխատում են՝ համապատասխանաբար, նույնպես ցուրտ է... եւ ահա ես մոտենում եմ ելքին... ջինսերով, սպորտային կոշիկներով, բաճկոնով... դռները բացվում են... քայլ դեպի դուրս... օյ... ես շոկի մեջ եմ։ Որտե՞ղ եմ ես։ Ի՞նչ կատակ է սա։ Դրսում +40 է, ոչ պակաս... ինչպես ջերմոցում... օդը խոնավ է, թվում է, թե կարող ես այն շոշափել՝ ջրի կաթիլները ուղղակի կախված են օդում... շատ խեղդող է!... եւ... արմավենիներ!! Իսկական, կոկոսներով - սա քաղաքի մասին իմ առաջին տպավորությունն էր։ Ավելի ուշ, երբ գրում էի հարազատներիս, Մայամիի մասին անփոփոխ հարցին պատասխանում էի. «Դժոխքի պես շոգ է... եւ, մայրիկ, այստեղ արմավենիներ կան!!» =)
Բայց վերադառնանք մեր պատմությանը... Պետք էր հասնել հոսթել... Shuttle-Bus-ը շատ հարմար բան է, վճարում ես 20$ եւ քեզ տանում են ուղիղ դռան մոտ... տեսականորեն, ինչպես ինձ նկարագրել էր ընկերուհիս... գործնականում այն դեռ պետք էր գտնել... մոտենում եմ օդանավակայանի աշխատակցուհուն՝ գեր ամերիկուհու, ներողություն տավտոլոգիայի համար)) (նրանց սանրվածքները, ի դեպ, անիրական են!! ով ինչպես կարող է! դրեդներ, հյուսեր, փնջեր եւ պոչեր, հյուսերից պոչեր, պոչերից հյուսեր, դրեդներից փնջեր, փնջերից դրեդներ... սովորական դրեդներ, ներկված դրեդներ, բիգուդիներով ոլորված դրեդներ... Բոբ Մարլիի ոճի գլխարկներ... ով խաղացել է Sims-ը եւ զարմացել, թե ինչ հիմար սանրվածքների ընտրանի կա այնտեղ - մի զարմացեք, մարդիկ ԻՐԱԿԱՆՈՒՄ այդպես են հագնվում... ահա, այս աֆրոամերիկուհու մոտ ամեն ինչ համեմատաբար «պարզ» էր՝ թթվային կարմիր գույնի կարճ ոզնի սանրվածք...=))).. հարցնում եմ, թե որտեղ գտնել այդ նույն Shuttle-Bus-ը... նա ինչ-որ բան շատ արագ եւ անհասկանալի պատասխանում է եւ սկսում է ռացիայով կապ հաստատել ինչ-որ մեկի հետ... այդ ընթացքում մեզ է մոտենում կապույտ ավտոբուսը... հարցնում եմ «սա՞ է»։ Ոչ, ասում է, պետք է սպասել... սպասում եմ... մոտենում է մեկ ուրիշը... ամեն դեպքում կրկնում եմ, թե ուր պետք է գնամ... հարցնում եմ «սա՞ է իմը»։ Ի պատասխան ստանում եմ հերթական անհասկանալի, այս անգամ դժգոհ «բլա-բլա-բլա-բլա...»... նորից հարցնելու համարձակություն չեմ ունենում... ինձ հիմար եմ զգում... ժպտում եմ, գլխով անում, որ, ասես, այո, հիմա ամեն ինչ պարզ դարձավ, եւ շարունակում եմ սպասել... սպասում եմ... սպասում եմ... եւ հանկարծ նա գոռում է. «դե այնտեղ է քոնը!!» իսկ իմը այդ ընթացքում արդյունում արդեն հարյուր մետր հեռացել էր, փախչում եմ անգլերեն, հրաժեշտին գոռալով thanx... կես ժամից ես հոսթելում կլինեմ..
