Համարձակ եղեք: Պետք չէ վախենալ դժվարություններից եւ խնդիրներից, քանի որ հենց դրանք են կյանքն ավելի հետաքրքիր դարձնում եւ ամրապնդում մեր բնավորությունը: Գլխավորը՝ հավատալ ինքդ քեզ եւ քո ուժերին: Նույնիսկ եթե ձեր անգլերենի իմացության մակարդակն այնքան էլ փայլուն չէ, մի՛ անհանգստացեք: Ես տեսել եմ, թե ինչպես են շատ ուսանողներ, որոնց անգլերենը, մեղմ ասած, վատ էր, օրեցօր ավելի ու ավելի լավանում: Սկսեք պարապել Ամերիկա թռչելուց առնվազն 3-4 ամիս առաջ, դիտեք ֆիլմեր անգլերենով, սկսեք մտածել եւ խոսել անգլերեն: Սկզբունքորեն, անհրաժեշտ է իմանալ բառերի որոշակի պաշար, իսկ քերականության իմացությունը ձեզ այնքան էլ պետք չի գա, քանի որ նույնիսկ հենց ամերիկացիները հաճախ քերականորեն ճիշտ չեն խոսում (նրանք, ովքեր լավ են տիրապետում քերականությանը, պատրաստվեք այն մի փոքր փչացնել): Ի դեպ, ահա մի լավ կայքի հղում՝ http://www.moeleto.com/vocabulary.html (Բառարան Work and Travel-ի մասնակիցների համար: Այնտեղ դուք կգտնեք բառերի ամենաանհրաժեշտ պաշարը, որը ձեզ անպայման պետք կգա Ամերիկայում): Մի խոսքով, պետք չէ վախենալ, որ ինչ-որ բան չի ստացվի: Մենք ընկերուհուս հետ ընդհանրապես գնում էինք լիակատար անհայտություն եւ նույնիսկ չէինք պատկերացնում, թե որտեղ ենք ապրելու եւ աշխատելու: Եվ ոչինչ, հաղթահարեցինք: Եվ դուք էլ կկարողանաք: Պետք է գործել: Չէ՞ որ կարող է պատահել այնպես, որ ձեզ այլեւս չընձեռվի նման եզակի հնարավորություն՝ տեսնելու Ամերիկան ձեր սեփական աչքերով, զգալու այդ անիրական, շունչը կտրող հույզերը, երբ հայտնվում եք ձեզ անծանոթ երկրում, բոլորովին այլ մայրցամաքում, տնից այդքան հեռու: Չէ՞ որ կյանքը չափվում է ոչ թե շնչառությունների թվով, այլ այն պահերի թվով, որոնցից շունչը կտրվում է... Գլխավորը՝ եղեք ինքնավստահ, ժպտացեք, եղեք բարյացակամ բոլորի հանդեպ եւ ամեն ինչ ձեզ մոտ կստացվի:

P/S Հաջողություն բոլորին: Շնորհակալություն իմ բլոգը բացելու համար... եւ հուսով եմ, որ ձեզ դուր եկավ:)

Մենք պետք է անենք այն ամենը, ինչ հարկավոր է, եւ այն ամենը, ինչ ուզում ենք, մինչ այդ ժամանակը, իմանալով, որ մեր կյանքում այլեւս երբեք հետ չենք վերադառնա:

(c) Կ. Կաստանեդա «Արծվի նվերը»