Տասներորդ գլուխ. վերջը մոտենում է...

Օգոստոսի կեսերին Սաշան եւ Մաքսիմը ստիպված եղան մեկնել, քանի որ ուսման հետ կապված բարդ իրավիճակ ունեին, իսկ մոտ երկու շաբաթ անց Լիդան էլ մեկնեց։ Մենք մնացինք երեքով եւ անմիջապես զգացինք միայնության մի մասնիկը։ Թեեւ մենք հաճախ չէինք տեսնվում նրանց հետ, բայց սովոր էինք նրանց ընկալել որպես մեր հարազատներ, ընկերներ, որոնց մոտ կարելի է ցանկացած պահի այցելել կամ որոնք ցանկացած պահի կարող են հանկարծակի հայտնվել։ Նրանք մեզ համար այն մեծ բանի մի մասն էին, որը կարելի է անվանել «տուն»։ Իհարկե, նրանց մեկնելուց հետո մենք չդադարեցինք մեզ հարմարավետ զգալ այս քաղաքում եւ այս երկրում, բայց երբ Walmart գնալու ճանապարհին անցնում էինք նրանց տնակի կողքով, մինչեւ վերջին օրը մի փոքր դառնությամբ կատակում էինք միմյանց հետ. «Դե ինչ, գնա՞նք Ֆիլի մոտ։ Ա՜, չէ, Վեգասները երեւի աշխատանքի են...»։

Տղաների մեկնումն ուներ նաեւ մյուս կողմը. մենք հասկացանք, որ շուտով մեր հերթն էլ կգա։ Միգուցե դա ավելի լավ է, մենք նախապես սկսեցինք բարոյապես պատրաստվել դրան։ Դեռ մի բան էլ Սաշկան չգիտես ինչու հասցրեց սեպտեմբերի սկզբի տոմսեր վերցնել, վախենում էր, որ ուսումից հետ կմնա։ Մի խոսքով, շատ տխուր էր դառնում։ Դեռ մի բան էլ զբոսաշրջային սեզոնը սկսեց անկում ապրել, եւ մեր Root Beer-ում մարդիկ օրեցօր պակասում էին։ Եվ եկավ այն օրը, երբ Կարեսան եւ Լորնան, կարծես ներողություն խնդրելով, ասացին, որ այժմ մենք ստիպված կլինենք աշխատել ոչ թե միասին, այսինքն՝ մի օր ես, մի օր՝ Կիրյան։ Իհարկե, եկամուտը կիսով չափ պակասեց։ Սեպտեմբերի 7-ին մենք բաժանվեցինք Սաշկայից։ Ես շատ էի անհանգստանում։ Նա նորից մենակ է։ Իսկ NY-ում նա ստիպված կլինի ինչ-որ կերպ երկու օր անցկացնել... Տատիկը բացահայտ լաց էր լինում ավտոբուսի մոտ եւ անընդհատ կրկնում էր. «Oh my little girl...»։ Նա մեզ շատ էր սիրել, իսկ Սաշկային՝ հատկապես, որովհետեւ նույնիսկ նրա հարազատ թոռները, որոնք ապրում էին նրանից ոչ հեռու, չէին հոգում նրա մասին եւ նրա հետ այնքան ժամանակ չէին անցկացնում, որքան մի ռուս աղջիկ, որին ոչինչ պետք չէր փոխարենը, որին միայն ուրախություն էր պատճառում բարություն անելը։

Մենք մնացինք երկուսով։ Շատ տխրեցինք եւ ամեն օր փորձում էինք մեզ լցնել տպավորություններով, ինչպես գանձ որոնողը իր գրպանները լցնում է ոսկով այն զնդանում, որը պատրաստ է փլվել։ Մենք գնում էինք տարբեր վայրեր, ամբողջ օրը հեծանիվներով էինք լինում, գնացինք նավահանգիստ։ Այդ օրը նույնիսկ եղանակն էր տխուր եւ պատրաստվում էր ինչ-որ բանի։ Մենք չէինք հասկանում, որ այս դրախտային բնությունը պատրաստվում է ձմռանը։ Նկատելիորեն ցրտեց, արեւը պակասեց, ինչ-որ տեղից սառը քամի փչեց... Նավահանգստում մենք երկար նստեցինք՝ նայելով կամ աստղադիտակով անվերջ ափամերձ գծին, կամ հորիզոնին եւ խորհում էինք։ Մենք փայտե բազրիքի վրա քերծեցինք մեր անունները եւ ամսաթիվը, իսկ Կիրյան, հիշելով, մի փոքր աջ կողմում դաջեց «NORMALNO!»։ Բայց դա արդեն ուրիշ պատմություն է =) Մենք նայեցինք միմյանց եւ հասկացանք. մենք բոլորս անպայման կվերադառնանք։ ԲՈԼՈՐՍ։