«Դաշտի» հետ կապված անհաջող փորձերից հետո ես որոշեցի. «Մոտակա ժամանակների համար արկածները բավական են»։ Մոտակա նպատակս այն ընկերոջս սպասելն էր, որը գալու էր 2 օրից։ Մտածում էի՝ գոնե նրա օգնությամբ մենք կկարողանանք նորմալ բնակարան գտնել։ Այդ պատճառով առավոտյան, ծեծված ու անքուն, վերադարձա իմ հոսթել։ Լսելով պատմությունս՝ հոսթելի տերը սրտանց ծիծաղեց եւ նույնիսկ 2 գիշերվա գինը մի քանի դոլարով իջեցրեց։

Այս 2 օրն անցկացրեցի համեմատաբար հանգիստ, առանց որեւէ տարօրինակ միջադեպի։ Ուսումնասիրեցի քաղաքը, զարմացա տեղի «Publix» սուպերմարկետի ապրանքների բազմազանությամբ (որոշ ռուսներ այն անվանում էին «Rublix»)։ Հետաքրքիր փաստ. մեկ ամիս ֆասթֆուդ ուտելուց հետո ես 10 կգ նիհարեցի...

Նաեւ հետեւում էի հոսթելի տարօրինակ բնակիչներին, աստված վկա, Ռուսաստանում նման բան չկա։ Միշտ քրքջացող սեւամորթ, 55 տարեկան մի կին՝ մինի կիսաշրջազգեստով եւ բաց տոպով։ Սկզբում դժվար էր առանց զարմանքի նայել դրան։

Բայց ահա ավարտվեց 2-րդ օրը, ես վերցրեցի իրերս եւ գնացի օդանավակայան՝ դիմավորելու, միաժամանակ ընկերոջս մի լավ ծոծրակին տալու։ Վերջինս հաջողությամբ իրականացնելուց հետո մենք օդանավակայանում սպասեցինք լուսաբացին։ Առհասարակ, ամերիկյան օդանավակայանները հաճախ են ինձ փրկել։ Անվճար Wi-Fi, գիշերը ոչ ոք չի վռնդում, նույնիսկ տոմս երբեք չեն հարցրել։

Գիշերը ինտերնետում գտանք բավականին էժան հյուրանոց՝ սեւամորթների թաղամասում։ Առավոտյան գնացինք այնտեղ եւ տեղավորվեցինք մեկ շաբաթով։ Սա տիպիկ ամերիկյան էժան հյուրանոց էր՝ հեռուստացույց, սառնարան, մեծ մահճակալ, անգլերեն վատ խոսող սեւամորթ տնտեսուհի։ Այդ շաբաթվա ընթացքում ծանոթացանք Ղազախստանից երկու աղջկա հետ։ Նրանք մեկնում էին Փիթսբուրգ եւ իրենց սենյակը 3 օրով թողեցին մեզ։ Մենք թուլացանք եւ չնկատեցինք, թե ինչպես անցան 10 օրը։

Եվ այսպես, ի՞նչ անել հետո։ Աշխատանք եւ բնակարան ինչպես չկար, այնպես էլ չկա, իսկ գումարը անշեղորեն նվազում է։ Այս մասին՝ հաջորդիվ։