Այսպիսով... ես պատրաստվում եմ մեկնել 2011 թվականի ամռանը։ Մինչ այդ ես մի փոքր թերահավատորեն էի վերաբերվում Work and Travel USA ծրագրին։ Ի վերջո, ես մի աղջիկ եմ, որը սովոր է, որ ռեստորաններում ինձ են մատուցում ուտելիքը, իմ համարը մաքրում է սպասուհին, եւ ընդհանրապես ամենուր ինձ սպասարկում են։ Իսկ նույն բանն ինքնուրույն անելը... ինչ-որ կերպ անհարմար է ))) Բայց ամեն ինչ փոխվում է, երեխաները մեծանում են եւ հասկանում, որ չեն ուզում ամբողջ կյանքում նստել եւ նայել, թե ինչպես է ինչ-որ մեկը ինչ-որ բան անում, սխալներ թույլ տալիս, ուղղում դրանք, ուրախանում, ճանապարհորդում... Իսկ Ամերիկայում լինելը երազանք է, գուցե ոչ բոլորի, բայց շատերի համար։ Ես ուզում էի տեսնել այն ամենը, ինչ տեսել էի ֆիլմերում... Ոչ միայն երկնաքերերը, աֆիշները, աղմուկը, իրարանցումը, մարդկանց հոսքը... Այլ նաեւ առանց ցանկապատերի սիրուն տնակները, ճանապարհը, որով ժամում մեկ-երկու մեքենա է անցնում, հեծանիվով թերթեր բաժանող տղային, ուզում եմ տեսնել դպրոցը... պահարաններով, ճաշարանով... եւ ընդհանրապես։ Ես մեծացել եմ ամերիկյան երիտասարդության մասին ֆիլմերի վրա (եւ «Կոմանդոս»-ի ու «Տերմինատոր»-ի... թեեւ նրան հազիվ թե տեսնեմ), եւ իմ «Ես»-ը պարզապես պահանջում է տեսնել, շոշափել եւ հոտոտել այն ամենը, ինչ տեսել եմ կինոյում։

Այնպես որ, ես որոշեցի զբաղվել Ամերիկայով իմ ողջ «հերոսական ուժով»։ Քանի որ ես դա ինքս ինձ համար որոշել էի ապրիլին... եւ ձեւակերպվելու համար արդեն շատ ուշ էր, ոչինչ չէր խանգարում ինձ ֆորումը ծայրից ծայր ուսումնասիրել, կարդալ Ամերիկայի, Ամերիկայում ուսանողների, Ամերիկայում մարդկանց, Ամերիկայի օրենքների մասին բոլոր հայտնի հոդվածները... դե, դուք հասկացաք)) Մինչեւ հունիս-հուլիս ես այնքան շատ բան էի կարդացել, որ թվում էր, թե առնվազն երկու անգամ եղել եմ Նահանգներում։ Ես բոլորին հոգնեցնում էի միայն նրանով, որ պատմում էի Նահանգներում արկածների մասին, թե ով ինչ պատմության մեջ է ընկել եւ ինչպես է դուրս եկել դրանից.... Համբերությունս չէր հերիքում, թե երբ կգա սեպտեմբեր ամիսը, որպեսզի փաստաթղթերը հանձնեմ... ես կվազեի սեպտեմբերի 1-ին... բայց գործակալությունը ասաց, որ հավաքագրումը հոկտեմբերից է... էհ, իսկ կարդալու բան արդեն չկա)))

Ընդհանուր առմամբ, քայլ 1-ը՝ որոշել, որ դա քեզ իսկապես ՊԵՏՔ է.. ոչ թե պարզապես պետք է, այլ ՇԱՏ... ՇԱՏ է պետք։ Չէ՞ որ այդ հաճույքը արժե առնվազն մեկուկես հազար հյուսիսամերիկյան դոլար, որը պետք է խնդրել ծնողներից... ասել նրանց, թե ԻՆՉՔԱՆ կարեւոր է դա քեզ համար, եւ ԻՆՉՈՒ ես ուզում մեկնել անծանոթ երկիր 3-4 ամսով։ Շատ ծնողների համար սա իսկապես գումար է, որը նրանք կուտակում են... իսկ դեռ պետք է երեխային տալ նաեւ սկզբնական շրջանի համար... այնպես որ 2,5 հազարը հաստատ պետք է դնել։