Մոսկովյան մետրոն ամենալավ մետրոն է, որով երբեւէ երթեւեկել է կապիտանը։ Այնտեղ անհնար է մոլորվել, եւ ամենակարեւորը՝ այնտեղ կա օղակաձեւ գիծ։ Նյու Յորքի մետրոյի քարտեզը սարսափեցնում է այն մարդուն, ով սովոր է հայրենական ռելսային տրանսպորտին, սակայն ներսում հայտնվելով՝ լեզվի գոնե նվազագույն իմացության դեպքում կարելի է կողմնորոշվել ցուցանակներով։ Կապիտանական դեդուկտիվ վերլուծությունը ցույց տվեց, որ հավանաբար նախկինում տեղի մետրոն օգտագործվել է հսկայական քանակությամբ դիակներ տեղափոխելու համար, քանի որ եթե շոգ ամառային օրը որոշեք երթեւեկել մետրոյով, վագոնում հայտնվելով՝ ձեզ կզգաք դիահերձարանում՝ չափազանց ցածր ջերմաստիճանի պատճառով։ Նյու Յորքը ամենաօդորակված քաղաքն է, այստեղ ցանկացած տարածքում սարսափելի ցուրտ է, բայց մետրոյում դա հատկապես նկատելի է։ Փչում է բոլոր կողմերից, որտեղ էլ նստես։ Այդ կերպ կապիտանը հիվանդացավ հենց ժամանելուն պես։ Նույնը վերաբերում է ավտոբուսներին, օրինակ՝ տուրիստականներին, որոնք գնում են այլ նահանգներ (չգիտեմ՝ ինչպես է քաղաքայիններում, չեմ երթեւեկել)։

Ահա տեղի մետրոյի համակարգի մի քանի տարբերություն հայրենական մայրաքաղաքայինից.

1. Այստեղ կարելի է հայտնվել մետրոյում՝ աստիճաններով իջնելով (կամ բարձրանալով) 10 վայրկյանում, երբ մեզ մոտ 2-3 րոպե պետք է գնալ էսկալատորով։ Եթե նստած ես Բրոդվեյի նստարանին, հետույքով զգում ես, թե ինչպես է տակդ դողում ասֆալտը։ Առօրյա կյանքում դա հարմար է, քանի որ խնայում է շատ ժամանակ, սակայն միջուկային հարվածի դեպքում այս ամբողջ մետրո-դիահերձարանային համալիրը կծալվի մեջտեղից, մինչդեռ մեր մետրոպոլիտենը հանգիստ կարող է ծառայել որպես ռմբապաստարան։ Ընդ որում՝ շատ տեղերում (օրինակ՝ Բրուքլինում) մետրոն գտնվում է բացառապես գետնի վրայով։

2. Փոքր խորության պատճառով կայարանների միջեւ անցումները գտնվում են միմյանցից 30 վայրկյան հեռավորության վրա (մեծ կայարաններում առավելագույնը 1 րոպե պետք է քայլել)։

3. Հիմնական, բայց ոչ վերջին տարբերությունը կազմակերպումն է։ Այստեղ կան էլեկտրագնացքների երթուղիների բազմաթիվ անվանումներ (1-7, A, B, N, Q, R, V, J եւ այլն), եւ յուրաքանչյուր էլեկտրագնացք գնում է հետ ու առաջ իր երթուղով, կարճ ասած՝ ինչպես ավտոբուսները։ Մոսկովյան մետրոյում կա կայարան, որտեղից երկու ուղղություններով շարժվում են էլեկտրագնացքներ։ Այստեղ մեկ կայարանում կարող է լինել 2, 4, 6 գիծ, որտեղ տարբեր գնացքներ են գնում իրենց երկու ուղղություններով։ Կարճ ասած՝ տեղի կայարանները աշխատում են ավտոբուսի կանգառների սկզբունքով։

4. Տեղի գնացքները սարսափելի դանդաղ են։ Հատկապես վերգետնյա։ Այդ պատճառով պետք չէ մտածել՝ «հիմա կկանգնեմ, կուտեմ եւ Բրուքլինից Մանհեթեն կհասնեմ կես ժամում»։ Քոնի Այլենդից մինչեւ Թայմս Սքվեր գնալը առնվազն մեկ ժամ է, Ափթաուն՝ 2 ժամ։

5. Մարդիկ միեւնույն է՝ ավելի քիչ են, քան Մոսկվայում, նույնիսկ Մանհեթենում, նույնիսկ պիկ ժամին։

6. Եվ վերջապես, ամենակարեւորը, որը տարբերում է մոսկովյան մետրոպոլիտենը ամերիկյան սաբվեյից։ Մոսկվայի մետրոն արվեստի գործ է։ Դա պատմության ոգին է, այն նկարիչների արվեստը, որոնք զարդարել են այն, տեղ-տեղ հսկայական մակերեսով կայարաններ։ Տեղի սաբվեյը ժանգոտ երկաթբետոնե կառույց է՝ փոքր պերոններով, կաթացող առաստաղներով, որտեղ ռելսերով վազում են առնետներ, պատրաստված պարզապես նրա համար, որպեսզի գնացքները կարողանան գնալ։

7. Ու այնտեղ ցուրտ է՝ սարսափելի։